بریده‌هایی از کتاب همزاد

گاهی اوقات ندیدن بهتر از دیدن است. نابینا، درد ندیدن دارد و بینا، درد نداشتن چیزهایی که می‌بیند، و کم نیستند این چیزها.

حتا نتوانسته‌ام انتظاراتی را که خودم از خودم داشته‌ام برآورده کنم.

حتا نتوانسته‌ام انتظاراتی را که خودم از خودم داشته‌ام برآورده کنم.

آدم‌بزرگ‌ها تبلور ناچیز اوهام و خواسته‌های معقول و نامعقول کودکی‌مان هستیم.

یک وجب بالا می‌آیی، ده وجب فرو می‌روی، و آب که از سر گذشت انگار هیچ‌وقت نبوده‌ای. اصلاً به یاد کسی نمی‌آیی. روزها از پی هم می‌آیند و می‌روند و تو زیر غباری از فراموشی مدفون می‌شوی.

بی‌شک همهٔ ما آن چیزی نیستیم که خداوند انتظارش را داشته است.

روی این کرهٔ خاکی، هستند آدم‌هایی که همیشه تنهایند و مدام، تنهایی‌شان را مانند کوله‌باری بر پشت خود حمل می‌کنند و هیچ‌گاه هم نمی‌خواهند، یا نمی‌توانند خود را از ورطهٔ هولناک این تنهایی بیرون بیاورند. دنیا برای‌شان مانند زندانی است مخوف که هر لحظه حصارهایش تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود. این آدم‌های بیچاره، همیشه کلاغ‌های روح خود هستند و کاری به‌جز کنکاش در فضولات افکار خود ندارند و در آخر هم یا دیوانه‌ای وامانده می‌شوند، مدام در حال انگولک کردن روح پریشان خود، یا شاعری سرخورده و نومید که فقط خریدار مرگ‌موش‌های دکان عطاری سر محل‌شان هستند و هیچ‌گاه هم کاری از پیش نمی‌برند.

«خرسواری و عاشقی مثل همَن. حواست نباشه هر جفت‌شون آدمو زمین می‌زنن.»

مدتی بود که دلم حتا برای خودم هم تنگ نمی‌شد.

آدم تنها یک‌بار به دنیا می‌آید و یک‌بار می‌میرد، پس چه بهتر که به دنبال تحقق خواسته‌ها و برآوردن امیال ــ نه از آن‌گونه که مدنظر افراد بی‌مایه و گاه هوس‌باز است ــ و صحت مزاج خودش باشد تا تغییر ذایقه و علایق دیگرانی که هیچ ربطی به او و دنیای درونش ندارند.