کتاب دالای لاما چه کسی است؟

کتاب دالای لاما چه کسی است؟ نوشتهٔ دینا میچن راو و ترجمهٔ ابوالفضل طاهریان ریزی است. انتشارات طاهریان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر یکی از کتاب‌های مجموعهٔ «کتاب‌های به‌سوی موفقیت» است.

درباره کتاب دالای لاما چه کسی است؟

کتاب دالای لاما چه کسی است؟ این شخصیت جهانی و تاریخی و روش و منش او را معرفی کرده است. «دالای لاما» در ۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۵ میلادی با نام «لامو تندوپ» در یک خانوادهٔ کشاورز در روستای تکستر در استان آمدو در تبت به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۳ پیش‌نویس قانون اساسی را برای یک دولت دموکراتیک‌تر برای تبتی‌های تبعیدی در هند نوشت. او در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۹ جایزهٔ صلح نوبل را دریافت کرد. لامو در سال ۲۰۱۱ از سمت خود به‌عنوان رهبر سیاسی تبت کناره‌گیری و حکومت را به رهبران منتخب واگذار کرد. دالایی لاما ۳ تعهد اصلی برای خود قائل بوده است؛ در واقع او درمورد ۳ ایدهٔ اصلی بسیار جدی بوده و زندگی خود را به پیروی از آن‌ها متعهد کرده است:

۱. او معتقد است که همهٔ انسان‌ها می‌خواهند رنج نکشند و خوشبختی پیدا کنند؛ پس او می‌خواهد مردم دلسوز، فهمیده و باگذشت باشند.

۲. او معتقد است که افراد از آیین‌های مختلف باید به عقاید و سنت‌های یکدیگر احترام بگذارند و با هم به‌صورت مسالمت‌آمیز زندگی و کار کنند.

۳. او به حفاظت از دروس آیین بودایی تبتی و پیام صلح و عدم‌خشونت اعتقاد کامل دارد.

خواندن کتاب دالای لاما چه کسی است؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دالای لاما چه کسی است؟

«آیین بودا مذهبی است که توسط سیدارتا گوتاما بنیان نهاده شد. این شاهزاده زمانی در حدود سده‌های ششم و چهارم قبل از میلاد در شمال هند زندگی می‌کرد. وی به بودا معروف بود. بودا به اختیار زندگی سلطنتی خود را رها کرد تا به دنبال روشنگری یا نیروانا باشد. روشنگری نهایت خوشبختی و پایان رنج است. بودا به دیگران آموخت که چگونه این آرامش را در درون خود جستجو کنند. پس از مرگ بودا، پیروان وی به تمرین درسهای او ادامه دادند. آیین بودا به مذهبی اصلی تبدیل شد که در قرن هفتم میلادی به تبت نیز گسترش یافت. در آیین بودایی تبتی، لاماها معلمان مهمی هستند که مردم را به سمت روشنگری راهنمایی می‌کنند. امروزه بین ده تا بیست میلیون بودایی تبتی در جهان وجود دارد.

وقتی لامو توانست راه برود، مادرش را در حالی که کارهایش را انجام می‌داد، در اطراف مزرعه دنبال می‌کرد. بعضی مواقع او کاسه را هنگام دوشیدن گاو زاموس نگه می‌داشت- حیواناتی که به گاوی یال‌دار تبتی معروفند و چیزی بین گاو و گاومیش هستند. لاموی کوچک و بسیار بازیگوش بود. وقتی مادرش او را روی دوش خود می‌گرفت، گوشهایش را می‌کشید تا نشان دهد کدام راه را باید برود. هنگامی که او را برای جمع‌آوری تخم‌مرغ از مرغ‌ها می‌فرستاد، متوجه شد که او با مرغ‌ها در لانه آنها نشسته است.»