کتاب تو زودتر بکش (جلد اول)

در بسیاری از موارد، رهبران اسرائیل قاطعانه حکم می‌کردند که در مسیر کشتن یک شخص معین، به خطر انداختن جان غیرنظامی‌های بی‌گناهی که شاید اتفاقی در خط آتش حضور داشته باشند، هم اخلاقی است و هم قانونی.

از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون، اسرائیل بیش از هر کشور دیگری در غرب، افراد را ترور کرده است.

صهیونیسم به عنوان یک ایدئولوژی سیاسی، در سال ۱۸۹۶ و با انتشار کتاب «دولت یهود»، اثر روزنامه‌نگار یهودیِ اهل وین، تئودور هرتزل، به وجود آمد.

این عملیات‌ها و بسیاری عملیات‌های دیگر موساد، که در برخی‌هایش ایالات متحده نیز همکاری داشت، همگی با موفقیت به انجام رسید اما نتانیاهو و وزیر دفاعش ایهود باراک رفته‌رفته حس می‌کردند کارایی این عملیات‌ها در حال کاهش است. آنها به این نتیجه رسیدند که عملیات‌های مخفیانه، دیگر نمی‌تواند به صورت کارآمد، برنامهٔ هسته‌ای ایران را به تاخیر بیندازد و تنها یک عملیات بمباران عظیم هوایی روی تاسیسات هسته‌ای ایرانی‌هاست که می‌تواند در مسیر پیشرفت آنها برای دستیابی به سلاح هسته‌ای توقف ایجاد کند.

بازگشت ملت اسرائیل به سرزمین اسرائیل فقط از طریق زور محقق خواهد شد

«باید یاد بگیری چطور می‌تونی ببخشی. باید یاد بگیری چطور می‌تونی دشمن رو ببخشی. اما در هر حال ما قدرت [و اجازهٔ] اونو نداشتیم که کسایی مثل بن لادن رو ببخشیم. این کاریه که فقط خدا می‌تونه بکنه. کار ما این بود که یک ملاقات بین اونا تنظیم کنیم. من توی آزمایشگاهم [با ساختن بمب] یه دفتر "واسطه‌گری" باز کرده بودم، یه دفتر کار که اینطور ملاقاتا رو تنظیم می‌کرد. من بیش از ۳۰ مورد از این قبیل دیدارها رو هماهنگ کردم [!]»

از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون، اسرائیل بیش از هر کشور دیگری در غرب، افراد را ترور کرده است.

«یهودیه در خون و آتش سرنگون شد، و در خون و آتش دوباره برخواهد خواست.»

رهبران اسرائیل قاطعانه حکم می‌کردند که در مسیر کشتن یک شخص معین، به خطر انداختن جان غیرنظامی‌های بی‌گناهی که شاید اتفاقی در خط آتش حضور داشته باشند، هم اخلاقی است و هم قانونی.

یک تاکتیک این بود که برای آنها در فاحشه‌خانه‌ها دام و کمین بگذارند

آرامش به دولت‌های اسرائیل امکان می‌داد که از کارگران ارزان قیمت فلسطینی و واردات ارزان قیمت از آن مناطق و همینطور بازار فروشی برای صادرات خود بهره‌مند شوند (بازار فروش برای صادرات، برای کشوری که دور تا دورش را کشورهای متخاصم گرفته بودند و با هیچ‌کدامشان ارتباط تجاری نداشت، مسئلهٔ مهمی به حساب می‌آمد.) علاوه بر این، [آرامش،] امکان ساخت و ساز شهرک‌های یهودی‌نشین را هم در این مناطق اشغالی فراهم می‌آورد. اسرائیلی‌های راستگرا معتقد بودند که اسرائیل باید مناطقی را که در [جنگ ۶ روزه] سال ۱۹۶۷ تصرف کرده برای حفظ برتری راهبردی، همچنان در اختیار خودش نگه دارد. از این گذشته، بسیاری از یهودی‌های مذهبی و معتقد، ایمان داشتند که تسخیر یهودیه و سامریهٔ کتاب مقدس، ناشی از نصرت الهی بود که می‌خواست ملت [یهود] را به وطن تاریخی خود برگرداند و آمدن مسیح را شتاب ببخشد. هر دوی اینها [راستگرایان و مذهبی‌های پر و پاقرص] امیدوار بودند که ساختن بیشترین تعداد ممکن شهرک‌ها از تأسیس یک کشور [مستقل] فلسطینی در آینده جلوگیر خواهد کرد.

پونداک به جای اینکه بترسد گفت: «اگر بزنی تو صورتم، همهٔ استخون‌هات رو همینجا توی دفتر خودت خرد می‌کنم.» شارون دوباره نشست. پونداک می‌گوید: به او سلام نظامی دادم و گفتم: «حالا فهمیدم ترسو هم هستی» و بعد از اتاق رفتم بیرون.

«اگر کسی آمد تا تو را بکشد، بلند شو و تو زودتر او را بکش.» تلمود بابلِی، رسالهٔ سَنهدِرین، بخش ۷۲، عبارت ۱

بسیار سخت می‌توان پیش‌بینی کرد پس از شلیک به سر یک نفر، تاریخ چه روندی به خود خواهد گرفت.

مطابق [قانون] «سانسور نظامی»، رسانه‌های اسرائیلی موظف هستند هرجا که در مطالبشان از فعالیت‌های مخفیِ منتسب به دستگاه اطلاعاتی اسرائیل، و خصوصا «ترورهای هدفمند»، یاد می‌کنند، عبارت «به ادعای منابع خارجی» را قید نمایند.

عملیات‌های ترور همیشه هم توسط تیم‌های کوچک و بسته [از حیث گردش اطلاعات] اجرا نمی‌شد. هرچه این عملیات‌ها پیچیده‌تر می‌شد، تعداد بیشتری از افراد در آنها دخیل می‌شدند -گاهی اوقات حتی تا چندصدنفر- که اکثر آنها هم سنشان زیر ۲۵ سال بود.

برخلاف آنچه در فیلم‌های هالیوودی و داستان‌های عامه‌پسند می‌بینیم، اغلب این اطلاعات به صورت مستقیم توسط کارمندان موساد که در تاریکی حرکت می‌کنند جمع‌آوری نمی‌شد، بلکه از افراد خارجی و در کشورهای خود آنها به دست می‌آمد. افسران هر پرونده در موساد که مسئول جذب و جهت‌دهی عملیاتی این منابع را بر عهده داشتند «افسران گردآوری» خوانده می‌شدند و یک سری روانشناس کارکشته بودند. آنها می‌دانستند هرکس را چطور قانع کنند تا به هر کس و هر چیزی که به آن معتقد است خیانت کند: به رفقایش، به خانواده‌اش، به سازمانش و به کشورش.

«اگر کسی آمد تا تو را بکشد، بلند شو و تو زودتر او را بکش.»

«اگر کسی آمد تا تو را بکشد، بلند شو و تو زودتر او را بکش.»

از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون، اسرائیل بیش از هر کشور دیگری در غرب، افراد را ترور کرده است

در غرب شاهد رشد سمپاتی به آرمان صهیونیسم [در بین سیاستمداران غربی] بودیم. طبق برخی اسناد، تا هفتهٔ اول نوامبر ۱۹۴۴، نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل کابینه‌اش را به سمت حمایت از تشکیل یک کشور یهودی در فلسطین پیش می‌راند.

تعداد کشته‌ها ۶ برابر بیشتر بود. [در این عملیات] دستکم ۶۹ نفر کشته شدند که اکثرشان زن و کودک بودند. همهٔ دنیا، از جمله تعداد زیادی از یهودی‌ها و اسرائیلی‌ها در سراسر دنیا از هول این ماجرا به وحشت افتادند. شورای امنیت سازمان ملل متحد و همینطور وزارت خارجهٔ آمریکا این یورش را محکوم کردند. وزارت خارجهٔ این کشور هم اعلام کرد کمک‌ها [ی مالی] به اسرائیل را به خاطر نقض قرارداد متارکهٔ سال ۱۹۴۹، به حالت تعلیق درآورده است.

توضیح رسمی اسرائیل دربارهٔ این کشتار این بود که قضیه، کار یک دستهٔ غیرنظامی خودسر یهودی بوده است. بن گورین در صحبتی عمومی اعلام کرد که در شب یورش «تمامی واحدهای IDF در پایگاه‌هایشان بودند.» آبّا اِبان، سفیر اسرائیل در سازمان ملل هم دروغ بن‌گوریون را در نشست شورای امنیت تکرار کرد.

«من به این نتیجه رسیده‌ام که رسانه مثل یه غول سیری‌ناپذیره. به همین خاطر برقراری رابطه با رسانه‌ها هیچ فایده‌ای نداره.»

نویسندهٔ کتاب و تک‌تک راویانش، از صمیم قلب به حقانیت اسرائیل و ضرورت استمرار حیاتش ایمان دارند (و برخی از آنها، برای این باورشان دست به قتل‌های متعدد، آدم‌ربایی، شکنجه و ... هم زده و بی‌پروا و بدون خجالت، آنها را در همین کتاب بازگو هم نموده‌اند) ولی با تمام اینها، آنچه در کتاب آمده ضرورتا به نفع اسرائیل نیست.

اسرائیل به صورت مکرر در سال‌های بعد هم [تجربه کرد] و آموخت که بسیار سخت می‌توان پیش‌بینی کرد پس از شلیک به سر یک نفر، تاریخ چه روندی به خود خواهد گرفت.

نیروهای گمول به هر کدام از این آلمانی‌ها قول می‌دادند که اگر همکاری کند، به او آسیبی نخواهند رساند، و خب، آنها هم همکاری می‌کردند. و بعد، وقتی دیگر به آنها احتیاجی نبود، نیروهای گمول آنها را با شلیک تیر می‌کشتند و جسدشان را [در همانجا] رها می‌کردند

چند تاریخ‌نگار مختلف که دربارهٔ عملیات‌های گمول تحقیق کرده‌اند مدعی هستند که روش‌هایی که برای تشخیص و تأیید هویت هدف‌ها به کار گرفته می‌شد، ناکافی بود و بسیاری از افراد، بی‌گناه کشته شدند.

موساد و دیگر بازوهای اطلاعاتی اسرائیل، این روش را در قبال افرادی به کار می‌گرفتند که به عنوان تهدید مستقیم امنیت ملی شناسایی شده بودند. ضمنا کشتن این افراد پیام بزرگتری هم [به دنیا] می‌فرستاد که: «اگر دشمن اسرائیل هستی، هرکجا که باشی، ما پیدایت خواهیم کرد و تو را خواهیم کشت.»

خود داگان می‌گوید: «حکومت، برای محافظت از شهروندان خودش، بعضی وقتا باید کارایی انجام بده که در خلاف مسیر دموکراسیه.»