کتاب هفت منظر

هم زبان تو بس بوَد قلمت

هیچ‌کس را مساز همدم خویش بهْ که هم خویشتن خوری غم خویش

مجلس پرنفاق زشت بوَد گرچه با حور در بهشت بوَد

اگر بیضهٔ زاغ ظلمت‌سرشت نهی زیر طاووس باغ بهشت به هنگام آن بیضه پروردنش ز انجیر جنّت دهی ارزنش دهی آبش از چشمهٔ سلسبیل بدان بیضه گر دم دمد جبرئیل شود عاقبت بیضهٔ زاغ زاغ برد رنج بیهوده طاووس باغ

زشت باشد ز مرد ریشینه ناز کردن به حسن پارینه

۳۲۵- خانهٔ عنکبوتکی نابود ۳۲۶- چه بوَد نزد آسمان کبود؟!