کتاب همزاد

گاهی اوقات ندیدن بهتر از دیدن است. نابینا، درد ندیدن دارد و بینا، درد نداشتن چیزهایی که می‌بیند، و کم نیستند این چیزها.

حتا نتوانسته‌ام انتظاراتی را که خودم از خودم داشته‌ام برآورده کنم.

یک وجب بالا می‌آیی، ده وجب فرو می‌روی، و آب که از سر گذشت انگار هیچ‌وقت نبوده‌ای. اصلاً به یاد کسی نمی‌آیی. روزها از پی هم می‌آیند و می‌روند و تو زیر غباری از فراموشی مدفون می‌شوی.

بی‌شک همهٔ ما آن چیزی نیستیم که خداوند انتظارش را داشته است.

حتا نتوانسته‌ام انتظاراتی را که خودم از خودم داشته‌ام برآورده کنم.

آدم‌بزرگ‌ها تبلور ناچیز اوهام و خواسته‌های معقول و نامعقول کودکی‌مان هستیم.

گاهی اوقات ندیدن بهتر از دیدن است. نابینا، درد ندیدن دارد و بینا، درد نداشتن چیزهایی که می‌بیند

روی این کرهٔ خاکی، هستند آدم‌هایی که همیشه تنهایند و مدام، تنهایی‌شان را مانند کوله‌باری بر پشت خود حمل می‌کنند و هیچ‌گاه هم نمی‌خواهند، یا نمی‌توانند خود را از ورطهٔ هولناک این تنهایی بیرون بیاورند. دنیا برای‌شان مانند زندانی است مخوف که هر لحظه حصارهایش تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود. این آدم‌های بیچاره، همیشه کلاغ‌های روح خود هستند و کاری به‌جز کنکاش در فضولات افکار خود ندارند و در آخر هم یا دیوانه‌ای وامانده می‌شوند، مدام در حال انگولک کردن روح پریشان خود، یا شاعری سرخورده و نومید که فقط خریدار مرگ‌موش‌های دکان عطاری سر محل‌شان هستند و هیچ‌گاه هم کاری از پیش نمی‌برند.

«خرسواری و عاشقی مثل همَن. حواست نباشه هر جفت‌شون آدمو زمین می‌زنن.»

مدتی بود که دلم حتا برای خودم هم تنگ نمی‌شد.

آدم تنها یک‌بار به دنیا می‌آید و یک‌بار می‌میرد، پس چه بهتر که به دنبال تحقق خواسته‌ها و برآوردن امیال ــ نه از آن‌گونه که مدنظر افراد بی‌مایه و گاه هوس‌باز است ــ و صحت مزاج خودش باشد تا تغییر ذایقه و علایق دیگرانی که هیچ ربطی به او و دنیای درونش ندارند.