بریده‌هایی از کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

تمام چیزی که شما در وجود یک زن می‌بینید، یک رحم و دو تخمدان اوست! شما عقل و مغز یک زن را نمی بینید.

به دنیا آمدن خودش نوعی ریسک و خطر کردن است: خطر پشیمانی بعد از به دنیا آمدن.

اگر دختر به دنیا بیایی، از همان ابتدا باید با خیلی چیزها درگیر باشی. در نهایت هم باید خیلی بجنگی تا ثابت کنی در درون پیکر این موجود لطیف و زیبا فریادی هوشمندانه نهفته است که باید شنیده شود و به گوش دیگران برسد. مادر بودن، معامله نیست. وظیفه هم به حساب نمی آید. فقط حقی ست که از هزاران حق دیگر نصیب ما زن‌ها شده است. قبولاندن این حقیقت به دیگران تلاش زیادی می‌خواهد و واقعا سخت است. شاید نتوانی انجامش دهی. ممکن است بیشتر اوقات و یا همیشه در آن شکست بخوری. اما اصلا نباید ناامید شوی. جنگیدن همیشه از پیروز شدن زیباتر است.

عزیزدلم تو اینطور فهمیده ای که فکر کردن به معنای رنج کشیدن است و عاقل بودن یعنی غم و بدبختی. چه بد که سومین نکته را فراموش کرده ای: تو یادت رفته که رنج و درد نمک زندگی ست و بدون آن‌ها ما نمی توانیم انسان باشیم."

کودکم! زندگی یعنی تلاش و خستگی؛ یعنی جنگی که هرروز تکرار می‌شود و تمامی ندارد و تو برای لحظات شادش که پرانتزهایی بیش نیستند، باید بهای سنگینی بپردازی.

وقتی این حرف‌ها را از زبانش شنیدم، حالت تهوع گرفتم! به حالش تأسف خوردم، بعد گوشی را روی زمین گذاشتم و به این فکرکردم که من روزی عاشق این مرد بودم.

دنیای ما زن‌ها توسط مردها و برای خودشان ساخته شده است. استبداد و زورگویی آن‌ها از قدیم الایام است و در نهادشان ریشه ای عمیق و قدیمی دارد.

شاید اگر از نخستین انسان اولیهٔ مرد یا زن می‌پرسیدند و به او حق انتخاب می‌دادند که آیا دوست داری به این دنیا بیایی یا نه؟ جواب می‌داد: "نه! دوست ندارم به دنیا بیایم." اما هیچکس نظر او را نپرسید.

بالواقع در پنج هفتگی، صورت یا حتی مغز هم نداری. کودکم من درحال حرف زدن با تو هستم، اما تو نمی دانی. راستش آن قدر تاریکی اطرافت را احاطه کرده است که حتی نمی دانی وجود داری: حتی می‌توانم دورت بیندازم و تو هیچوقت نفهمی که من این کار را کرده ام.از هیچ طریقی متوجه نمی شوی که آیا کار درستی در حقت کرده ام و یا کار اشتباه.

بارداری یک تنبیه و مجازات نیست که طبیعت به خاطر یک لحظه هیجان بخواهد آن را به شما تحمیل کند؛ بارداری معجزه ای است که مانند بارورشدن درختان و ماهی‌ها باید روند طبیعی خودش را طی کند.

شما مردها تا ابد بچه خواهید بود. حتی اگر سنتان هم بالا برود باز هم به بچگی تان ادامه می‌دهید. نیاز دارید که کسی به شما غذا بدهد، تر و خشکتان کند، نصیحت و راهنمایی تان کند، به شما دلداری دهد، در زمان درماندگی از شما حمایت کند و تنبلی هایتان را جبران نماید.

می‌دانم که دنیای ما زن‌ها توسط مردها و برای خودشان ساخته شده است. استبداد و زورگویی آن‌ها از قدیم الایام است و در نهادشان ریشه ای عمیق و قدیمی دارد. مرد به معنای هم زن و هم مرد است، بشر یعنی تمامی انسان ها. وقتی کسی از قتل و آدمکشی حرف می‌زند، چه فرقی می‌کند که قاتل زن باشد یا مرد، مهم آدمکش بودن است. قهرمان‌ها هم همگی مرد هستند: از پرومتئوس (فرزند پاپتوس) خدای آتش و ایکاروس که سعی می‌کرد پرواز کند گرفته تا حضرت عیسی مسیح که لقب پسرخداوند و روح القدس را به او داده اند. اما مادران این افراد را زنانی جلوه داده اند که انگار به جز زاییدن و پرورش فرزندانشان هیچ فایدهٔ دیگری ندارند. با همهٔ این‌ها و فقط بخاطر همین یک دلیل (زایمان کردن) احساس می‌کنم که زن بودن واقعا شگفت انگیز است

همیشه شما مردها همین کار را می‌کنید. می ترسید و بعد ما زن‌ها را تنها می‌گذارید. بعد هم برمی گردید و می‌گویید وظیفهٔ پدری تان است. اما برای پدر بودنتان چه بهایی می‌پردازید؟؟

عزیزدلم خدا علامت تعجبی در زندگیِ ماست که همهٔ تکه های شکسته را به همدیگر می‌چسباند

زندگی یعنی تلاش و خستگی؛ یعنی جنگی که هرروز تکرار می‌شود و تمامی ندارد و تو برای لحظات شادش که پرانتزهایی بیش نیستند، باید بهای سنگینی بپردازی.

ثمرهٔ امتیاز پدر بودن به شما همانند یک سوپ آماده و یا پیراهن اتوکشیده است که جلویتان می‌گذارند. اگر ازدواج کرده باشید تنها کاری که باید بکنید این است که نام خانوادگی تان را به بچه بدهید. آن هم اگر ازدواجی باشد و نتوانید از زیرش دربروید. اما همهٔ مسئولیت ها، دردها و توهین‌ها برای زن خواهد بود.

دائما این سوال وحشتناک را از خودم می‌پرسیدم که:"نکند دوست نداشته باشی به این دنیا بیایی؟ نکند روزی فریاد بزنی و سرزنشم کنی و بگویی:" چه کسی از تو خواسته بود مرا به دنیا بیاوری؟ چرا مرا گرفتار این دنیا کردی؟" آن وقت باید چه کار کنم؟؟ کودکم!

زندگی یعنی تلاش و خستگی؛ یعنی جنگی که هرروز تکرار می‌شود و تمامی ندارد و تو برای لحظات شادش که پرانتزهایی بیش نیستند، باید بهای سنگینی بپردازی.

بیا اینجا کنارمن. سر کوچکت را روی این بالش بگذار؛ تا بخوابیم و همدیگر را در آغوش بگیریم. من تو را، و تو من را... به هیچکس دیگری هم اجازه نمی دهیم کنارمان بیاید... چطور است؟؟

اگر دختر به دنیا بیایی، از همان ابتدا باید با خیلی چیزها درگیر باشی. در نهایت هم باید خیلی بجنگی تا ثابت کنی در درون پیکر این موجود لطیف و زیبا فریادی هوشمندانه نهفته است که باید شنیده شود و به گوش دیگران برسد.

عشق یک دروغ بزرگ است که فقط برای آرام کردن و سرگرم ساختن آن‌ها اختراع شده است

صدها و حتی هزاران سال است که مردم با امید و اعتماد به فردای بهتر، بچه هایشان را به دنیا می‌آورند و امید دارند که فرزندانشان زندگی و فردای بهتر از خودشان را داشته باشند. اما این فردا و زندگی بهتر در بهترین حالتش، برخورداری از یک سیستم گرمایشی است. سیستم گرمایشی در موقع سرمای زمستان موهبت بزرگی ست اما نه به شما شادی و خوشبختی می‌دهد و نه از عزت و شرفتان دفاع می‌کند. حتی با وجود سیستم گرمایشی باز هم باید استبداد، درد و رنج و ناملایمات را تحمل کنی و "فردا" فقط یک دروغ بزرگ خواهد بود.

آیا درست است که به دنیا بیایی و بعد در بمباران و یا در اثر شلیک گلوله به دست یک سرباز زشت و پرمو که جیرهٔ غذایی ناچیزش را بخاطر گرسنگی دزدیده ای کشته شوی؟ مگر آن سرباز نمی توانست دوباره غذا بخورد؟ چرا باید جان یک فرد بخاطر غذا گرفته می‌شد؟ هرچه بزرگتر می‌شوی، بیشتر می‌ترسم

مشکل به دنیا آوردن بچه های زیاد نیست، بلکه باید برای کسانی که وجود دارند تا حد امکان بهترین‌ها را فراهم کنیم

کن:"مادربودن یک وظیفه نیست. حتی یک اصل و حقیقت در زندگی هم نیست. مادر بودن یک انتخاب آگاهانه است.

تقدیم به همهٔ کسانی که از تر دید نمی هراسند و در جستجوی چراهای زندگی هستند، بدون اینکه ذره ای خسته شوند و با همهٔ درد و رنج‌ها به هر قیمتی ادامه می‌دهند به همهٔ کسانی که بر سر دو راهی قرا رگرفته اند تا زندگی را به شخصی ببخشند یا از او دریغ کنند... این کتاب هدیه ای ست از یک زن برای همهٔ زنان...و کتابی ست که به مر دان کمک خواهد کرد تا بفهمند...

البته خیالت راحت باشد، من از هیچ کسی نمی ترسم، اصلا به بقیه اهمیت نمی دهم. از خدا هم نمی ترسم چون به او طور دیگری اعتقاد دارم!

" عشق همان احساسی ست که مادری نسبت به فرزندش دارد و وقتی کودک بی پناه، تنها و بی دفاعش را درآغوش می‌گیرد و می‌فشارد این احساس بروز می‌کند."

چیزی که درک نمی کنم این است که چرا وقتی زنی خبربارداری اش را به بقیه می‌دهد، همه دورش جمع می‌شوند، دستش را می‌فشارند و عاجزانه از او می‌خواهند کارسنگین انجام ندهد و زیاد حرکت نکند. مثلا به او می‌گویند:" وای!! بارداری؟؟ تبریک می‌گویم. بیا اینجا بنشین و استراحت کن. اما در مورد من همه ساکت می‌شوند، زبانشان بند می‌آید و بعد دربارهٔ سقط جنین حرف می‌زنند.

فقط کسانی که زیاد گریه می‌کنند، قدر زندگی را با تمام زیبایی هایش می‌دانند و اینقدر قشنگ می‌خندند.