کتاب ایفی‌ژنی

و تلخ‌کام‌ترینِ کسان، از دیگران کمتر یارای گریستن دارند.

یک نکوییِ آمیخته با ملامت، همواره همانند یک اهانت است.

اگرچه خدایان به روزگار ما سَروَر و صاحب‌اختیارند؛ ولی، عالی‌جناب، افتخارات ما در زیر سلطهٔ خود ما هستند؛ پس چرا در عذاب اطاعت محض از اوامر ایشان اندر شویم؟

دریغا! باشد که او برای مادرش کمتر شوم و شر باشد! اینک آواز مردمان ناشکیبا را می‌شنوید. پس آغوش خود را برای واپسین بار برایم بگشایید، و ای بانوی من! با یادآورد فضیلت والای شما... اوریبات! راهی نیایشگاه سازید دختر قربانی را.