بریده‌هایی از کتاب حاشیه‌نشین‌های اروپا

از دست تنهایی فرار می‌کنیم و جامعه‌ای به وجود می‌آریم. از وحشت تنهایی به هم اعتماد می‌کنیم، ازدواج می‌کنیم

یک داستان بسیار بلند تراژیک یک مرد... یک زن... دو جور تنهایی...

گویا در اروپا دخترانی که در بیرون از پایتخت و در شهرهای دورتر زندگی می‌کنند یا توی روستاها هستند خصلت دختران مرکزنشین و شهرهای بزرگ را ندارند. مثل آن‌ها بلندپرواز و پر فیس و افاده نیستند، باید سادگی و دخترانگی روستامنشانه‌ای هنوز در آن‌ها جاری باشد.

از این‌جا به بعد هر دو مدتی در سکوت، مات در هق‌هقی بدون اشک بر جنازهٔ تنهایی و بی‌کسی خودشان گریه کردند.

یک مرد... یک زن... دو جور تنهایی...

دیگر انگیزه‌ای برای حرف زدن در او باقی نمی‌ماند. به همین خاطر هم نپرسید که بیوه است یا از شوهرش جدا شده است؟ بچه‌ای دارد یا خیر؟ پولدار است یا نه؟ با خودش گفت: «همهٔ این‌ها چه ارزشی دارن وقتی این آدم احساس تنهایی می‌کنه؟ پیرزن بی‌کسیه و آراستن خودش رو در تنهایی حس می‌کنه... کل مسئله اینه.»

من و نسل من، جوان‌های بخت برگشته و بیچاره‌ای هستیم که قربانی روزگار خودمان شده‌ایم. قربانی جنگ و پلیدی‌های حاصل از حماقتِ این حیواناتی که امروز فرمانروای ما شده‌اند.

یک داستان بسیار بلند تراژیک یک مرد... یک زن... دو جور تنهایی...