بریده‌هایی از کتاب ابله؛ جلد دوم

من لایق رنجی که می‌برم نیستم.

من لایق رنجی که می‌برم نیستم.

خانه‌اش به‌نظرم عجیب آمد، شبیه یک گورستان بود، اما انگار از زندگی در آن خوشش می‌آمد

آدم بزدل کسی است که می‌ترسد و فرار می‌کند، اما آن کس که می‌ترسد اما فرار نمی‌کند، بزدل نیست.

در لحظه‌هایی که خیلی خوشحال بود، همیشه غم به‌سراغش می‌آمد، خودش هم نمی‌دانست چرا.

در لحظه‌هایی که خیلی خوشحال بود، همیشه غم به‌سراغش می‌آمد، خودش هم نمی‌دانست چرا.

آدمی خوش‌سیما بدون هیچ گونه جذابیتی، تحصیلاتی عالی که معلوم نیست در چه راهی می‌توان از آن سود جست، آدمی هوشمند ولی بدون هیچ نظریهٔ شخصی، فردی مهربان و باعاطفه بی‌آن‌که دست و دل‌باز و خیررسان باشد و از این‌گونه چیزها از هر نقطه‌نظر. از این‌گونه آدم‌ها در دنیا فراوانند

ولی برای‌مان کافی است زگیل کوچکی روی بینی یا پیشانی‌مان داشته باشیم تا به این فکر بیفتیم که همهٔ مردم فکر و ذکر دیگری ندارند جز این‌که به زگیل‌مان زل بزنند، به آن بخندند

چه خوب است آدم تمام عمر بچه بماند.

اگر قدرت آن را داشتم که زاده نشوم، بی‌تردید زندگی را با این شرایط مسخره نمی‌پذیرفتم. ولی هنوز اختیار مردن را دارم اگرچه دیگر چیزی از عمرم باقی نمانده. نه نیرو بزرگ است و نه اراده.

هیچ‌کس هرگز از پنجره بیرون نمی‌پرد، اما اگر خانه آتش بگیرد، هر مرد اصیل‌زاده‌ای، هر قدر هم کم‌دل و جرأت باشد و هر بانوی والاتباری از پنجره بیرون می‌پرد. وقتی ضرورت حکم کند، هیچ کاریش نمی‌توان کرد،

هیچ می‌دانید خود من هم وقتی دختر بچه‌ای سیزده ساله بودم، دست کم سی‌بار به‌فکر افتادم خودم را با سم بکشم و نامه‌ای هم به پدر و مادرم بنویسم؛ بعد مجسم می‌کردم چه‌گونه توی تابوت دراز کشیده‌ام، همه دارند برایم اشک می‌ریزند و به خودشان لعنت می‌فرستند که چرا با بی‌رحمی با من رفتار کرده‌اند؟

«این بشریت زیادی پرهیاهو که شیفتهٔ صنعت می‌شود. دیگر آرامش روحی برایش باقی نمی‌ماند

پول می‌تواند هر مشکلی را حل کند.

به‌نظرتان اگر نگران‌تر بودم، خوشبخت‌تر می‌شدم؟

همان بهتر که آدم بداند و رنج بکشد، تا شادمان باشد و... گول بخورد...

راست‌گفتن بهتر از هر کار دیگری است، این‌طور نیست؟ ــ گاهی‌وقت‌ها.

ارتباطم را با همه قطع کردم و از همهٔ رفقای قدیمی‌ام بریدم. از آن‌جا که همواره آدمی عبوس و کج‌خلق بودم، دوستانم بدون هیچ دشواری فراموشم کردند. البته اگر هم چنین کاری نمی‌کردم، باز هم مرا از یاد می‌بردند. زندگی‌ام در خانه (یعنی‌در کانون خانواده) نیز در تنهایی می‌گذشت.

می‌خواهم مفید واقع شوم. خیلی وقت است که می‌خواهم بروم. بیست‌سال است که در خانه‌شان دربندم و تنها فکر و ذکرشان هم این است که مرا شوهر بدهند.

آه، اگر من نیروی خوشبخت‌بودن را در خودم دارم، ناراحتی‌ها و ناگواری‌ها چه اهمیتی می‌توانند داشته باشند؟

در هر گام به چه چیزهای زیبایی که برنمی‌خوریم، چنان زیبا که کودن‌ترین آدم‌ها هم متوجه شکوه و جلالش می‌شوند. کودکی را در نظر بگیرید، سپیده‌دم خدای مهربان را تماشا کنید، به گیاهی که می‌روید و به چشم‌هایی که به‌شما دوخته شده و دوست‌تان دارند، نگاه کنید...

آدم‌ها برای این به‌دنیا آمده‌اند که به خودشان و دیگران رنج بدهند

آیا می‌توان همه کس، همهٔ آدم‌ها و همهٔ هم‌نوعان را دوست داشت؟ بیش‌تر وقت‌ها این پرسش را از خودم کرده‌ام. البته که نه، حتا طبیعی نیست.

کلمب حتا بدون دیدن امریکا و بی‌آن‌که بداند کجا را کشف کرده مرد. آن‌چه اهمیت دارد زندگی است، فقط موضوع پی‌بردن به ماهیت و ارزش دایمی آن در میان است نه کشف کردنش.

چه کسی درباره‌ام داوری خواهد کرد و برای چی؟ هرچه دل‌تان می‌خواهد بگویید، همگی ناممکن و ناعادلانه‌اند.

من از دنیا چشم پوشیده‌ام،

خوشبخت هستی یا نه؟

فراموش نکنیم که دلایل اقدام‌های انسان‌ها به‌طور معمول بی‌نهایت پیچیده‌تر و متفاوت‌تر از آن چیزی است که وقتی می‌خواهیم توضیح‌شان بدهیم، به‌نظرمان می‌رسند و به‌ندرت می‌توان با دقت تمام مشخص‌شان کرد.

هرکسی نگرانی‌ها و دغدغه‌های خودش را دارد پرنس و... به‌ویژه در این قرن عجیب و نگران‌کننده‌ای که در آن زندگی می‌کنیم.

به‌هیچ‌وجه عصبانی نیستم، اما غمگین، چرا.