کتاب از پنجره‌های باز برایم بخوان

گفت «آن‌قدر که این‌جا رو دوست دارم، خونه رو دوست ندارم. اون‌ها خوب اند ولی نمی‌گذارند کاری رو که واقعاً می‌خوام بکنم. مثلاً، هیچ‌وقت شما رو نمی‌فهمند.» و این همهی چیزی بود که پسربچه گفت. و به‌راستی اعتقاد داشت که همین کافی خواهد بود.

ترس. این کلمه یادت باشه. آدم خیال می‌کنه معنی این کلمه رو می‌دونه، ولی نمی‌دونه. یه چیزی شبیه افسوس ئه. ترس مثل افسوس ئه. فرق‌ش فقط این ئه که موقع ترس فرصت چندان نیست.