کتاب قول

مردم به این امید بسته‌اند که لااقل پلیس بلد باشد نظم دنیا را برقرار کند، گرچه امیدی چرندتر از این نمی‌توانم مجسم کنم.

اما در تمام این داستان‌های جنایی و پلیسی متأسفانه سر آدم به نحو خاصی کلاه گذاشته می‌شود. منظورم این نیست که جنایتکارهای شما مجازات می‌شوند و به مکافات می‌رسند. چون ظاهرآ از نظر اخلاقی این افسانهٔ شیرین ضروری است؛ و از آن دسته دروغ‌های حافظِ حکومت‌هاست

مردم به این امید بسته‌اند که لااقل پلیس بلد باشد نظم دنیا را برقرار کند، گرچه امیدی چرندتر از این نمی‌توانم مجسم کنم.

باید مراقب باشیم مبادا تصویری بی‌نقص از خود بسازیم، چون دقیقآ همین کامل و بی‌نقص‌بودنِ آنْ دروغی مرگبار است و نشانهٔ نابینایی هراسناک.

این‌که عقل سلیم آدم‌ها هم ممکن است اشتباه کند، این‌که ما هم بشریم، دیگر خطری است که می‌کنیم. باید به آن تن بدهیم.

ما فقط در صورتی در برابر پوچی‌هایی که همیشه بالاجبار و هرچه بیش‌تر سر راهمان قرار می‌گیرند، از پا درنمی‌آییم، فقط در صورتی می‌توانیم در این دنیا تا حدی راحت زندگی کنیم، که در کمال فروتنی حساب این پوچی‌ها را هم در برنامه‌ریزی‌هایمان بکنیم. شعور ما فقط به‌طور ناچیزی دنیای ما را روشن می‌کند. تمام آن ضدونقیض‌ها هم جمع شده‌اند در گرگ ومیش مرزهای شعور ما.

آن کلاهبرداری که می‌گویم، در این رمان‌ها وقیح و بی‌شرمانه خودش را نشان می‌دهد. شماها برای داستان‌های خودتان ساختاری منطقی انتخاب می‌کنید؛ داستان مثل بازی شطرنج جلو می‌رود، این تبهکار، این هم قربانی، این یکی شریک جرم، این یکی هم کسی که سودِ همهٔ اینها را می‌برد؛ کافی است که کاراگاه قاعدهٔ بازی را بلد باشد و بازی را تکرار کند؛ تبهکار گرفتار می‌شود، عدالت پیروز. این تخیلات دیوانه‌ام می‌کند.

شماها دنیایی را می‌سازید که بشود بر آن پیروز شد. شاید این دنیا کامل باشد، امکان دارد، اما یک دروغ است.

اما در تمام این داستان‌های جنایی و پلیسی متأسفانه سر آدم به نحو خاصی کلاه گذاشته می‌شود. منظورم این نیست که جنایتکارهای شما مجازات می‌شوند و به مکافات می‌رسند. چون ظاهرآ از نظر اخلاقی این افسانهٔ شیرین ضروری است؛ و از آن دسته دروغ‌های حافظِ حکومت‌هاست، مثل آن شعار محترمانه که جنایت و تبهکاری عاقبت خوشی ندارد ــ درصورتی‌که کافی است نگاهی به جامعهٔ انسانی بیندازیم تا حقیقت ماجرا دستمان بیاید

این‌که عقل سلیم آدم‌ها هم ممکن است اشتباه کند، این‌که ما هم بشریم، دیگر خطری است که می‌کنیم. باید به آن تن بدهیم.

جنایت همیشه اتفاق می‌افتد، نه به دلیل کمبود پلیس، بلکه اصولا به خاطر وجود پلیس. اگر به ما نیازی نبود، جنایتی هم نبود. این را نباید فراموش کنیم.

سوم: قهرمان‌های دورنمات انسان‌هایی‌اند با خصوصیتی دوگانه. از سویی ساده‌لوح و از سوی دیگر دنیادیده و باتجربه؛ از سویی اسیر دست مرگ و از سوی دیگر اسیر نعمات زمینی و شکم. از سویی در پی برقراری عدالت و از سوی دیگر قانون‌شکن و به عبارتی فاسد، که دست به هر دوزوکلکی می‌زنند تا عدالت را به سبک و سیاق خود اجرا کنند.