کتاب مرگ شاعر در حرکت آهسته

هر روز، به مرگ می‌اندیشم. به بیماری، گرسنگی، خشونت، تروریسم، جنگ، پایان‌ِ دنیا. همین کمک می‌کند فکرم را از چیزهای دیگر دور نگه دارم.

دل‌مشغولِ گذشتهٔ من نباشید؛ در پی آینده‌تان بروید. زیرا آن‌چه می‌بینید خود نیز همان خواهید شد، زودتر از آن‌که فکر می‌کنید. پس اشک بریزید. خودتان را از وحشتِ مرگ بیاکَنید. چرا که من خواب نیستم، مُرده‌ام.

بهترین زمانی که دوست دارم شش صبح است ‫وقتی پانزده سانتی‌متر برف باریده ‫و من هنوز متوجه نشده‌ام ‫چون در زیرِ پتو ‫سفت‌وسخت، در خوابی سنگینم.

دختران بی‌شک زیباترین موجودات‌اند من و گربه‌ام بر این باوریم و همیشه غمگین می‌شویم وقتی موعدِ رفتن‌شان فرا می‌رسد بَزَک کردن‌شان را نظاره می‌کنیم ــ که اغلب طول می‌کشد ـ و با این‌که در انتظار نگه‌مان می‌دارند من و گربه‌ام فقط لبخند می‌زنیم

این‌گونه مجاب‌مان کرده‌اند ‫اما این ماییم که پرواز می‌کنیم ‫زمان در جایش محکم نشسته ‫هنگامی که ما شتابان از کنارش می‌گذریم.

اوضاع‌واحوال افتضاحه. ‫کفگیرم حسابی خورده تهِ دیگ. ‫ولی هنوز ناامید نیستم. ‫خیلی‌ها اون‌جا تو حیاطِ پشتی‌ان ‫که وضع‌شون به‌مراتب بدتر از منه. ‫(خُب، چهارتان: ‫یه موشِ یه‌چشم ‫یه گربهٔ سه‌پا ‫یه لاشه ‫و یه درِ توالت.)