بریده‌هایی از کتاب همزاد

نگرانی و بی‌خبری از چیزی که ممکن بود مستقیمآ به او مربوط باشد همیشه او را بیش از آن می‌آزرد که خود آن چیز

«اگر موفق شدی ادامه بده، اگر نشدی، محکم و بردبار باش و پایداری کن!»

صورت ظاهرم هم که خودتان می‌دانید چنگی به دل نمی‌زند... خودستایی توخالی هم بلد نیستم و حیای دروغین هم از فضایلم نیست و همین‌جا با کمال صداقت به این احوال اعتراف می‌کنم... درنهایتِ سادگی به شما می‌گویم وضع این‌جور است. تنها چیزی که دارم راستروی و بی‌شیله‌پیلگی و عقل سالم است. من با اسباب‌چینی و دروغ ودبنگ ابدآ کاری ندارم... صاف و پوست‌کنده به شما می‌گویم که اهل دسیسه‌بازی نیستم و به این حال افتخار می‌کنم... این‌ها چیزهایی است که باید به شما بگویم... من با آدم‌های شریف همراهم و صورتک بر چهره ندارم

«چه می‌شود کرد، باید زندگی کرد دیگر! مگر می‌شود نکرد؟»

او به جایی رسیده بود که هرچه پیش می‌آمد برایش یکسان بود.

چه‌بسا در اعماق آبِ ظاهرآ آرام شیطان‌ها بی‌قرار باشند.

مثلا من خودم، پشت سرم خیلی چیزها می‌گویند، بگذار بگویند، کیست که در غیابش لیچار نگویند! اما اجازه نمی‌دهم، آقاجان، که کسی در رویم گستاخی کند و حرف‌های ناروا بزند.

قضاوت جامعهٔ چاکرصفت... باور کنید یاکوف پتروویچ... من به‌صراحت می‌گویم، هر دروغی را ممکن است راست جلوه دهد...

قاعدهٔ من در زندگی این است: اگر شکست خوردی، بردبار باش! موفق که شدی، به کوشش ادامه بده.

نقابْ پوشش همه‌روزی صورت من نیست!»

همه‌جور اتفاق برای همه می‌افتد... کج‌تابی‌های روزگار برای همه هست. کاخ‌نشین هم که باشی از این‌جور چیزها معاف نیستی!

هیچ دری نیست که روی آدم جسور باز نشود.»

به یاد داشته باش که قدرت مرد بی‌گناه از همان بی‌گناهی اوست.

سرانجام دل‌نگرانی‌اش به جایی رسید که آرزو می‌کرد هر اتفاقی، حتی اگر قرار بود بلایی برای او باشد (خود بلا برایش چندان اهمیتی نداشت!)، بیفتد، ولی هرچه زودتر، و او از عذاب این ابهام خلاص شود.

بخشیدن و فراموش‌کردن رنجش‌ها بهترین فضایل است. ولی من می‌گویم که این‌ها همه حرف است، همین!

می‌خواهم بگویم امروز کسانی که صورتک به چهره دارند کم نیستند. امروز تشخیص شخصیت اشخاص پشت صورتک آسان نیست...

این را به‌صراحت در رویتان می‌گویم. قاعدهٔ من در زندگی این است: اگر شکست خوردی، بردبار باش! موفق که شدی، به کوشش ادامه بده.

آه، ای خواننده، کاش شاعری توانا می‌بودم ــ البته دست‌کم شاعری همپایهٔ هومر یا پوشکین؛ قریحه‌ای کم‌تر از این‌ها شایسته نمی‌بود ــ آن‌وقت جلال این روز پیروز خورشیدشکوه را به‌یقین با الوانی درخشان و قلم‌مویی فراخ‌عرصه برایتان رسم می‌کردم.

حالا عمرتان را با اندوه و دلتنگی ادامه می‌دهید یا با شادی و خوشحالی؟»

بعضی وقت‌ها می‌بینی پولْ اشک و غم وغصه را دوانمی‌کند.

درهرحال، عزیزم، به یاد داشته باش که قدرت مرد بی‌گناه از همان بی‌گناهی اوست.

من به یک آدم درست و کاری و شریف، نوکر هم که باشد، احترام می‌گذارم!

من سعی نمی‌کنم کسانی را که شاید از من و شما پاک‌ترند کوچک کنم... یعنی... عذر می‌خواهم، نمی‌خواستم شما را به این قضایا وارد کنم. منظورم این بود که ممکن است بهتر از من و دیگران باشند، نه بهتر از من و شما. من اهل گوشه وکنایه و دورویی نیستم. از تهمت‌زدن و بدگویی پشت سر این وآن منزجرم. صورتک به چهره زدن را می‌گذارم برای بالماسکه و کارناوال. نقابْ پوشش همه‌روزی صورت من نیست!

نتیجه گرفت که نباید گول این آرامش ظاهری را بخورد، زیرا چه‌بسا در اعماق آبِ ظاهرآ آرام شیطان‌ها بی‌قرار باشند

زیر سقف دوست، خواب روی زمین لخت هم شیرین است

امروز کسانی که صورتک به چهره دارند کم نیستند. امروز تشخیص شخصیت اشخاص پشت صورتک آسان نیست...»

اگر شکست خوردی، بردبار باش! موفق که شدی، به کوشش ادامه بده.

نگرانی و بی‌خبری از چیزی که ممکن بود مستقیمآ به او مربوط باشد همیشه او را بیش از آن می‌آزرد که خود آن چیز.

در مملکت ما جایی برای غاصب‌ها نیست... غاصب، قربان... منظورم را که ملتفت می‌شوید... غاصب آدمی است که هیچ فایده‌ای برای هیچ‌کس ندارد... غاصب هیچ خدمتی به مملکت نمی‌کند... عرض می‌کنم، قربان، که... متوجه عرضم هستید؟...

در مملکت ما جایی برای غاصب‌ها نیست... غاصب، قربان... منظورم را که ملتفت می‌شوید... غاصب آدمی است که هیچ فایده‌ای برای هیچ‌کس ندارد... غاصب هیچ خدمتی به مملکت نمی‌کند...