کتاب روانی

تو می‌تونی همهٔ کتاب‌های دنیا رو بخونی و هنوز همونی باشی که هستی.

وقتی ذهن آدم بیمار باشد واقعاً نمی‌شود گفت که او جنایت‌کار است.

بس کن و این‌قدر با خودت حرف نزن!

اگر آدم بداند گناهکار است همیشه طوری رفتار می‌کند که خودش را لو بدهد.

آدم هیچ‌وقت نمی‌داند که چه اتفاقی قرار است رخ دهد.

ما پا به دنیا گذاشته‌ایم و تقدیرمان این است که بمیریم

آه و نالهٔ تو واسهٔ این بود که اصلاً نمی‌خواستی از جات جُنب بخوری. هیچ‌وقت دلت نخواسته اینجا رو ترک کنی. هیچ‌وقت هم نمی‌تونی. تو نمی‌تونی از اینجا دل بکنی، می‌تونی؟ هیچ‌وقت هم نخواهی تونست بزرگ بشی.»

او به مادرش نگاه نمی‌کرد. حالا هم که او داشت این‌ها را می‌گفت، اصلاً نگاهش نکرد. هیچ جای دیگر هم نبود که او بتواند نگاهش را آنجا بیندازد. آن چراغ، مبلمان قدیمی و سنگین و همهٔ چیزهای آشنای درون اتاق تنفرانگیز شدند؛ صرفاً به این دلیل که خیلی وقت بود آنجا بودند. این‌ها مثل وسایل یک زندان به نظر می‌رسیدند. او از پنجره به بیرون زل زد، اما چیز جالبی هم آن بیرون نبود. بیرون، باد بود و باران و تاریکی.

به نظر من همهٔ ما توی تله‌های خصوصی خودمون افتادیم. توی اونا گیر کردیم. هیچ‌کدوم هم نمی‌تونیم ازش خلاص شیم. ما ناخن می‌کشیم... اما فقط هوا رو خراش می‌دیم. فقط به خودمون پنجه می‌کشیم. برای همین هیچ‌وقت یه سانت هم نمی‌تونیم جُنب بخوریم.