کتاب آواز سکوت

کتاب آواز سکوت نوشتهٔ حدیث کامرانی است و کلید پژوه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب آواز سکوت

آواز سکوت مجموعه دل‌نوشته‌های حدیث کامرانی است. شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و شعر همین زبان است. با شعر از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرید و گمشده وجودتان را پیدا می‌کنید. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

شعر معاصر در بند وزن و قافیه نیست و زبان انسان معاصر است. انسان معاصری که احساساتش را فراموش کرده‌ است و به زمانی برای استراحت روحش نیاز دارد. شاعر در این کتاب با احساسات خالصش شما را از زندگی روزمره دور می‌کند و کمک می‌کند خودتان را بهتر بشناسید. این کتاب زبانی روان و ساده دارد و آیینه‌ای از طبیعتی است که شاید بشر امروز فرصت نداشته باشد با آن خلوت کند. نویسنده به زبان فارسی مسلط است و از این توانایی برای درک حس مشترک انسانی استفاده کرده است.

خواندن کتاب آواز سکوت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر و دل‌نوشته پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آواز سکوت

«تو برای من شدی نوری میان تاریکی

شدی خنده‌ای میان غم

پلی میان دو رود

سایه‌ای زیر آفتاب

چای داغ در سرمای زمستان

جرعه‌ای آب خنک در گرمای تابستان

تو برای من شدی کسی در این سرای بی کسی

**********

کاش دلم را نشکسته بودی

کاش قلبم را به بازی نگرفته بودی

کاش دل را به تو نبسته بودم

کاش این چنین قلب خود را نباخته بودم

کاش قلبت وابسته کس نشود

کاش دلت از دست کس شکسته نشود

تا بفهمی دل شکستگی هیچ گاه درمان نمیشود

***

من در این گوشه دنیا

کسی جز تو ندارم

نفسی جز تو نخواهم

قدمی تنها برندارم

مرحمی جز فکر تو ندارم

عشقی جز تو در سینه ندارم

من در این گوشه دنیا

بی تو دلیلی برای خنده ندارم

**********

من آن دردم که درمان ندارد

من آن بارانم که پایان ندارد

من آن جانم که جانان ندارد

من آن شبم که سحر ندارد

من آن پرنده ام که مقصد ندارد

من آن مترسکم که جالیزی برای محافظت ندارد

من آن رودم که انتهایش به ناکجاست

تنها تو می‌دانی که من آن نبودم

حال تو بگو آن من خوشحال کجاست

گرچه تو رفتی و دل من تنها ماند

این رفتن تو درس‌های فروان داد

گرچه به عهدت وفا نکردی

بهتر که به دروغ جان فدایم نکردی

گرچه دلت به مهربانی من نبود

خوشا که قسمت تلخ‌تر از این نبود»