کتاب فردا

«دوست داشتن کسی به خاطر ظاهرش، مثل دوست داشتن یک کتاب به خاطر صحافی‌شِ!

پیش از آنکه شادی چیزی در این دنیا خلق کند، ترس آن را خراب کرده.

حتی برای بازی‌کردن نقش خود هم باید گریم کرد.

سگ‌ها تا به حال هرگز مرا گاز نگرفته‌اند، فقط انسان‌ها این کار را انجام داده‌اند. مریلین مونرو

آینده، شبحی با دستانی خالی است که نوید همه‌چیز را می‌دهد؛ درحالی‌که هیچ‌چیز ندارد. ویکتور هوگو

عشق زمانی‌که نمی‌تواند راه برود، می‌خزد.

انسان به حکم عشق تا کجا می‌تواند پیش برود؟ دور؛ خیلی دور؛ اما مرزی هست که افراد کمی حاضرند برای ماجراجویی از آن فراتر بروند.

ما آن کسی نیستیم که در آینه می‌بینیم، بلکه، آن کسی هستیم که در چشمان دیگری می‌درخشیم. تارن جی. تجپال

سگ‌ها تا به حال هرگز مرا گاز نگرفته‌اند، فقط انسان‌ها این کار را انجام داده‌اند.

زن، مانند کیسه چای است. تا او را در آب‌جوش قرار ندهید، هرگز به قدرتش پی نخواهید برد. الئونور روزولت

نه ترس می‌تواند از امید صرف‌نظر کند و نه امید از ترس.

آینده، شبحی با دستانی خالی است که نوید همه‌چیز را می‌دهد؛ درحالی‌که هیچ‌چیز ندارد. ویکتور هوگو

حرف‌های عاشقانه همچون تیری است که یک شکارچی آن را رها می‌کند و گوزنی که تیر را دریافت می‌کند، همچنان می‌دود و هرگز نمی‌داند که این جراحت، جراحتی کشنده است.

«دیوانگی‌هایی که بیش از همه حسرتشان را می‌خوریم، آن‌هایی هستند که وقتی موقعیتش را داشتیم، مرتکبشان نشدیم.»

«تاکتیک یعنی، زمانی که باید کاری کرد، بدانیم چه باید کرد. استراتژی یعنی، زمانی که نمی‌توان کاری کرد، بدانیم چه باید کرد.»

«دوست داشتن کسی به خاطر ظاهرش، مثل دوست داشتن یک کتاب به خاطر صحافی‌شِ!»

این مکان هنوز از خاطرات زنده سنگین بود. اثاثیه، دکوراسیون و حتی بعضی عطرها که هنوز در هوا شناور بود

ما آن کسی نیستیم که در آینه می‌بینیم، بلکه، آن کسی هستیم که در چشمان دیگری می‌درخشیم. تارن جی. تجپال

«قرار اول تعیین‌کننده است. همین و بس. ظاهر آدم هم جایی برای خودش دارد. تأثیر اولین برخورد همیشه تو ذهن مردم حک می‌شه.»

«دوست داشتن کسی به خاطر ظاهرش، مثل دوست داشتن یک کتاب به خاطر صحافی‌شِ!»

ما آن کسی نیستیم که در آینه می‌بینیم، ‫بلکه، آن کسی هستیم که در چشمان دیگری می‌درخشیم. ‫تارن جی. تجپال

وقتی دست در دست دیگری می‌گذاریم، او را دگرگون می‌کنیم. پل الوار

عشق زمانی‌که نمی‌تواند راه برود، می‌خزد. ویلیام شکسپیر

زمان ارباب مطلق انسان‌هاست. هم خالق آنان است و هم گورشان، هرآنچه دوست دارد به آنان می‌دهد، نه آنچه آنان می‌خواهند. ویلیام شکسپیر

کسی که دلش نمی‌خواهد ببیند، آیا کورتر از یک کور نیست؟ پناه بر خدا!

دلم، به حال کسانی‌که می‌ترسند، می‌سوزد؛ چون این خود آنان هستند که مسبب وحشتشان هستند.

«قرار اول تعیین‌کننده است. همین و بس. ظاهر آدم هم جایی برای خودش دارد. تأثیر اولین برخورد همیشه تو ذهن مردم حک می‌شه.»

زندگی به توهم نیاز دارد، این یعنی ناحقایقی که حقیقت پنداشته می‌شوند.

مرگ حقیقتآ برادر کوچک‌تر تمام نگرانی‌های اوست

پیش از آنکه شادی چیزی در این دنیا خلق کند، ترس آن را خراب کرده. پل موران