کتاب چرا من فمنیست نیستم؟

آسان‌ترین راه برای اینکه احساس قدرت کنید این است که خودتان را با موضوعاتی مانند جنس، ملّیّت، دین و... معرفی نمایید. این بهترین راه برای معرفی شخصیّت شما است که بر اساس جنسیّت، ملّیّت و دینتان می‌باشد.

از همه بدتر گرایش فمنیسم معاصر به دیدن زنان قدرتمند است. زنانی مانند "هیلاری رودهام کلینتون"(که به عنوان سناتور، برنامه‌های رفاه اجتماعی را به ضرر کودکان و زنان ضعیف برچیده و همچنین از مداخلات بین‌المللی که منجر به کشته شدن و رنج کشیدن هزاران غیرنظامی می‌شد حمایت کرده است)، "ماری تی باررا" مدیرعامل شرکت جنرال موتور، (که مسئولیت پوشش امنیّتی محصولات شرکت خود را که منجر به کشته شدن بیش از ده‌ها نفر شد برعهده داشت) و سایر زنان برجسته‌ای که فقط در صورت متفاوت بودن جنسیّت‌هایشان، فمنیست‌های رفتاری را محکوم می‌نمایند. زنانی که مانند مردان هم‌سنّ خود بی‌رحمانه و بی‌فکر رفتار می‌کنند قهرمان و الگوی رفتاری نیستند. آن‌ها ممکن است خود را فمنیست بنامند و خودشان را قربانی عدّهٔ زیادی کنند ولی این به این معنا نیست که باید از آن‌ها تجلیل شود.

«اگر عذاب ابدی و شرایط ممتاز فردی با هم یکسان باشد، اگر هیچ تفاوتی میان عالی و پست وجود نداشته باشد، هستی بشر، حجم و ابعاد خود را از دست می‌دهد و به گونه‌ای تحمّل‌ناپذیر سبک می‌شود.» "میلان کوندرا"

۲- مبارزه‌ای‌ست در جهت مشارکت زنان در برابری ظلم و ستم با مردان و نوعی چشم و هم‌چشمی با آن‌ها حتّی در میزان ظلم و ستم! و از سویی سعی می‌کند زنان را ناتوان و حقیر جلوه دهد.

فمنیست سطحی یعنی فمنیستی که فقط به برچسب زدن بدون اصلاح واقعی نیاز دارد. به چیز بیشتری احتیاج ندارد.

ما دیگران را مجازات می‌کنیم یا انتقام می‌گیریم، زیرا خیلی راحت می‌توانیم به این اشخاص به چشم یک هیولا نگاه کنیم, تا زمانی که آن‌ها هیولا هستند مهم نیست در مورد آن‌ها چه حرفی بزنیم یا چه کاری انجام بدهیم یا چه فکری راجع به آن‌ها بکنیم. به نظر ما آن‌ها ظالم هستند و ما قربانی آن‌ها هستیم. ترکیب ذهنیّت قربانی با دیدگاه فرومایه ترکیب خطرناکی است. حالا این ماییم که آن‌ها را اذیّت می‌کنیم.

نکته‌ای که شایان توجّه است این می‌باشد که زنانی که از اجازهٔ دستیابی به قدرت برخوردار هستند دقیقاً مانند مردانی‌اند که قدرت را در دست دارند. با توجّه به طبقه‌بندی، نسل، سیستم آموزشی و موقعیّت فیزیکی، آن‌ها معمولاً صاحب دیدگاه‌ها و ارزش‌های یکسانی می‌باشند.

مخالفت و نقد قطعاً برای پیشرفت شرایط لازم است و اگر افراد واقعاً آسیب‌دیده باشند حق دارند که اعتراض کنند و صدایشان شنیده شود. جلوگیری از اعتراضات آن‌ها به دلیل دردسرساز بودن آن و یا اهمّیّت نحوهٔ شنیده شدن این اعتراضات توسّط مردمی که عضو جنبش نیستند، حرکت احمقانه‌ای است. مردمی که نتوانند درون این جنبش‌ها صدای خود را به دیگران برسانند، طبق حقوق انسانی خود به دنبال مکانی می‌گردند که صدای آن‌ها شنیده شود.

یکی از راه‌هایی که فمنیست‌ها برای مقابله با تنگنای میان زشتی و زیبایی، و جذّابیت و عدم جذّابیت ارائه کرده‌اند تغییر مفهوم کلّی زیبایی بوده است. این، تبدیل به کارزار فمنیست شد تا افراد چاق، رنگین پوست و متفاوت نیز زیبا دیده شوند. امّا در فرهنگ ما، زیبایی منحصر به ویژگی‌های ظاهری نیست و مفاهیم پذیرشی هم در آن دخیل می‌باشند. به همین دلیل است که رسانه‌ها دائماً یادآوری می‌کنند افرادی که دارای اعتماد به نفس بیش از حد، جاه‌طلب، مستقل و تحصیل‌کرده هستند نیز گاهی احساس می‌کنند کسی آن‌ها را دوست ندارد.

رنج کشیدن یک حقیقت است. این واکنش ما در برابر رنج است که اهمّیّت دارد.

مهم است که ما از رنج خود برای ساختن همدلی و اتّحاد استفاده کنیم، و به این منظور ما باید آسیب پذیر باشیم.

زمانی که فردی برای بیان رنج‌کشیدن، به اندازهٔ کافی آزار می‌بیند، وسوسه‌ای در اعماق وجود او شکل می‌گیرد تا به گونه‌ای از خود در برابر آسیب‌ها محافظت کند. تحت این شرایط، معنی آسیب، گنگ شده و هر چیزی، از تهدید به خشونت گرفته تا یادآوری آسیب‌های گذشته یا تجربهٔ این ناراحتی‌ها، زیان‌بخش تلقّی می‌شود.

این سیستم اتّهاماتی مانند تجاوز، خشونت‌های خانگی، آزارهای جنسی و سوءاستفاده را جدی نگرفته و ما را نیز هم‌اندازه با عاملین آزارمان تنبیه کرده است.

نباید فراموش کنیم که در گذشته نیز اتّهام به مردان رنگین‌پوست از طرف زنان سفیدپوست، باعث مجازات بدون محاکمه و زندانی شدن افراد بی‌گناه شده است. گذشته از تمام این مسائل، زنان واقعاً در مورد این مسائل دروغ می‌گویند. آن‌ها دلایل مختلفی، از جمله کسب توجّه تا گرفتن انتقام، را برای دروغ گفتن دارند. نباید فراموش کنیم که بعضی از زنان، افراد وحشتناکی هستند و ما نباید برای تقویّت کردن اعتبار آن‌ها، اصرار کنیم که زنان دروغ نمی‌گویند؛ چرا که هر اتّهام اشتباهی باعث خدشه‌دار شدن اعتبار خودمان می‌شود.

باید بپذیریم که برخی زنان برای به دست آوردن خواسته‌های خود مرتکب رفتارهای نامناسب و خشونت‌آمیز شده و حتّی دروغ هم می‌گویند. ما نباید دیگران را قانع کنیم و چیزهایی را که می‌خواهند بشنوند به آن‌ها بگوییم تا چیزی را که ما می‌خواهیم باور کنند. این نوع دیگری از کنترل است. وظیفهٔ اصلی ما این است که رفتاری انسانی داشته باشیم.

اکثریّت قریب به اتّفاق زنان در طول موج دوم فمنیستی تنها به زندگی متأهلی آسوده با میزان کمی از استقلال اکتفا کردند.

رایج‌ترین نشان موفّقیّت فمنیسم همان نشان موفّقیّت در سرمایه‌داری مردسالارانه است. یعنی معیار ما پول و قدرت زن می‌باشد.

ما فرض می‌کنیم که بتوانیم همهٔ زنان را مجبور کنیم که خود را فمنیست بنامند، مردسالاری برچیده شود. یک مدیر عامل زن می‌تواند با افتخار بایستد و اعتقاد راسخ فمنیسمتی خود را اعلام کند، در حالی که هنوز در کارخانه هایی مشغول به کارند که زنان و کودکان در شرایط برده‌داری تربیت می‌شوند, در این کارخانه‌ها هنوز هم هوا و آب را با استفاده از مواد مضّر آلوده می‌کنند و حقوق زنان را به موقع نمی‌پردازند.

یکی از راه‌هایی که یک زن می‌تواند به بدترین تأثیرات مردسالاری خاتمه بدهد مادّیات (پول) است. با کسب پول مکفّی می‌توانید از مشهودترین تله‌های مردسالاری بگریزید. همچنین با داشتن آن پول می‌توانید به جایگاهی مناسب در اجتماع دست یابید و مانند خیلی از زن‌های دیگر مجبور به انجام کارهای دشوار نباشید. همین‌طور می‌توانید به افراد دیگر هزینه‌ای پرداخت کنید تا مسئولیت پخت و پز، شستن لباس‌ها و مراقبت از کودکانتان را به عهده بگیرند.

استفاده از این بهانه که مردان برای چندین قرن، مکالمه‌ها را کنترل کرده و بر آن سلطه داشته‌اند، توجیه خوبی نیست که ما نیز برای به دست آوردن کنترل از روش‌های آن‌ها استفاده کنیم.

اگر بتوانیم یک دشمن را که به تبعیض جنسیّتی معتقد است شکست بدهیم، آن زمان است که می‌توانیم دنیای خود را بهبود ببخشیم، و این نوعی پیشرفت است. امّا به محض شکست دادن این فرد، فرد دیگری جایگزین آن می‌شود و ممکن است که این فرد جدید بهتر از نفر قبلی بتواند تنفّر درونی خود را پنهان کند. این سیستم خوبی نیست و علیه ماست. به همین دلیل است که باید حواسمان باشد انرژی فکری خود را صرف چه چیزی می‌کنیم. مجادله‌های توئیتری با مردان و اصرار برای اعدام یک مرد سفیدپوستِ بی‌گناه، راه درستی برای صرف کردن زمان، انرژی و منابع نیست.

اگر فمنیسم واقعاً زنان را پربارتر می‌کرد و به آن‌ها ارگاسم بهتر، ازدواج‌های قوی‌تر و پول بیشتری می‌بخشید، در این حد لازم به تبلیغ فمنیسم نبود.

تعریف نکردن لطیفه‌های تبعیض جنسیّتی به منزلهٔ از بین رفتن تبعیض جنسیّتی نیست، بلکه افراد راحت‌تر تعصّبات خود را پنهان می‌کنند. عدم پذیرش توهین‌های نژادی در جامعه نیز کمکی به کاهش آن تبعیض‌ها در جهان نکرده است. برای اثبات آن می‌توان به رفتار وحشیانهٔ پلیس علیه مردان و زنان سیاه‌پوست اشاره کرد. به همین دلیل بعید به نظر می‌رسد که قدغن کردن لطیفه‌های جنسیّتی منجر به شکل‌گیری جامعه‌ای بهتر برای زنان بشود. واکنش سریع کافی نیست.

فمنیست نمایشی: ۱- یک تفکّر نمایشی‌ست که تنها در حال بیان این نکته است که «من فمنیست هستم!» بنابراین به زعم او هر کاری که انجام می‌دهد یک عمل فمنیستی محسوب می‌شود. مهم نیست آن عمل تا چه اندازه پیش پاافتاده و مبهم باشد، مهم این است که «من یک فمنیستم» و مهم این ست که «من یک قهرمانم!» ۲- مبارزه‌ای‌ست در جهت مشارکت زنان در برابری ظلم و ستم با مردان و نوعی چشم و هم‌چشمی با آن‌ها حتّی در میزان ظلم و ستم! و از سویی سعی می‌کند زنان را ناتوان و حقیر جلوه دهد. ۳- روشی‌ست شرم‌آور و احمقانه در جهت اینکه هر گونه اختلاف نظر را به سوءاستفاده تعبیر کند. اگر کسی با فمنیست‌های نمایشی اختلاف نظر داشته باشد آن‌ها قطعاً در حرکتی شرم‌آور آن عدّه‌ای را که دچار اختلاف نظر با آن‌ها هستند به سوءاستفاده متّهم خواهند کرد!

۴- سیستمی‌ست که از هشدارهای محرّک بهره می‌جوید. در علم سیاست شاید قابل توجیه باشد امّا در بحث فمنیست این هشدارهای تحریک کننده سعی دارد با عدم استدلالهایش، از مرد چهره‌ای اوباش بسازد. ۵- به راه انداختن گفتگوها و مناظره‌هایی که صرفاً برای ایجاد شوآف و شوی تلویزیونی مناسب می‌باشد امّا چه شوی تلویزیونی‌ای؟ شوی تلویزیونی‌ای که حقیر و افتضاح است. ۶- به دنبال ایجاد یک برند و دریافت بودجه‌های آنچنانی همراه با بازاریابی گسترده است، در نهایت تبدیل به هیولاهایی می‌شود که این مردم ساده‌لوح سزاوار آن هستند. ۷- از ساده‌لوحی مردم برای خود بهترین زندگی‌ها و ثروت‌های آنچنانی را رقم می‌زند.

فمنیسم جهانی هرگز وارد فرهنگ عامه نشده است. تا قبل از این، هزاران چهرهٔ مشهور سعی در فاصله گرفتن از این برند داشتند، چرا که این برند، غیرعمومی و بی‌اهمّیّت به نظر می‌رسید امّا به یکباره این جریان دچار دگرگونی و مانند کالایی مد شده در همه جا دیده شد. به گونه‌ای که حتّی تبدیل به یک استراتژی در بازاریابی گردید. افراد مشهور، بازیگران، نوازندگان و موزیسین‌ها همگی به یکباره فمنیست شدند. حتّی در شوهای تلویزیونی همگی به سمت فمنیسم تغییر گرایش دادند. پس می‌دانیم که اکنون همه باید خود را فمنیست بنامیم. تنها چیزی که مشخّص نیست این است که دقیقاً ماحصل این جریان چه خواهد بود؟

اکثریّت قریب به اتّفاق زنان در طول موج دوم فمنیستی تنها به زندگی متأهلی آسوده با میزان کمی از استقلال اکتفا کردند.

اگر هدف فمنیست ها، جهانی شدن است باید پیامشان را صریح منتقل کنند و به مثابه افرادی که با شعائر مذهبی و زن‌ستیزی سخت‌گیرانه مخالف هستند، مخالفت خود را اعلام نمایند. به نظر نمی‌رسد آن‌ها درک کنند که تبدیل شدن به فمنیسم نرم میتواند از جمله دلایلی باشد که زنان از فمنیسم روی برگردانند.

زنان همچنان با تبعیض و خشونت‌های زیادی روبه‌رو هستند و به نوعی دشواریهای ناشی از آن را تحمّل می‌کنند. اگر مورد تجاوز قرار بگیرید احتمالاً تقصیر شماست. اگر در رابطه‌ای که از شما سوءاستفاده می‌شود قرار بگیرید احتمالاً باز هم مقصر شمایید. اگر برای ارتقای کار خود تلاش بسیاری می‌کنید در صورتی که همکاران مرد شما پیوسته در حال پیشرفت هستند احتمالاً تقصیر شماست. مسئله فقط بالا بودن میزان تجاوز جنسی یا پایین بودن میزان موفقیّت در دادرسی به امور نیست. آن جامعه به تنها چیزی که در مورد زنان اهمیّت می‌دهد این است که آن زنان یا مادرند یا کسانی‌اند که با آن‌ها ازدواج کرده‌اند، و به اینکه زنان در جهان سهمی دارند توجهی نمیکنند. یکی از مهم‌ترین مسائل این است که بسیاری از زنان، خود در مقابل آزادی مقاومت می‌کنند

تبدیل شدن زنان به فمنیست در این شرایط، منجر به یک جامعهٔ عادلانه‌تر یا جهانی امن‌تر برای آن‌ها نمی‌شود. غالباً تصوّر می‌گردد که پذیرش برچسب فمنیست نیز منجر به پذیرش معنایی در پشت آن خواهد شد، امّا معناها در این کارزار روانگردان از بین رفته است. یک زن اکنون می‌تواند برچسب فمنیست را بدون هیچ‌گونه اقتباس سیاسی، شخصی یا رابطه‌ای انتخاب کند. این درست مانند یک دکمهٔ دیگر روی ژاکت اوست. محتوای درونی بدون تغییر مانده است