کتاب آیُلف کوچولو

خواستنِ چیزی از کسی فایده نداره. هرچیزی رو باید با طیب خاطر بِدن به آدم.

آن‌قدر آشکارا گرم، پرشور و صمیمانه بود که او در برابرش سر تعظیم فرود آورد و ماند. درست است، او باز هم مدتی یاد آلمان می‌کرد، اما فقط مدتی بود. طولی نکشید که او خواست وسایل منزلش را از آلمان بیاورن

اُلمِش: (آهسته، در او با درشتی می‌نگرد.) از این به‌بعد، همیشه بین ما دیوار و سدی هست.

آستا: ولی شادی... یعنی می‌گین این رو آدم باید با کسی شریک بشه؟ بورگهایم: آره. وگرنه، در شادی چه لذتی هست؟ آستا: خب، اینم حرفیه. بورگهایم: اوه، البته آدم می‌تونه یه مدتی، تنها با شادی سرکنه. ولی در درازمدت شدنی نیست. آره، برای شادی دو نفر لازمه.

آستا: ولی شادی... یعنی می‌گین این رو آدم باید با کسی شریک بشه؟ بورگهایم: آره. وگرنه، در شادی چه لذتی هست؟

آستا: اوه، ولی آلفرد تو تنها نیستی که. اُلمِش: این هم خودش می‌تونه وحشتناک باشه آستا.

ریتا: مردم احساس ندارن. برای چیزی اهمیت قائل نمی‌شن. نه برای زنده‌ها، نه برای مرده‌ها. اُلمِش: در این مورد درست می‌گی. زندگی، مسیر خودش رو می‌ره، آره. دقیقاً انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.

می‌گن بار اول که خوش‌اقبالی درِ خونهٔ آدم رو می‌زنه، مثل سیلاب بهاری می‌آد.

(پرشور) به! حرف‌های قشنگ! آی خدا، به‌هرحال، ماها رو از خاک آفریده‌ن.

بانوی موش‌ران: (می‌خندد.) عشق واقعی‌م بود اون، یه نازنینی که کارش دل شکستن بود! آیلف: الان کجاست؟ بانوی موش‌ران: (بریده و قاطع) اون تَهِ، پیش موش‌های دیگه.

وجودم رو طوری ساخته‌ن که مادر بشم... ولی نه اینکه مادر باشم، همین.

اُلمِش: (سخت و سرد به او نگاه می‌کند.) غم، آدم رو شرور و زشت می‌کنه.