بریده‌هایی از کتاب کلیدها

تناقضات در شعر، نشانه سلامتی است. شاعری که تناقض‌گویی نمی‌کند، تنها یک معلّم ریاضی مدرسه ابتدایی است که به جز جدول ضرب و جمع و تفریق و تقسیم چیزی بلد نیست.

من برای مردم رؤیا تعریف می‌کنم و به آن‌ها آزادی مطلق می‌دهم که آن را تأیید یا رد کنند.

اصلاً واژه شعری و واژه غیر شعری نداریم. شاعر واقعی کسی است که بتواند حتّی اعلامیه‌ها را به شعر تبدیل کند.

به عقیده من تجربه عشقی که شاعران عرب از آغاز تا کنون از آن دم زده‌اند، یک تجربه فرهنگی بوده است، نه تجربه زندگی

«از شعر چه می‌خواهیم؟» چیز زیادی نمی‌خواهیم. فقط می‌خواهیم شبیه ما باشد. خطوط چهره، رنگ چشم، لحن صدا و تپش نبض‌های ما را داشته باشد و سخنگوی رسمی شادی و غم‌های ما باشد.

انقلابی که دیدگاهی در پس خود نداشته باشد و به برنامه خاصّی تکیه نکند، فقط یک ریسک است که صاحبش را پای طناب دار می‌کشاند.

هر کس مرا به شگفتی وا دارد، دوست من است و من هرگز در مورد ساختار و شکل و اصطلاح با او بحث نمی‌کنم.

اگر برمی‌گشتم به خاطر این بود که قطع رابطه‌ام با او به معنای قطع تمام رگ‌های من است.

برای زنان نوشتم زنانگی‌شان زودتر شکفت برای گنجشک‌ها نوشتم اولین بیانیه آزادی‌خواهی را صادر کردند برای چشمان سیاه نوشتم سیاه‌تر شدند برای لب‌ها نوشتم جهان، صنعت شراب را کشف کرد برای سینه نوشتم اعتماد به نفسش بیشتر شد و برای درختان نوشتم گیسوانشان بلند شد

ملّت‌های جهان سوم نیاز به شعری دارند که مثل قرص نان گرد باشد، بوی گندم بدهد و دچار تنگنای اقتصادی، بهداشتی، مسکن، آموزشی، مذهبی و استعماری باشد.

حواسّ پنج‌گانه پنجره‌هایی هستند که خورشید شعر از آن‌ها وارد می‌شود.

بیشتر حالات عاشقانه شاعران ما، ذهنی، فرضی و عفیف مانده است و همه آن‌ها در لوله‌های آزمایش، جریان دارند، نه در پهنه هستی.

شاعر انقلابی، راهزن نیست. او انسانی است با دیدگاه‌ها، افکار، طرح‌ها و تصوّرات اصلاح‌گرانه که امید دارد هنگامی که حکومت را در دست گرفت، آن‌ها را اجرا کند.