بریده‌هایی از کتاب آن‌ها با شاعری که خیلی دوستش داشتند بد کردند

تنهایی آدم را تنها می‌کند و کم‌کم حتا آدم را به آن ملزم می‌کند و بعد دیگر آدم با این‌که از تنهایی خوشش نمی‌آید، نمی‌تواند تنها نباشد.

«کسی که تنهایی را تحمل می‌کند، دیگر نمی‌تواند تحمل کند.»

آت‌وآشغالای توی کله‌مو کجا بسوزونم

تنهایی آدم را تنها می‌کند و کم‌کم حتا آدم را به آن ملزم می‌کند و بعد دیگر آدم با این‌که از تنهایی خوشش نمی‌آید، نمی‌تواند تنها نباشد.

عادت که نباشد زندگی آدم به‌هم می‌ریزد... نه می‌شود دیگر اراده داشت و نه می‌شود دربارهٔ هیچ‌چیزی تصمیم گرفت... اما عادت که می‌کنی، وضعیت برایت شفاف می‌شود... دیگر به همه‌چیز شناخت پیدا می‌کنی و نه هرگز شگفت‌زده می‌شوی و نه مردّد... عادت که می‌کنی همه‌چیز عادی می‌شود و بعد دایم تکرار می‌شود و آن موقع است که زندگی‌ات مثل موم توی دستت می‌آید...

«البته بگم، تو می‌خوای موضوعات رو پیچیده کنی. هر چند بعضی چیزها پیچیده است، اما تو پیچیده‌ترش می‌کنی. بساز موجی! بساز با این روان ناآروم هستی. چرا به طبیعت و هر چیزی که طبیعیه ادای احترام نمی‌کنی؟ تا کی می‌خواهی بجنگی. بس کن از این‌همه اعتراض، اعتراض، اعتراض.»