کتاب غرور و تعصب

خانم‌ها خیال می‌کنند که هر کسی از آن‌ها تعریف و تمجید می‌کند منظوری فراتر دارد و شاید علاقه‌ای در کار باشد.

شخصیت‌های پیچیده سرگرم کننده‌ترند. آن‌ها حداقل این برتری را دارند که جالب‌تر باشند.

هر چه که می‌گذرد از دنیا ناراضی‌تر می‌شوم و هر روز باورم در مورد بی‌ثباتی شخصیّت همه آدم‌ها بیشتر می‌شود

خوشبختی در ازدواج کاملاً شانسی است

البته، تکبّر و غرور کاملاً با هم فرق دارند، هر چند این واژه‌ها هم معنا به کار می‌روند. شخصی ممکن است بدون داشتن تکبّر، مغرور باشد و غرور، برداشت ما از خودمان است و تکبّر، برداشتی است که دیگران در مورد ما دارند."‌

هیچ چیز لذّت‌بخش‌تر از کتاب خواندن نیست! هر چیزی ممکن است زود آدم را خسته کند اما کتاب نه!

غرور، برداشت ما از خودمان است و تکبّر، برداشتی است که دیگران در مورد ما دارند.

من حقّ ندارم درباره دیگران قضاوت کنم که آیا خوشایند هستند یا نه. من صلاحیّت این را ندارم در مورد کسی نظر بدهم

"‌کاملاً حقّ با توست، فاش کردن اشتباهات ویکهام ممکن است او را برای همیشه نابود کند شاید حالا از کارهایی که کرده متأسف باشد و بخواهد شخصیتش را از نو بسازد، ما نباید ناامیدش کنیم."

دارسی به طرف دیگر اتاق رفت و الیزابت هم که با نگاهش او را دنبال می‌کرد، به هر کسی که دارسی با او مشغول گفت و گو می‌شد حسادت می‌‌ورزید.

"‌خیالم راحت است که این فقط خواب و خیالی در ذهن خودم بوده و ضرری برای کسی جز خودم نداشته."

چقدر به شما مدیونم! شما درسی به من دادید که در ابتدا بسیار سخت اما بسیار مفید بود.

ما همه دوست داریم چیزی را به دیگران بقبولانیم که دل‌مان می‌‌خواهد در حالی که ممکن است آن چیز اصلاً ارزش بیان کردن نداشته باشد.

هر دوی‌شان بی‌نهایت قدردان زحمات کسانی بودند که با آوردن الیزابت به دربیشایر، مقدمات رسیدن آن‌ها به هم را فراهم کرده بودند. پایان

جورجیانا بسیار مؤدبانه و کمی دستپاچه از آن‌ها استقبال کرد که آن هم ناشی از کمرویی و ترس از اشتباه بود و آن‌هایی که به نوعی فرودست بودند این رفتار او را غرور و خودبینی تلقی می‌کردند.

اغلب سخاوتمند و بخشنده باشد و پولش را با دست و دلبازی ببخشد و مهمان‌نواز باشد، به مستأجرانش کمک کند و به فقرا یاری برساند

آدم‌های کمی هستند که واقعاً از صمیم قلب دوست‌شان دارم و کسانی که فکر می‌کنم خوبند از این تعداد هم کمترند. هر چه که می‌گذرد از دنیا ناراضی‌تر می‌شوم و هر روز باورم در مورد بی‌ثباتی شخصیّت همه آدم‌ها بیشتر می‌شود، البته کمتر می‌توان از روی ظاهر، لیاقت و شعور فرد را تشخیص داد.

"‌نمی‌توانم ساعت، محل، نگاه یا جمله‌ای مشخص را بگویم که این علاقه را در من ایجاد کرد. فکر می‌کنم که از مدّت‌ها پیش به وجود آمد، قبل از این‌که بفهمم از کی شروع شده درگیرش شده بودم

"‌دلم نمی‌خواهد در مورد کسی عجولانه قضاوت کنم، ولی همیشه نظرم را می‌گویم."

خواهیم دید که چه همسایه نازنینی داریم.

یکی همه خوبی‌ها را دارد و دیگری فقط خوب به نظر می‌‌رسد.

اما تعداد کمی از ما شجاعت کافی به خرج می‌دهیم که واقعاً بدون هیچ دلگرمی عاشق شویم.

آدم‌های کمی هستند که واقعاً از صمیم قلب دوست‌شان دارم و کسانی که فکر می‌کنم خوبند از این تعداد هم کمترند.

رفتار خویشاوندش مانند همیشه بود و ازدواج، او را عوض نکرده بود، ادب و نزاکت رسمی‌اش درست مانند قبل بود.

زن ممکن است در رفتار با شوهرش آزادی‌هایی داشته باشد که هیچ وقت یک برادر اجازه این رفتارها را به خواهر جوان بیش از ده سال کوچکتر از خودش نمی‌دهد.

تکبّر و غرور کاملاً با هم فرق دارند، هر چند این واژه‌ها هم معنا به کار می‌روند. شخصی ممکن است بدون داشتن تکبّر، مغرور باشد و غرور، برداشت ما از خودمان است و تکبّر، برداشتی است که دیگران در مورد ما دارند."‌

"‌من خودم به شخصه شعر را غذای عشق می‌دانم."

علاقه صادقانه به اندازه کافی در هر کسی وجود دارد و هر جایی می‌توان آن را دید، اما صداقت بدون تظاهر و ریا چیزی است که به دشواری می‌توان به آن پی برد

"‌دارسی وقتی در شهر بود می‌توانست برای دایی و زن دایی‌ام دوست‌داشتنی و خوشایند باشد ولی چرا با من این‌طور نیست؟ اگر از من می‌‌ترسد چرا این‌جا آمده؟ اگر علاقه‌ای به من ندارد چرا سکوت می‌کند؟ مردم آزار، آدم مردم آزار! دیگر در موردش فکر نمی‌کنم."

الیزابت از خودش خجالت می‌کشید. هر موقع به دارسی و ویکهام فکر می‌کرد، گمان می‌کرد کور، غیرمنصف و نامعقول بوده و پیش داوری کرده است. الیزابت به خودش گفت: "چه رفتار نفرت‌انگیزی داشتم! من کسی هستم که به تشخیص خودم مغرور بودم! کسی که برای توانایی‌های خودم ارزش قائل بودم! کسی که صداقت بلند نظرانه خواهرم را تحقیر می‌کردم و بیهوده به خودم افتخار می‌کردم که به کسی بدگمان نیستم! پی بردن به این موضوع چقدر حقارت آمیز است! چقدر مستحق این حقارت هستم! من عاشق بود‌ه‌ام، بیچاره‌ای کور بیش نبود‌ه‌ام! البته حماقت من خودبینی بود نه عشق. از توجه یکی راضی بودم و از بی‌اعتنایی دیگری رنجیده‌خاطر می‌شدم. از همان شروع آشنایی‌مان به پیشواز نادانی و تعصّب رفته بودم و هر جایی که لازم بود منطق را کنار گذاشتم و تا این لحظه هرگز خودم را نشناختم."