بریده‌هایی از کتاب استالین

«خوشبختی چیست؟ خوشبختی یعنی حق داشته باشی به میدان اصلی شهر بروی و از ته دل فریاد بکشی: " خدایا، عجب حکومت مزخرفی داریم!"»

آقایان، کم‌تر صحبت کنید. روسیه از پرحرفی نابود شد.

آنچه را با وفاداری نتوانسته بود به چنگ آورد، با خیانت کسب کرد.

شاعران در روسیه پیامبرند.

«اگر چشم‌ها می‌گریزند، یعنی نیت ناپسندی داری.»

کاملاً به‌تسلیم‌درآوردن یعنی به آنان یاد دهد به دستگیری دوستان خود توجهی نکنند؟ نه، یعنی به آنان یاد دهد از دستگیری دوستانشان تمجید کنند.

هر نسل انقلابی، در مرزی مشخص، به مانعی در راه پیشبرد همان ایده‌ای تبدیل می‌شود که خود آن را به دوش می‌کشید.

«اقتصاد ما آن‌قدر گسترده خواهد بود که هر رذل صاحب‌استعدادی بتواند در آن کاری برای خود پیدا کند.»

ولی به نام آیندهٔ روشن به‌ناچار باید اکثر اهالی کشور را که به علت ناآگاهی مانع حرکت به‌سوی بهشت خواهند شد، نابود کرد.

اصلی‌ترین چیزی که می‌بایست کبا را شگفت‌زده کرده باشد، این بود که لنین چقدر راحت مشهورترین احکام مارکسیسم را نادیده گرفت. مارکس نوشته بود که پس از انقلاب دموکراتیک، لزوما باید بورژوازی قدرت را در دست بگیرد، درحالی‌که لنین به‌قدرت‌رسیدن بورژوازی در روسیه را نتیجهٔ اشتباه پرولتاریا اعلام کرد! او با شور و شوق از گذار به انقلاب سوسیالیستی سخن گفت.

کمی به تأمل در خود نشست: ۳۷ ساله بود و عمرش دیگر به سراشیبی افتاده بود. و چه جایگاهی داشت؟ عضو کمیتهٔ حزبی متشکل از یک مشت پرچانه، که اکثریتشان در زندان به سر می‌برند و بقیه در آن‌سوی مرز به یکدیگر بد و بیراه می‌گویند. زندگی موفقی نبوده است! حالا او روزهای متمادی دراز می‌کشد و به دیوار می‌نگرد. اتاق را تمیز نمی‌کند و ظرف غذایش را نمی‌شوید. اسویردلوف که با او همخانه بود، حکایت می‌کرد که کبا بشقاب پس‌ماندهٔ غذایش را کف اتاق می‌گذاشت و تماشا می‌کرد که چگونه سگ می‌آید و بشقاب او را می‌لیسد. اسویردلوف فقط وقتی توانست نفس راحتی بکشد که او را به خانهٔ دیگری منتقل کردند.

«انقلاب همانند ساتورن است، فرزندان خود را می‌خورد. مراقب باشید، خدایان تشنه‌اند!»

سافاروف پس از انقلاب یکی از رهبران اورال سرخ می‌شود و فرمان اعدام خانوادهٔ تزار را امضا می‌کند. ‫پس از دو دهه، خود او به فرمان استالین اعدام می‌شود.

لنین مملکت ما را ساخت و ما همگی به آن ریدیم.

. این انتخاباتِ تنظیم‌شدهٔ ارباب بود، انتخاباتی بدون انتخاب.

از ۱۳۹ نفر رهبران حزب که در کنگره حضور داشتند، فقط ۳۱ نفر به مرگ طبیعی درگذشتند.

رهبر باید نظریه‌پرداز بزرگی هم باشد.

«یک انقلابی فردی است محکوم به فنا.»

در آغاز لبخند می‌زند و با هر کس رودررو می‌شود، در آغوشش می‌گیرد... بسیار وعده می‌دهد... ولی هنگامی که فرمانروا شد و دریافت شهروندانی که او را بدان‌جا رسانده‌اند نقدش می‌کنند، ناچار خواهد شد به‌تدریج همهٔ منتقدان خود را نابود کند، تا آن‌جا که نه دوستی برایش باقی بماند و نه دشمنی. (افلاطون)

چه می‌توان کرد، انقلاب مدت‌هاست که دیگر از یک معشوقهٔ چشم‌سبز رؤیایی به همسری پابه‌سن‌گذاشته تبدیل شده است. زمانهٔ افراد تیزهوش گذشته و زمانهٔ «خانه‌داری» فرا رسیده است

. این گفتهٔ چرچیل مشهور است که: «اگر هیتلر جهنم را اشغال کند، من در مجلس عوام از شیطان کمک خواهم خواست.»

در روسیه رسم است که پس از سرنگونی یک حکومت، مردم از هرچیزی که به نظام پیشین مربوط شود ابراز نفرت می‌کنند.

هنگامی که از تکاچیوف پرسیدند: «برای ساختن آینده‌ای سعادتبار باید چه تعداد از افراد جامعهٔ قدیمی را نابود کرد؟» پاسخ داد: «باید در فکر آن بود که چه تعداد از آنان را باقی گذاشت.»

آن‌که اسیر کند، خود به اسیری رود؛ آن‌که به شمشیر بکشد، خود به شمشیر کشته شود.

، پس می‌بایست به همین شکل، به روش انقلابی، از طریق خون و گرسنگی، ملت را به آیندهٔ روشن رهنمون شد.

انقلاب‌های عظیم در خون‌های عظیم زاده می‌شوند.

برای موفقیت انقلاب نیازی به قیام همهٔ مردم نیست. انقلاب وظیفهٔ گروه معدودی است و کامیابی آن نتیجهٔ توطئهٔ موفق رهبران انقلابی است.

با دستکش سفید انقلاب نمی‌کنند»؟

ملت به تزار نیاز دارد، به کسی که بپرستدش و به خاطر او زندگی و کار کند.

بله، رهبری کشور در آن زمان نه در دست حزب بود، نه در دست استالین. ترس بود که بر همه‌چیز حکومت می‌کرد؛