بریده‌هایی از کتاب پنج تک‌گویی برای زنان (۱*۵)

اسم من تمامه. یعنی کافی.

«نرو. بیا صلح رو از یه راه صلح‌آمیز به دست بیاریم. بیا بدون خشونت مبارزه کنیم. بازیچهٔ دیگران نشو!

هیچ کس نگفته که شیطان شنوندهٔ خوبی نیست.

اما زندگی درد و رنجه و درنهایت ارزششو داره، مگه نه؟ این درسیه که امروز گرفتم؟ واقعاً دلم می‌خواد بدونم. چه درسیو نگرفتم که باید پشت سرهم شکست بخورم ... چه درسی؟

خیلی وقته می‌گم که اگه فلان اتفاق بیفته رگم رو نمی‌زنم. اگه بهمان اتفاق بیفته یه گالن تیلنول بالا نمی‌رم. دارم تلاش می‌کنم اظهار ورشکستگی کنم. از عهده‌ش برنیومدم ـ یه کم کنایی نیست؟ کنایه‌ای تیزتر و سرراست‌تر و بهتر از این داریم؟ از عهدهٔ ورشکستگی خودمم برنیومدم.

لبیوت (Neil Labute) نویسنده، فیلمنامه‌نویس، بازیگر و فیلم‌ساز امریکایی متولد ۱۹۶۳. او برای نوشتن نمایشنامهٔ در معیت مردان (In the Company of Men) و اقتباسی فیلمی به همین نام از آن مشهور شد و جایزه جشنواره فیلم ساندنس را از آن خود کرد. از آثار او می‌توان به فیلمنامه‌های مرد حصیری (The Wicker Man) و همچنین نمایشنامه‌های تابوت عهد (The new Testament) و شکل چیزها (The Shape of Things) اشاره کرد.

قیافه‌هاشون یه جوری تو هم می‌ره، نه انگار که یه چیز تلخی چشیده باشن، نه انگار یه چیز تلخی رو به زور توی گلوشون فرو کرده‌ن.

«ببین، خیال کردی خدا رو تو یه مشت بیسکویت چپوندی و هر وقت گشنه‌ت شد می‌ندازی‌ش بالا؟»

من از اون دست آدمایی‌ام که مخدر تنفر کِیفم رو کوک نمی‌کنه.

می‌خوام دربارهٔ چیزی کوچیک‌تر از خودم حرف بزنم که حالا بزرگ‌تر شده. می‌خوام راجع به برادرم حرف بزنم.

ادامهٔ فریاد کشیدن، جیغ زدن برای کمکه. اونا دست‌وپای کسی که می‌تونست این کار رو بکنه بسته بودن. پس منم خودمو ساکت کردم.

دوستام مدام بهم می‌گن، از نو شروع کن، واسهٔ انتخاب‌هات دعا کن، ببین چرا باز دوباره برمی‌گردی به همین‌جا، همین جای گُه.

«ببین، خیال کردی خدا رو تو یه مشت بیسکویت چپوندی و هر وقت گشنه‌ت شد می‌ندازی‌ش بالا؟»