بریده‌هایی از کتاب آزادی به سرزمین خود بازمی‌گردد

آزادی: پس باید از رفتن ونوس شاد باشیم. اندیشمند: نمی‌دانم باید شاد باشیم یا افسرده. بگذار چیزی برایت بگویم. گاهی خودم را سرزنش می‌کنم که چرا آن شور و شادی ونوس را ندارم. چرا گاهی دیوانه‌بازی‌های او از من سر نمی‌زند. نمی‌دانم... همان رفتار ونوس که آزارم می‌دهد، گاهی هم شیفته‌ام می‌کند...

ما ساخته دست هنرمندانی هستیم که می‌خواستند امید و آرزوهای آدمی را به نمایش بگذارند. آن‌ها از آنچه می‌دیدند رنج می‌بردند. چیزی را ساختند که باید باشد.

پیش از این‌که من و تو ساخته بشویم، توی همین فرانسه جنبشی به‌پا شد که هنوز همه‌جا زبانزد است. سروصداها که خوابید، یک روز همه چشم باز کردند و دیدند از این شورش و دگرگونی، هیچ‌چیز دستگیرشان نشده. نه به آزادی رسیده بودند، نه به برابری و برادری. برای این‌که چیزی دستگیرشان بشود، کم‌کم به راه کشورگشایی و جنگ و تاراج افتادند که دیدند با این کارها هم راه به جایی نمی‌برند. پس سرشان را انداختند پایین تا به زندگیشان سروسامانی بدهند و سرانجام رسیدند به جایی که امروز می‌بینی. امروز آدم‌های سرزمینی که تو در آن هستی، می‌خواهند راه رفته مردم این‌جا را دنبال کنند و نوید می‌دهند با تاخت و تاز و چپاول سرزمین‌های دیگر، آزادی را برای جهان امروز به ارمغان خواهند آورد.