کتاب احضار روح

ما دیر خواهیم کرد... آن‌چنان دیر خواهیم کرد که هیچ‌کدام از غیبگویان زمان نیز نخواهند توانست بگویند عاقبت چه زمان به آن‌ها خواهیم رسید یا اصلا می‌توانیم برسیم؟ چرا که باید تاوان دهیم. در وضعیت کنونی، سازندگی در کشور ما امری غیرممکن است، زیرا وظیفه‌ای سخت‌تر و دشوارتر پیش رویمان قراردارد. وظیفه پس گرفتن وطنمان.

در وضعیت کنونی، سازندگی در کشور ما امری غیرممکن است، زیرا وظیفه‌ای سخت‌تر و دشوارتر پیش رویمان قراردارد. وظیفه پس گرفتن وطنمان. اکنون زمان تسویه‌حساب فرارسیده است. قهرمانان داوطلب ما وجب به وجب خاک روسیه را از چنگال تروتسکی به در خواهند آورد. و همه، چه آن‌هایی که با شجاعت درحال ادای دین خود هستند، و چه آن‌هایی که در شهرهای پشت جبهه جنوب کشور در گمراهی تلخی بر این باورند که آزادی کشور بدون کمک آنان نیز میسر است، همه و همه بی‌صبرانه در انتظار آزادی‌اند: و آزادش خواهند ساخت. زیرا سرزمین بی‌قهرمان وجود ندارد و جنایت است اگر تصور کنیم وطن دیگر از دست رفته است، مرده است.

داریم جام کیفر را سر می‌کشیم و چاره‌ای جز نوشیدن آن تا آخرین جرعه نداریم.

یه جوری زندگی می‌کنیم.

باید کیفر گذشته را با زحمت و تلاش خستگی‌ناپذیر و زندگی سخت و فقیرانه بپردازیم. کیفر دیوانگی‌های مارس و اکتبر، بابت خیانتکاران خودمحور، بابت فساد و تباهی کارگران، بابت شهرِ بِرِست، بابت استفاده دیوانه‌وار از ماشین‌های چاپ اسکناس... بابت همه‌چیز!

در وضعیت کنونی، سازندگی در کشور ما امری غیرممکن است، زیرا وظیفه‌ای سخت‌تر و دشوارتر پیش رویمان قراردارد. وظیفه پس گرفتن وطنمان. اکنون زمان تسویه‌حساب فرارسیده است. قهرمانان داوطلب ما وجب به وجب خاک روسیه را از چنگال تروتسکی به در خواهند آورد. و همه، چه آن‌هایی که با شجاعت درحال ادای دین خود هستند، و چه آن‌هایی که در شهرهای پشت جبهه جنوب کشور در گمراهی تلخی بر این باورند که آزادی کشور بدون کمک آنان نیز میسر است، همه و همه بی‌صبرانه در انتظار آزادی‌اند: و آزادش خواهند ساخت.

«هیچ نویسنده‌ای نمی‌تواند سکوت کند که اگر سکوت کرد دیگر واقعی نیست. سکوت، نویسنده واقعی را به نابودی می‌کشاند.»

«نکند خدمتکارتان است؟» صاحبخانه با خنده‌ای عصبی گفت: «ای بابا رفقا! مگر بنده یک بورژوا هستم که خدمتکار داشته باشم! شکم خودمان را نمی‌توانیم سیر کنیم، آن‌وقت شما می‌گویید خدمتکار! هه هه!»

هر آنچه را در ده سال گذشته در شوروی نوشته‌ام از بین برده‌ام. تنها مانده است یک بازمانده که باید از میان بردارم؛ خودم!»