کتاب دستگاه گوارش

از آدم‌هایی که حرفت را می‌شنوند ولی می‌گویند چی گفتی خیلی بدم می‌آید. لازم نیست حرف‌تان را تکرار کنید. همیشه می‌گویند چی گفتی و بعد که حواس‌شان جمع شد، خودشان جوابِ سؤال‌تان را می‌دهند.

هر جا صحبت مریضی می‌شد، می‌گفت «من سی ساله سرما نخورده‌م.» مطمئنم همه توی فامیل‌شان حداقل یک مرد میان‌سال سراغ دارند که همچین ادعایی می‌کند.

دختر اصلاً تکان نمی‌خورد. احتمالاً جا به جا مُرده بود. فکر کردم حتماً تا همین یک دقیقه پیش داشته می‌گفته و می‌خندیده، کِیف می‌کرده که لایی می‌کشند و سرعت‌شان بالاست و باد می‌خورَد به سروصورتش، ولی حالا تکان نمی‌خورد و افتاده بود جلو ماشین من. ترسناک است که خودت مُرده باشی اما خونت هنوز کار خودش را بکند و قطره‌قطره بریزد روی آسفالت.

آدم فکر می‌کند ضربه‌های روحی عمیق‌ترند اما هیچ‌چیز مثل نیازِ جسمانی نیست.

از آدم‌هایی که حرفت را می‌شنوند ولی می‌گویند چی گفتی خیلی بدم می‌آید. لازم نیست حرف‌تان را تکرار کنید. همیشه می‌گویند چی گفتی و بعد که حواس‌شان جمع شد، خودشان جوابِ سؤال‌تان را می‌دهند.

حالا دیگر هیچ‌چیزی گوشهٔ ذهنم وجود نداشت. از آن به بعد، هر وقت ناراحت و افسرده می‌شدم، می‌دانستم که هیچ راه نجاتی برای من وجود ندارد که بخواهم حسرتش را بخورم و اینْ یک‌جورهایی آرامش‌بخش بود.

من و بابام مثل یک بازیکن تعویضی بودیم که دقیقهٔ نود و فقط برای وقت‌کشی می‌آید توی زمین و بلافاصله چنان مصدوم می‌شود که تمام فصل را از دست می‌دهد.

سفرهای خارجی من در تمام زندگی، شامل دوتا کشور می‌شد: تاجیکستان و ترکمنستان.

این‌که کار جوهر مرد است و این چیزها، یکی از مسخره‌ترین حرف‌هایی است که همه قبولش دارند. کسی که صبح‌به‌صبح می‌رود اداره و پشت‌سر همکارهایش حرف می‌زند دقیقاً چه‌چیزی به جوهرش اضافه می‌کند؟ آدم‌های خیلی پول‌داری را دیده‌ام که با این‌که به اندازهٔ هفت نسل بعدی‌شان هم سرمایه دارند، باز هر روز صبح می‌روند سر کارهای مزخرف و بی‌معنی‌شان. چون اگر نروند سر کار، مجبورند به بی‌اهمیتی تمام زندگی‌شان و کارهایی که کرده‌اند فکر کنند و کسی دنبال این حرف‌ها نیست.