کتاب دریچه‌ای به عالم پنهان

راه بیرون‌رفتن از این دنیا و بازگشت به وطن اصلی، چیزی نیست جز دل‌کندن از زمین و زمینی‌ها به‌وسیلهٔ: انفاق، ایثار، گذشت، جود، روزه، صمت و سکوت، سهر و بیداری، عزلت و ترک لهو و لغو و نیز ادای حق همهٔ حق‌داران و... سپس دل‌دادن به عالم توحید و نماز و دوام ذکر و یاد و عشق خداوند و توسل و محبت به اولیای او.

وطن اصلی آدم (ع) و بنی‌آدم، عالم ملکوت است.

عقل ما حکم می‌کند امکان ندارد موجودی به هیچ‌چیزی نیازمند نباشد، ولی وجودش محدودیت داشته باشد؛

خلق‌کردن خداوند همانند دیگر اسما و صفات او، نتیجهٔ کمال ذات اوست؛

جان انسان، دریچهٔ عالم ملکوت

هبوط انسان در این عالم بر اساس ارادهٔ خود خداوند و برای رسیدن انسان به تکامل نهایی بود. این هبوط، سیری طبیعی است که بدون پیمودن آن، رسیدن انسان به کمال ممکن نبود. داستان هبوط مخصوص حضرت آدم (ع) نیست و همهٔ انسان‌ها همین مسیر را پیموده‌اند؛ یعنی همه، روزی در عالم ملکوت بودند، سپس تمایل به زمین و زمینی‌ها در وجودشان فعال شد و به‌دلیل این تمایل‌ها به زمین نزول کردند؛ حال باید همت کنند تا دوباره به عالم بالا برگردند.

احتمال دهید در پسِ پردهٔ رویدادهای این عالم، خدایی هست برتر و داناتر از همهٔ هستی. او را بخوانید و به او بگویید «ای کسی که اگر خدایی باشد تو آن هستی، به من پاسخ بده». در متون دینی تأکید شده که خداوند ضمانت کرده است اگر کسی صادقانه از این راه خداوند را بخواند، خداوند خود را از طریق نشانه‌هایش به او خواهد نمایاند

عقل ما می‌گوید هرچیزی که از جهتی محدود است و تنها در ظرف و محدودهٔ خاصی وجود دارد و در دیگر محدوده‌ها نیست، حتماً به غیر خود، نیاز دارد و اگر نیازمند چیزی غیر از خود نبود، تحقق یافتنش در آن ظرف خاص، بی‌دلیل می‌شد و باید همیشه وجود می‌داشت. بدیهی است که آن علت نیز باید یا نامحدود باشد یا اگر محدود است، درنهایت به موجودی نامحدود تکیه کند که او پشتوانهٔ همهٔ محدودها باشد.

اگرچه آدم در قبال آنچه به‌دنبال آن بود خطا کرد و کاری به ضرر موقت خویش انجام داد و این‌گونه از عالم قرب الهی دور شد؛ ولی این کار، گناه شرعی و قانونی نبود؛ زیرا در آن عالم قانون و تکلیفی وجود نداشت.

محبت‌های عارضی، محبت حقیقی نیست؛ زیرا ما درحقیقت، محبوب را برای خودش نخواسته‌ایم؛ ما به‌دنبال چیز دیگری هستیم که چون همراه محبوب است، محبتمان به محبوب هم کشیده می‌شود و به همین سبب وقتی آن‌چیز از محبوب جدا شود، محبت ما نیز از بین می‌رود. محبت‌های شهوانی همه از این نوع است؛ فردی، دیگری را به‌علت شهوت دوست می‌دارد و تا آن دلیل شهوانی وجود دارد، محبتش هم پابرجاست و اگر آن دلیل شهوانی از بین برود، محبت هم رخت برمی‌بندد و فقط آثار و پیامدهای بد آن باقی می‌ماند.

راه بیرون‌رفتن از این دنیا و بازگشت به وطن اصلی، چیزی نیست جز دل‌کندن از زمین و زمینی‌ها به‌وسیلهٔ: انفاق، ایثار، گذشت، جود، روزه، صمت و سکوت، سهر و بیداری، عزلت و ترک لهو و لغو و نیز ادای حق همهٔ حق‌داران و... سپس دل‌دادن به عالم توحید و نماز و دوام ذکر و یاد و عشق خداوند و توسل و محبت به اولیای او.

اگر واقعاً دریابیم که همهٔ خوبی‌ها از آنِ خداوند است، درک خواهیم کرد در زندگی هیچ‌گاه به غیر وی نباید تکیه کنیم و هیچ‌گاه به چیزی به‌غیر از او نباید دل ببندیم؛ تنها با او دوست باشیم و اگر به دیگر موجودات محبتی داریم، این محبت فقط به‌خاطر او بوده و به‌میزانی باشد که آن موجود، نور خداوند را در آینهٔ وجودش نشان می‌دهد.

احتمال دهید در پسِ پردهٔ رویدادهای این عالم، خدایی هست برتر و داناتر از همهٔ هستی. او را بخوانید و به او بگویید «ای کسی که اگر خدایی باشد تو آن هستی، به من پاسخ بده». در متون دینی تأکید شده که خداوند ضمانت کرده است اگر کسی صادقانه از این راه خداوند را بخواند، خداوند خود را از طریق نشانه‌هایش به او خواهد نمایاند

بدیهی است که هرچه به دانه بگویند به زیر خاک راهی شو، نمی‌پذیرد؛ باید خوشهٔ گندم را به او نشان دهند تا هوس کند خوشه شود

من مَلَک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد درین دیر خراب‌آبادم

کسی توان عاشق‌شدن دارد که روحی لطیف داشته و بیش از حد در امور حسی غرق نشده باشد.

آن‌که خدا را دوست داشته باشد، به همهٔ مخلوقات خدا نیز به‌دلیل ارتباطشان به خداوند محبت می‌ورزد، گرچه از بدی‌هایشان هم بیزاری می‌جوید؛ چون می‌داند همهٔ این‌ها محبوب خداوند هستند و بر خوان لطف و نعمت پروردگار نشسته‌اند؛ پس می‌گوید: «به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست»

احتمال دهید در پسِ پردهٔ رویدادهای این عالم، خدایی هست برتر و داناتر از همهٔ هستی. او را بخوانید و به او بگویید «ای کسی که اگر خدایی باشد تو آن هستی، به من پاسخ بده». در متون دینی تأکید شده که خداوند ضمانت کرده است اگر کسی صادقانه از این راه خداوند را بخواند، خداوند خود را از طریق نشانه‌هایش به او خواهد نمایاند

تاریخ علم نشان داده است حقایق بسیار زیادی در عالم وجود دارد که انسان‌ها از آن بی‌خبر بوده‌اند و دانشمندان پس از سال‌ها تلاش علمی، آن را کشف کرده‌اند. در چند سدهٔ گذشته، کسی از انواع انرژی‌ها، امواج، ذرات بنیادین و کهکشان‌های دوردست و نیز سلول‌های بنیادی و ذرات حیاتی مطلع نبود؛ این پیشرفت علم و دانش بود که ما را به شناخت این حقایق رساند؛

«به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست»

خوبی‌ها فقط از آنِ خداوند است: (إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمیعاً) (همهٔ عزت متعلق به خداوند است). (هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ) (فقط او شنوا و دانا است). (وَ هُوَ الْعَلیمُ الْقَدیر) (فقط او دانا و تواناست). (هُوَ الْحَی) (فقط اوست زنده). (أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمیعاً) (همهٔ قوت متعلق به خداوند است). (إِنَّهُ هُوَ السَّمیعُ الْبَصیر) (همانا فقط اوست شنوا و بینا). (إِنَّ اللهَ لَهُوَ الْعَزیزُ الْحَکیم) ‌ (همانا فقط اوست دارای عزت و حکمت).