بریده‌هایی از کتاب ما و ماکیاولی

از قرنِ چهارده تا قرنِ هجده، این وظیفه‌یِ تاریخی در قالبِ فرمِ خاصی از دولت در تعدادی از کشورها پا گرفت: دولتِ سلطنتِ مطلقه. قدرتِ مطلقه (که کمابیش با «قوانینِ پایه»، پارلمان‌ها و… محدود می‌شود) در دلِ تجربه‌یِ تاریخی ثابت کرده که فرمی مناسب برایِ دست‌یابیِ تاریخی به یک‌پارچگیِ ملّی است. {صفتِ} مطلقه دالِ بر یگانگی و متمرکزبودن است، اما معنایِ استبداد و خودسری نمی‌دهد.