بریده‌هایی از کتاب باج سبیل

خونی که تا به امروز به دست تعصّب در روی کرهٔ زمین ریخته شده، چندین برابر خونی است که در تمام جنگ‌ها از اوّل تاریخ تا به امروز ریخته شده است. هیچ وبا و طاعون و کوفت و ماشرائی به قدر تعصّب آدم نکشته است. امان از دست تعصّب. خوره‌ای است که به جان بندگان خدا افتاده و دارد مغز آنها را می‌جود. هیچ معلوم هم نیست کی تمامی داشته باشد. به هزار اسم و به هزار شکل در می‌آید و دمار از روزگار مخلوق بیچاره برمی‌آورد. طوق لعنتی است که به گردن اولاد آدم افتاده، خفت خورده و دارد او را خفه می‌کند.

پَرِ کاه را تو چشم دیگران می‌بینند و تیر را تو چشم خودشان نمی‌بینند.

«آن صفر که در حساب ناید مائیم»

خونی که تا به امروز به دست تعصّب در روی کرهٔ زمین ریخته شده، چندین برابر خونی است که در تمام جنگ‌ها از اوّل تاریخ تا به امروز ریخته شده است. هیچ وبا و طاعون و کوفت و ماشرائی به قدر تعصّب آدم نکشته است. امان از دست تعصّب. خوره‌ای است که به جان بندگان خدا افتاده و دارد مغز آنها را می‌جود. هیچ معلوم هم نیست کی تمامی داشته باشد. به هزار اسم و به هزار شکل در می‌آید و دمار از روزگار مخلوق بیچاره برمی‌آورد. طوق لعنتی است که به گردن اولاد آدم افتاده، خفت خورده و دارد او را خفه می‌کند

آزادی، آزادی! اگر مملکت عوض یک مشروطه دو مشروطه هم داشته باشد، عبد و کنیز همیشه عبد است و کنیز... آزادی مال کسی است که تو جیبش صدای پول بیاید!

روح آدم‌های حسّاس مثل این است که از یک فلزی ساخته شده باشد که صدا در او می‌پیچد و چه غم و چه شادی، صدایش در آن منعکس می‌گردد.

آه، وقتی که فکر می‌کنم که عنقریب باید به این در و دیوار و به این تودهٔ عزیز خشت و گِل وداع آخرین را بگویم، چنان درد و الم بر وجودم مستولی می‌گردد که دیدگانم پر از اشک می‌گردد...

خدا داد ما دخترها را از این جوانان حق‌نشناس بگیرد...