کتاب ابله؛ جلد دوم

من لایق رنجی که می‌برم نیستم.

من لایق رنجی که می‌برم نیستم.

خانه‌اش به‌نظرم عجیب آمد، شبیه یک گورستان بود، اما انگار از زندگی در آن خوشش می‌آمد

آدم بزدل کسی است که می‌ترسد و فرار می‌کند، اما آن کس که می‌ترسد اما فرار نمی‌کند، بزدل نیست.

در لحظه‌هایی که خیلی خوشحال بود، همیشه غم به‌سراغش می‌آمد، خودش هم نمی‌دانست چرا.

آدمی خوش‌سیما بدون هیچ گونه جذابیتی، تحصیلاتی عالی که معلوم نیست در چه راهی می‌توان از آن سود جست، آدمی هوشمند ولی بدون هیچ نظریهٔ شخصی، فردی مهربان و باعاطفه بی‌آن‌که دست و دل‌باز و خیررسان باشد و از این‌گونه چیزها از هر نقطه‌نظر. از این‌گونه آدم‌ها در دنیا فراوانند

در لحظه‌هایی که خیلی خوشحال بود، همیشه غم به‌سراغش می‌آمد، خودش هم نمی‌دانست چرا.

چه خوب است آدم تمام عمر بچه بماند.

(می‌گویند در شکسته‌نفسی و فروتنی‌قدرت وحشتناکی نهفته است

ولی برای‌مان کافی است زگیل کوچکی روی بینی یا پیشانی‌مان داشته باشیم تا به این فکر بیفتیم که همهٔ مردم فکر و ذکر دیگری ندارند جز این‌که به زگیل‌مان زل بزنند، به آن بخندند

اگر قدرت آن را داشتم که زاده نشوم، بی‌تردید زندگی را با این شرایط مسخره نمی‌پذیرفتم. ولی هنوز اختیار مردن را دارم اگرچه دیگر چیزی از عمرم باقی نمانده. نه نیرو بزرگ است و نه اراده.

همان بهتر که آدم بداند و رنج بکشد، تا شادمان باشد و... گول بخورد...

هیچ‌کس هرگز از پنجره بیرون نمی‌پرد، اما اگر خانه آتش بگیرد، هر مرد اصیل‌زاده‌ای، هر قدر هم کم‌دل و جرأت باشد و هر بانوی والاتباری از پنجره بیرون می‌پرد. وقتی ضرورت حکم کند، هیچ کاریش نمی‌توان کرد،

ارتباطم را با همه قطع کردم و از همهٔ رفقای قدیمی‌ام بریدم. از آن‌جا که همواره آدمی عبوس و کج‌خلق بودم، دوستانم بدون هیچ دشواری فراموشم کردند. البته اگر هم چنین کاری نمی‌کردم، باز هم مرا از یاد می‌بردند. زندگی‌ام در خانه (یعنی‌در کانون خانواده) نیز در تنهایی می‌گذشت.

هیچ می‌دانید خود من هم وقتی دختر بچه‌ای سیزده ساله بودم، دست کم سی‌بار به‌فکر افتادم خودم را با سم بکشم و نامه‌ای هم به پدر و مادرم بنویسم؛ بعد مجسم می‌کردم چه‌گونه توی تابوت دراز کشیده‌ام، همه دارند برایم اشک می‌ریزند و به خودشان لعنت می‌فرستند که چرا با بی‌رحمی با من رفتار کرده‌اند؟

برای‌مان کافی است زگیل کوچکی روی بینی یا پیشانی‌مان داشته باشیم تا به این فکر بیفتیم که همهٔ مردم فکر و ذکر دیگری ندارند جز این‌که به زگیل‌مان زل بزنند، به آن بخندند و از داشتنش سرزنش‌مان کنند، حتا اگر آدم بزرگ و برجسته‌ای باشیم که امریکا را کشف کرده.

«این بشریت زیادی پرهیاهو که شیفتهٔ صنعت می‌شود. دیگر آرامش روحی برایش باقی نمی‌ماند

پول می‌تواند هر مشکلی را حل کند.

به‌نظرتان اگر نگران‌تر بودم، خوشبخت‌تر می‌شدم؟

راست‌گفتن بهتر از هر کار دیگری است، این‌طور نیست؟ ــ گاهی‌وقت‌ها.

می‌خواهم مفید واقع شوم. خیلی وقت است که می‌خواهم بروم. بیست‌سال است که در خانه‌شان دربندم و تنها فکر و ذکرشان هم این است که مرا شوهر بدهند.

و جوان خوبی هستی، اما کمی خنده‌دار: کافی است یک نفر به تو دو پشیز بدهد تا طوری از او تشکر کنی که انگار جانت را نجات داده. گمان هم می‌کنی این کار تحسین‌آمیز است، نه، اشتباه می‌کنی، کار خوشایندی نیست.

آه، اگر من نیروی خوشبخت‌بودن را در خودم دارم، ناراحتی‌ها و ناگواری‌ها چه اهمیتی می‌توانند داشته باشند؟

من هیچ سردرنمی‌آورم چه‌گونه امکان دارد آدم از کنار درختی بگذرد و از دیدنش احساس شادمانی نکند، با آدمی حرف بزند و از دوست‌داشتنش خشنود نباشد؟

در هر گام به چه چیزهای زیبایی که برنمی‌خوریم، چنان زیبا که کودن‌ترین آدم‌ها هم متوجه شکوه و جلالش می‌شوند. کودکی را در نظر بگیرید، سپیده‌دم خدای مهربان را تماشا کنید، به گیاهی که می‌روید و به چشم‌هایی که به‌شما دوخته شده و دوست‌تان دارند، نگاه کنید...

این آقا قادر است محض «خنده‌اش هم که شده» ده‌ها نفر را سرِ چشمه ببرد و تشنه بازشان گرداند

آدم‌ها برای این به‌دنیا آمده‌اند که به خودشان و دیگران رنج بدهند

آیا می‌توان همه کس، همهٔ آدم‌ها و همهٔ هم‌نوعان را دوست داشت؟ بیش‌تر وقت‌ها این پرسش را از خودم کرده‌ام. البته که نه، حتا طبیعی نیست.

آدم‌ها برای این به‌دنیا آمده‌اند که به خودشان و دیگران رنج بدهند

هرگز دروغ نگویید دوست صمیمی‌تان، ناپلئون.