کتاب ولگردی در کوچه‎های زبان: یادداشت‎هایی درباره پدیده‎های زبانی

ناز= ‌عزیز، ُک= َک= جان، نا= نه، رِنج= رَنج و ی= ی. درنتیجه: نازُک‌نارِنجی= عزیز جان نَرنجی! یعنی اگر این حدس‌ها درست باشد، نازک‌نارنجی در اصل یک جملۀ امری بوده.

معلمی را به یاد دارم که اصرار داشت ننویسم «توی» چون گمانش این بود که «تو» عامیانه است. بنا به توصیۀ او باید می‌نوشتیم «در». طبیعی است که وقتی به جای «توی اتاق» بنویسی «در اتاق»، بعد دیگر به نظرت می‌رسد «خوابیده بودم» هم عامیانه است و به جایش می‌نویسی «مشغول استراحت بودم». شما را نمی‌دانم، اما من خودم وقتی می‌خوابم مشغول چیزی نیستم؛ نه استراحت نه چیز دیگر. بعدها این معلممان از این هم جلوتر رفت و اصرار داشت «در» (همان که ازش می‌روند توی جایی) ننویسیم و بنویسیم «درب» چون به گمان او «در» غلط بود.

«دو کس هستند که در زمانۀ سختی و آسانی[ به یک حال هستند ]؛ یکی دانادل، که بر اثر دانایی و فرزانگی چیزی را سخت نمی‌گیرد و آزار نمی‌بیند و یکی هم نادان که از سر نادانی چیزی را سخت نمی‌گیرد و آزار نمی‌بیند».

هزینه‌های نشر الکترونیک تقریباً صفر است.

درنهایت، می‌خواهم بگویم اگر با پیکان خستۀ مدل ۵۱ یا با روروئک یا با ماشینِ پنچر بشود در رالی شرکت کرد و برد، با زبان خسته یا ضعیف یا از پا افتاده هم می‌شود خوب فکر کرد.

هزینه‌های نشر الکترونیک تقریباً صفر است.

اما داستان قدرت و زبان تنها به «سد کردن راه زبان با قدرت» محدود نمی‌شود. از سویی دیگر، زبان خود قدرت را می‌آفریند، می‌پرورد و حفظ یا نابود می‌کند. این نیز از عجایب زبان است. شما اگر با گوسفند طرف باشید، نه می‌توانید با زبان به او چیزی بفهمانید، نه می‌توانید با زبان او را بفریبید. اما وقتی با انسان طرف هستید، می‌توانید با اقناع، ترغیب یا اغوا جماعت‌های انسانی را با خود همراه کنید. انسان‌هایی که گاه حاضر می‌شوند جان خود را در راه حقیقتی‌ـ راستین یا کاذب‌ـ که به آن‌ها نموده‌اید فدا کنند.