کتاب بیداری نیلوفرانه

«چنان‌اَت دوست می‌دارم که با تو مرگ را می‌میرانم. بی‌تو، اما مُرده‌ام.» ویلیام شکسپیر، رمئو و ژولیت

امام عارفان، علی بن ابی‌طالب، علی (ع) فرموده است: «ریاضت آن نیست که چیزی در تملک خود نداشته باشی، بلکه آن است که به تملک اشیا درنیایی.»

دانایی، مستلزم پذیرش است. اگر تسلیم و پذیرا نباشی، دانایی‌ات پنهان خواهد شد. تسلیم و پذیرا بودن، یعنی به خود اجازه بدهی احساس کنی هر حسی را که در این لحظه داری. تسلیم و پذیرش، شیوهٔ حضور در لحظهٔ حال است. با آنچه هست چانه نزن. با آنچه هست درنیفت. در برابر آنچه هست مقاومت نکن. در غیر این صورت، رنج خواهی برد.

بشر، گرچه بیرونِ خود را آراسته است، اما درونی بس ویران دارد. ویرانی و تاریکی درون بشر، به بیرون او نیز سرایت کرده است و جهان را تهدید می‌کند. آن کس که از حقیقت خویش ــ خدا ــ اعراض می‌کند، زندگیش به تنگنایی خفقان‌آور می‌افتد.

امروز، جهان است که دچار تنگناست. و دلیل این تنگنا و دلمردگی و تنگدستی، اعراض از یاد حقیقت است. همه به مصرف توصیه می‌کنند، نه به حق. همه به داشتن و انباشتن بیشتر توصیه می‌کنند، نه به حق. همه در رقابتی دیوانه‌وار فرسوده می‌شوند و می‌میرند.

آنچه تو در حقیقت هستی، یا حقیقتِ تو، هرگز دستخوش دگرگونی و فنا نمی‌شود. حقیقتِ تو، یا آنچه تو در حقیقت هستی، باقی‌ست. فنا، تسلیم هویت‌های اعتباری موهوم است. بقا، جلوهٔ حقیقتِ توست. فنای فی‌الله، یعنی محوِ هویت. بقای بالله، یعنی کشفِ حقیقت.

خود را به رودِ موّاج مشیتِ الهی سپردن و رفتن با آن به هر کجا که تو را می‌برد، بدون دغدغهٔ آن که چه پیچ‌های تند و دردناکی در مسیر خواهد بود، تسلیم است.

دین حاوی قضایایی‌ست که باید آن‌ها را دربست پذیرفت و در آن‌ها چون و چرا نکرد. آن‌هایی که در قضایای بنیادی دین چون و چرا می‌کنند دیندار حقیقی نیستند، بلکه دین‌پژوه‌اند. و البته، دین‌پژوهی، فی‌نفسه، بد نیست