بریده‌هایی از کتاب خیلی زیاد، اما همیشه ناکافی

«اگر روح در تاریکی رها شود، گناه صورت خواهد گرفت. گناهکار کسی نیست که گناه را مرتکب می‌شود، بلکه کسی است که باعث تاریکی می‌گردد.» ویکتور هوگو، بینوایان

انتظار داشتم هتل معمولی باشد، که نبود. اتاقم بسیار باسلیقه چیده شده بود، اما اسمم همه جای آن و روی همه چیز حک شده بود، شامپوی ترامپ، نرم‌کنندهٔ ترامپ، دمپایی‌های ترامپ، کلاه حمام ترامپ، واکس کفش ترامپ، جعبهٔ خیاطی ترامپ، و حولهٔ حمام ترامپ. در یخچال را باز کردم و یک بطری شراب سفید ترامپ برداشتم و آن را در گلوی ترامپ خود ریختم تا از جریان خون ترامپ من رد شده و مرکز لذت مغز ترامپ من را تحریک کند.

کاخ سفید زیبا، مجلل و باشکوه بود و من قرار بود برای نخستین بار در هشت سال گذشته عمویم را (مردی که اینجا زندگی می‌کرد) ملاقات کنم.

اگر او چیزی به شخص دیگری می‌داد، آن شخص ارزش بیشتری پیدا می‌کرد و ارزش او کمتر می‌شد. بدون شک دونالد هم این اخلاق پدرش را به ارث برده بود

در حالت ایده آل، قوانین موجود در خانه، قوانین جامعه را منعکس می‌سازد، بنابراین وقتی بچه‌ها پایشان را از خانه بیرون می‌گذارند، معمولاً می‌دانند چگونه رفتار کنند. هنگامی که بچه‌ها به مدرسه می‌روند، احتمالاً می‌دانند که نباید اسباب بازی بچه‌های دیگر را بگیرند و به آنها آسیب برسانند یا آنها را دست بیندازند. دونالد هیچ‌کدام از این کارها را بلد نبود، زیرا قوانین موجود در خانه، حداقل به نحوی که برای پسرها اعمال می‌شد، به هر قیمتی که شده سرسخت باشید، دروغ گفتن اشکالی ندارد، پذیرفتن اشتباهات یا عذرخواهی نقطه ضعف است، با قوانینی که در مدرسه با آنها مواجه می‌شد تناقض داشت.