کتاب شاهدنامه

کتاب شاهدنامه نوشته احمد الهامی کرمانشاهی است که با ترجمه علی انسانی منتشر شده است. شاهدنامه بر وزن شاهنامه سروده شده است و روایتی منظومک و ماندگار از زندگی امام حسین است.

درباره کتاب شاهدنامه

الهامی به غیر از مثنوی باغ فردوس، قریب به سی هزار بیت دیگر از قصاید فصیحه و غزلیات ملیحه و مسمطات بدیعه در مدح و منقبت و رثای اهل بیت دارد. زنده یاد الهامی کرمانشاهی اثری را خلق کرده که دیگران در اندیشۀ آن نبوده‌اند و منظومۀ جامعی را از خود به یادگار گذاشته که در نوع خود بی نظیر است.

او در منظومۀ «چهار خیابان باغ فردوس» راوی وقایع از حرکت تا شهادت امام و یاران او و اسارت خداندان و قافله سالاری حضرت زینب کبری تا برگشت به مدینه و قیام مختار علیه الرحمه است و از منظر فُرم و محتوا و زبان اُستادانه از عُهده بیرون آمده که اهل فن حتی رُقبای او زبان به تحسین گشوده‌اند، تا آنجا که مرحوم ادیب الممالک فراهانی در معرفی و توصیف او می‌گوید: فردوسی شاه کربلا الهامی است.

اگرچه در پهنه‌ای که حکیم ابوالقاسم فردوسی  در شاهنامه به میدان آمده است، پهلوانان صاحب نام در عرصۀ سخن همه در برابر او سپر انداخته‌اند و تاکنون که ده قرن از روزگار او می‌گذرد، او در حماسه شاعری بی‌نظیر است، اگر قرار شود به شاعران آیینی پارسی زبان سِمَت و منصبی را بدهند «الهامی» در آن میان، نام و جایگاه فردوسی را از آن خود می‌کند، چرا که شباهت‌های فراوان از جهت فرم و زبان با شاهنامه دارد، به ویژه اینکه از زبان فخیم فرهنگ فاخر پارسی و لغات دَری به خوبی استفاده کرده است.

خواندن کتاب شاهدنامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به اشعار آیینی پیشنهاد می‌کنیم 

درباره احمد الهامی کرمانشاهی

مرحوم میرزا احمد کرمانشاهی فرزند آقا رستم در سال ۱۲۶۴ هجری قمری در خانواده ای معتقد و مذهبی در تویسرکان چشم به جهان می‌گشاید. در پنج سالگی همراه خانوادۀ خود به کرمانشاه مهاجرت می‌کند و مدت شش ماه به دبستان می‌رود و خواندن و نوشتن را فرا می‌گیرد و به اجبار و ناخواسته مدرسه را رها می‌کند و برای کسب معاش و کمک به خانواده به اکتساب حرفه و صنعت روی می‌آورد. در بیست سالگی پدر را و پس از چندی مادر را از دست می‌دهد و کفالت برادر و خواهر را بر عهده می‌گیرد.

الهامی بعد از گذشت مدتی تلاش برای امرار معاش خانواده، دچار مشکل می‌شود و قرض و بدهکاری زیادی به گردن او باقی می‌ماند.

در حقیقت، از همین جاست که ناگهان مسیر زندگی‌اش تغییر می‌کند و در خواب ملهم می‌شود و به سرودن منظومه شاهدنامخ روی می‌آورد. او که تا آن زمان «ملول» تخلص می‌کرده است، به سفارش استادش حسین قلی خان سلطانی کلهر، مبدل به «الهامی» می‌شود.

الهامی سرودن مثنوی عظیم و باشکوه باغ فردوس را در سال ۱۲۹۵ هجری قمری یعنی ۳۶ سالگی آغاز می‌کند و بعد از هفت سال مثنوی را از آغاز حرکت حضرت اباعبدالله تا قیام و شهادت مختار در قالب سی هزار بیت در سال ۱۳۰۲ به پایان می‌برد و پس از آن به شانزده هزار بیت تقلیل می‌دهد.