کتاب یک وفاداری بالاتر

کتاب یک وفاداری بالاتر نوشته جیمز کومی است و با ترجمه علی سلامی است که در انتشارات مهراندیش منتشر شده است. کتاب یک وفاداری بالاتر پرفروش‌ترین کتاب سیاسی آمریکا است. 

درباره کتاب یک وفاداری بالاتر

کومی در این کتاب خود را مدافع عدالت، راست‌گویی، صداقت،‌ شفافیت و التزام نظری و عملی به مصالح ملی و منافع تک‌تک آحاد ملت می‌شمارد و بیشترین ارزش را برای صفات عالیِ رهبران ممتاز جامعه و رهبری اخلاقی قائل می‌شود. 

نویسنسده در کتاب یک وفاداری بالاتر، به بررسی ویژگی‌های رهبریِ اخلاقی می‌پردازد و پس از بررسی ساختار خانواده‌های مافیایی در آمریکا و دیدگاه سران مافیا نشان می‌دهد که دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا نیز همان روش بر آمریکا حکومت می‌کند و ویژگی‌های یک رئیس مافیایی را دارد.

 «یک وفاداری بالاتر» با بیانی داستانی شروع می‌شود، از زندگی و خاطرات نوجوانی و جوانی کومی که بنیادهای شخصیت و ویژگی‌های او را شکل می‌دهند، می‌گذرد، تجارب شخصی‌اش را در مواجهه با زور و زورگویی، خانواده‌های تبهکارِ مافیا و آنچه به تضییع حقوق انسان‌ها منجر می‌شود، شرح می‌دهد و در این میان به دفاع از باورها و مبانی اخلاقی پذیرفته‌شده در زندگی خانوادگی و تعهدات شغلی می‌پردازد.

بخش‌های پایانی کتاب به برخی وقایع مهم ریاست جمهوری دونالد ترامپ،‌ ماجرای ایمیل‌های هیلاری کلینتون، دخالت‌های دولت روسیه در انتخابات آمریکا و رسوایی اخلاقی رئیس‌جمهور منتخب می‌گوید و برش‌هایی ناگفته از نظام فکری و اجرایی ترامپ را که به‌ نظرِ کومی از نوع روابط خانواده‌های تبهکارِ مافیا در آمریکاست، تشریح می‌کند.

خواندن کتاب یک وفاداری بالاتر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره جیمز کومی

جیمز کومی متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ است. او ایرلندی‌تبار، از خانواده‌ای کاتولیک، وکیل آمریکایی، قائم‌مقام دادستان کل ایالات‌متحدهٔ آمریکا در دولت جورج دابلیو بوش و هفتمین اداره‌کنندهٔ اف‌بی‌ای است. تحصیلات دانشگاهی کومی شامل کارشناسی ارشدِ شیمی از کالج ویلیام و مری و همچنین دین‌شناسی و دکترای تخصصی حقوق از دانشگاه شیکاگو است.

دونالد ترامپ در ماه مه ۲۰۱۷ کومی را از ریاست اف‌بی‌آی برکنار کرد. کومی' دونالد ترامپ را فاقد صلاحیت‌های لازم برای تصدی پست ریاست‌جمهوری آمریکا می‌داند و معتقد است او مردی دروغ‌گو و ناپاک است.

کومی صاحب پنج فرزند است و پس از برکناری از ریاست اف‌بی‌آی به فعالیت دانشگاهی و تدریس در دانشگاه اشتغال دارد.

بخشی از کتاب یک وفاداری بالاتر

وقتی موضوع در مورد بحث‌برانگیزترین انتخابات بود که در خاطره‌ها مانده، بحث درنهایت و به‌سرعت حتی خصمانه‌تر نیز می‌شد و عده کمی مایل یا قادر بودند منافع سیاسی خود را کنار بگذراند و توجه خود را معطوف به حقیقت کنند. جمهوری‌خواهان می‌خواستند مطمئن شوند که روس‌ها دونالد ترامپ را انتخاب نکرده‌اند. دموکرات‌ها که از هفته‌ها پیش هنوز از نتیجهٔ انتخابات گیج و متحیر بودند، برعکسِ این را می‌خواستند. زمینهٔ اشتراک زیادی وجود نداشت. مثل این‌ بود که شامِ روز شکرگزاری۱ را با خانواده‌ای بخوری که به حکم دادگاه دورهم جمع شده‌اند.

اف‌بی‌آی و من به‌عنوان رئیس آن وسطِ خشم دو حزب گیر افتاده بودیم. این مسئله واقعاً تازگی نداشت. از آغاز جولای ۲۰۱۵ پای ما به انتخابات کشیده شده بود، یعنی وقتی کارکنان حرفه‌ای و کارکشتهٔ ما در اف‌بی‌آی تحقیق جنایی در مورد دست‌کاری اطلاعاتِ محرمانه هیلاری کلینتون روی سیستم ایمیل شخصی‌اش را آغاز کردند. این زمانی بود که حتی استفاده از اصطلاحات «جنایی» و «تحقیق» منبعِ بحث' غیرضروری بود. یک سال بعد، در جولای ۲۰۱۶، ما تحقیقی را آغاز کردیم در مورد اینکه آیا تلاش وسیعی از سوی روسیه برای تأثیر گذاشتن بر روی انتخابات ریاست جمهوری از طریق صدمه زدن به کلینتون و کمک به انتخاب دونالد ترامپ صورت گرفته بود یا نه.

برای اف‌بی‌آی این مسئله وضعیتی ناخوشایند و غیرقابل‌اجتناب بود. بااینکه اف‌بی‌آی بخشی از قوهٔ مجریه است، درعین‌حال هدف این اداره این است که خود را از سیاست در زندگی آمریکایی دور نگه دارد. هدف آن پیدا کردن حقیقت است. برای انجام این کار' اف‌بی‌آی نمی‌تواند از منافع کسی جز میهن جانب‌داری کند. البته اعضای این اداره مثل هرکس دیگری احتمالاً دیدگاه‌های سیاسی و شخصی خود را دارند. اما وقتی اعضای آن در دادگاه یا کنگره حاضر می‌شوند تا یافته‌های خود را گزارش دهند، آن‌ها را نمی‌توان جمهوری‌خواه یا دموکرات یا بخشی از طایفهٔ خاصی در نظر گرفت. چهل سال پیش کنگره دوره‌ای ده‌ساله را برای تصدی رئیس اف‌بی‌آی تعیین کرد تا استقلال آن را تقویت نماید. اما در پایتخت و کشوری که تضاد حزبی' آن را از هم گسیخته، جدایی اف‌بی‌آی' هم' غریب بود و هم گیج‌کننده و دائماً محک زده می‌شد. این مسئله فشار زیادی را بر کارکنان حرفه‌ای آژانس وارد می‌کرد، به‌ویژه وقتی انگیزه‌های آن‌ها دائماً زیر سؤال می‌رفت.