بریده‌هایی از کتاب زندگی بی حد و مرز

اگر خدا ما را دوست می‌دارد و گناهان‌مان را می‌بخشد، چرا ما با خود چنین نکنیم؟

خدا هرگز آن‌قدر بر شانه‌های تو بار نمی‌گذارد که نتوانی آن را حمل کنی.

تو فقط زمانی احساس خرسندی خواهی کرد که با تمام وجود خود و شورمندانه زندگی کنی. اجازه نده شهوت داشتن تو را اسیر کند. و گمان نکن اگر فلان و بهمان چیز را داشتی، آنگاه، خیلی خوشحال‌تر از حالا می‌بودی. این نگرش، بر وهم مبتنی‌ست و پایه و اساسِ واقعی ندارد. هنگامی که در میان اشیا به دنبال خوشبختی می‌گردی، هرگز آن را پیدا نمی‌کنی. به اطراف نگاه کن. به درون نگاه کن.

اگر خود را بی‌ارزش و بی‌مقدار تلقی کنی، دیواری به دور خود می‌کشی و مانع رسیدن لطف خدا به خویشتن می‌شوی!

اگر اکنون احساس درماندگی می‌کنی، مهم نیست. احساس درماندگی تو به معنای آن است که تو می‌دانی می‌توانی بهتر از آنی باشی که هستی. تو لیاقتِ بیش از این‌ها را داری. اغلب، دشواری‌های زندگی‌اند که به ما نشان می‌دهند که قرار است ما در زندگی چه و که باشیم.

همهٔ ما در نگاه خداوند ارزشی ویژه داریم، و باید خود را چنان دوست بداریم که خدا ما را دوست دارد

معجزه، در پذیرشِ خویشتن بود.

«بعضی چیزها هست که می‌توانیم آن‌ها را دگرگون کنیم و می‌کنیم، و بعضی چیزها هست که از اختیار ما بیرون است، بنابراین، آن‌ها را می‌پذیریم.»

در سخت‌ترین شرایط زندگی، امید پدیدار می‌شود تا بر حضور خداوند گواهی بدهد

تجربهٔ غواصی کردن در قعر دریا، چشم‌های مرا به روی دنیایی تازه باز کرد. ممکن است بپرسی: «آیا به ریسک‌اش می‌ارزید؟» بی‌درنگ پاسخ خواهم داد: «آری!» اگر از جای امن خود بیرون بیایی، دروازهٔ امکاناتی تازه را به روی خود باز می‌کنی. بدین‌سان، رشد می‌کنی. شجاعت دانستنِ تازه‌ها را داشته باش. شجاعت کشفِ اقلیم‌های تازه را داشته باش. همیشه تازه باش. مبادا نگاه و عمل تو بوی کهنگی به خود بگیرد. به ژرفای دریاها برو و با ماهی‌ها شنا کن. به آسمان پرواز کن و دقایقی همسفر عقاب‌ها باش. از کوه‌ها بالا برو و چشم‌اندازِ زندگی خویش را از قله‌ها تماشا کن. غارنوردی کن و ببین در دل زمین چه می‌گذرد.

بی‌تردید، خدا تو را به دنیا آورده است تا بر خوبی‌ها و زیبایی‌های زندگی اضافه کنی.

اگر خود را، همان‌طور که خدا تو را می‌پذیرد و دوست می‌دارد، بپذیری و دوست بداری، در راه دل‌آسودگی و کامیابی قدم گذاشته‌ای.

هنگامی که نسبت به توانایی‌های خویش برای رسیدن به هدف‌های زندگیت تردید داری، به کسانی اعتماد کن که می‌خواهند به تو کمک کنند و توان آن را دارند که راهنمایی خوب برای تو باشند.

آری، ما شکست می‌خوریم، زیرا ما انسانیم. ما زمین خواهیم خورد، زیرا راه ناهموار است. اما بدان که شکست تو و زمین خوردن‌هایت نیز پاره‌ای از زندگی زیباست. بنابراین، تردید نکن، رفیق! بجُنب! آیا صبح نزدیک نیست؟

امید ببخش، آنگاه که خود بیش از همه به امید محتاجی.

زندگی تو هر اندازه که بد باشد، باز جای امیدی هست. زندگی به هر اندازه که بد باشد، باز روزهایی بهتر در پیش است

اگر در زندگی خود چیزی پیدا نمی‌کنی که بابت آن سپاسگزار باشی، پس به فرداهایی بهتر فکر کن و پیشاپیش سپاسگزار روزهای خوب آینده باش.

آنچه مهم است، نحوهٔ سفر کردن توست. مهم آن است که راه زندگی را چگونه می‌پیمایی.

وقتی به مدرسه رفتم، دیدم که من با بچه‌های دیگر کاملا فرق دارم. در حیاط مدرسه، پدرم در گوشم زمزمه کرد: «پسرم، نگران نباش! خدا اشتباه نکرده است.» اما من فکر می‌کردم وضع من نشان می‌داد که خدا حداقل یک جا اشتباه کرده است. در دل از خدا پرسیدم: «خدایا! چی می‌شد اگر به من فقط یک دست می‌دادی؟ من با همان یک دست، چه کارها که می‌کردم!»

هنگامی که در پنجه‌های غم و یأس اسیر می‌شوی، این حقیقت را به یاد بیاور و خود را تسلا بده. غم، فقط یک احساس است. یأس، فقط یک احساس است. احساسات می‌آیند و می‌روند. احساسات دوام و بقایی ندارند. آری، این نیز بگذرد! آنچه باقی‌ست، لطف الهی‌ست که مستدام است و هرگز تمام نمی‌شود. هستی تو، گواهِ این مدعاست.

با خدا، آدم کم نمی‌آورد. او می‌دهد، تو فقط توان گرفتنش را داشته باش. این تو هستی که در گرفتن کم می‌آوری.

گاهی تنها چیزی که نیاز داری این باور است که هر چیزی ممکن است

اگر می‌خواهی به شهری دیگر کوچ کنی، شغلی تازه انتخاب کنی، یا حتی اتاق پذیرایی خود را رنگی دیگر بزنی، ابتدا کمی از آن را امتحان کن و سپس تمامی آن را انجام بده. خود را با شتاب به قلب ماجرا پرتاب نکن.

تو فقط زمانی احساس خرسندی خواهی کرد که با تمام وجود خود و شورمندانه زندگی کنی. اجازه نده شهوت داشتن تو را اسیر کند. و گمان نکن اگر فلان و بهمان چیز را داشتی، آنگاه، خیلی خوشحال‌تر از حالا می‌بودی. این نگرش، بر وهم مبتنی‌ست و پایه و اساسِ واقعی ندارد. هنگامی که در میان اشیا به دنبال خوشبختی می‌گردی، هرگز آن را پیدا نمی‌کنی. به اطراف نگاه کن. به درون نگاه کن.

همهٔ رویدادها روی می‌دهد تا خیری حاصل شود.

رنج ما را به راهی می‌کشاند که در آن راه، ما می‌توانیم به سمت پایین و مغاک یأس سفر کنیم و یا به سمت بالا و دامنه‌های دیدگاهِ سپاس و امتنان.

هر چیز خوبی در زندگی با امید آغاز می‌شود.

وجودِ به طور کامل ناکاملِ خود را دوست بدار

به ازای هر آنچه نداری، توانی داری که می‌تواند کاستی‌های تو را برطرف کند. تو به دنیا آمده‌ای تا دنیای ما را به جایی بهتر و زیباتر برای زندگی تبدیل کنی. بنابراین، اجازه نده چیزی تو را مأیوس کند.

فکر این که من کاملا وابستهٔ پدر و مادرم باشم، مرا آزار می‌داد. گاهی نصف شب از ترس بیدار می‌شدم و به این فکر فرومی‌رفتم که اگر پدر و مادرم مرا ترک کنند و من با خواهر و برادرم تنها بمانم، چه می‌شود؟