کتاب خزان

کتاب خزان نوشتهٔ محمدرضا زارعی است. انتشارات کلید پژوه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر مجموعه‌ای از شعرهای این شاعر معاصر ایرانی در قالب‌های شعر کهن ایران است.

درباره کتاب خزان

کتاب خزان حاوی شعرهایی در قالب‌هایی مانند مثنوی و قطعه است.

شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

خواندن کتاب خزان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب خزان

«برفِ پیری چون رسد بوسه زنی برلبِ گور!

همدمی نیست بجز فاصله‌ها، سنگِ صبور

ترسِ ویران شدن و، مَضحکهٔ خلقْ جدا

دردِ بی‌هم نفسی، چیره شود تا به خدا

کوله باری مانده در، متنِ پُر از ماتمِ راه

شانه‌ای درمانده در، قحطی فصلِ تکیه گاه

کاش فصلِ زندگی، دکمه‌ای از تکرار داشت

تا ز نو عهدِ شبابی بس هنرمندانه کاشت

خود ندانی چاره بر، دردِ هزاران باره چیست

تازه می‌فهمی دگر، راهی بجز تسلیم نیست

نیست در بند غمِ "ایامِ" بر "باد"ت کسی

تا جوانی "یاد کن"، روزی به پیری می‌رسی»

*

«تا کارزارِ "زندگی"، جولانِ سوگِ رازقی ست

داغِ همیشه ماندنی، دردِ زچشم افتادگی ست

تا شاهِ درد افزای دل در کیشِ خالِ رُخ نماست

بی راهه‌های "راه" مان، سنگینیِ انکارِ ماست

سردیِ در غم ماندن و، سودای دردی بی‌نظیر

سامان نگیرد جزبه وصل درمان نگردد زَمهریر

هر کس طریقی می‌رود، در بزمِ سوگِ انتظار

در انحنای رنجشِ، چون "من" هلاکِ وصلِ یار

تن را به نسیان می‌برد سودای طوفانی عجیب

شکلِ شکیلِ قامتِ، زیبا "نگار"ی دل فریب

عاشق ز رُعبِ کوچِ یار، "اَمَنْ یُجیبا" می‌کند

تاراجِ "لونِ زندگی"، بد جور "قَد" تا می‌کند

"دنیا" ندارد تحفه‌ای، آرسته بالاتر ز این

از قحطی "چاهِ" فریب، تا کوریِ چشمِ حزین

دردی همیشه ماندنی ست انگیزهای بندگی!!

پیکارِ نافرجامِ ما، ما بینِ "مرگ" و زندگی»