کتاب اتوبوس سرگردان

جان استن‌بک مردی‌ست که از سیاهی و نفرت راه باز می‌کند. او برای گشودن این راه از هزاران بحران و بدبختی می‌گذرد، بیکاری‌ها و دربه‌دری‌های مردم و ستم سرمایه‌داران و بهره‌کشی آنها را دیده و فقر و گرسنگی کسانی را احساس کرده است که زیر دنده‌های غول‌پیکر سرمایه جان کنده‌اند.

آدمی در عرض چند روز به یک قصر هم عادت می‌کند و بعد طالب چیزهای دیگری می‌شود.

تنها چیزی که در دنیا ارزش دارد جوانی‌ست و کسی که جوانی‌اش را از دست بدهد تقریباً مرده است.

بلانکن‌ها و دامادهایشان از اهالی فقیر، نادان، مغرور و خشن کنتاکی بودند. آنها بدون اثاثیه و بی‌هیچ‌گونه وسایل زندگی از مشرق آمدند و تنها چیزی که همراه داشتند تعصب و عقاید سیاسی‌شان بود.

یک مرد یا زن عاشق پنجاه ساله احساس ناهنجاری در آدم به‌وجود می‌آورد.

هیچ‌چیز مثل حق‌نشناسی آدم را به شرارت نمی‌کشاند.

فکر می‌کردم نمی‌خواهید با ما بیایید. _ مگر حق ندارم فکر خودم را عوض کنم؟

آقای پریچارد برای روبه‌رو شدن با مردم تاکتیک‌های به‌خصوصی داشت. او هیچ‌وقت اسامی اشخاصی با قدرت‌تر و ثروتمندتر از خود را فراموش نمی‌کرد و هیچ‌وقت نام اشخاص کوچک‌تر از خود را به خاطر نمی‌آورد. او می‌گفت که واداشتن شخصی به گفتن اسمش او را در وضع و موقعیت نامساعدی قرار می‌دهد. معرفی یک مرد به‌وسیلهٔ خودش او را خلع سلاح می‌کند.

سعی می‌کنم بی‌هیچ دردسری زندگی خودم را بگذرانم.

لویی در یک مجله خوانده بود که چشم‌های درشت نمایانندهٔ جذابیت صاحبش هستند

امروز از آن روزهایی‌ست که همه چیز مجاز است. می‌خواهم قدری مشروب بخورم.

اصلاً در این سرزمین چه کار دارد؟ او که به اینجا تعلق ندارد.

«اینها فقط عادت است. عادت‌های لعنتی. آدم به چیزی عادت می‌کند ولی بعد فکر می‌کند که آن را دوست دارد. من بر همه چیز فایق می‌آیم، همان‌طور که بر سرما و گرما غلبه می‌کنم.

او به گذران عمر در رگ‌هایش گوش می‌داد و می‌خواست که مرگ زودتر به سراغش بیاید ولی در عین حال از آن نیز می‌ترسید.

کی این چیزها را اختراع می‌کند؟ ارنست توضیح داد: _ ما یک قسمت عقاید و افکار داریم. در این قسمت هر کس عقیده‌ای ابراز می‌کند. این جای مشروب به‌وسیلهٔ یکی از فروشندگان ما در ناحیهٔ «گریت لیکس» پیشنهاد شده است. او پاداش خوبی گیرش می‌آید. کمپانیِ ما دو درصد از سود خودش را به کارمندی می‌دهد که بتواند یک فکر عملی پیشنهاد کند.

_ من نمی‌فهمم که منظورتان چیست؟ _ بله، نمی‌فهمید. شما از من خوشتان نمی‌آید چون نمی‌خواهم رل بازی کنم. شما دوست دارید ماه‌ها در این‌باره حرف بزنید و مرا با این عمل شگفت‌زده بکنید. اما من دارم از حال می‌روم. می‌گویید که زنتان در کارهای شما دخالت نمی‌کند، اما من می‌گویم می‌کند. در خود شما و در کار شما و در هر امری که مربوط به شما باشد دخالت می‌کند. من سعی می‌کنم خوب باشم ولی خستگی نمی‌گذارد. حتی ممکن است که او منشی‌های شما را انتخاب کند و خودتان هم ندانید. او زن خشن پرطاقتی‌ست.

آقای پریچارد به صورت او نگاه می‌کرد. او در صورت کامیل سختی و بی‌اعتنایی می‌دید و حالا که از نزدیک آرایش و قیافه‌اش را مشاهده می‌کرد، خود را در مقابل این دختر بی‌دفاع می‌یافت. این طرز گفت‌وگو رنجش می‌داد. او فکر کرده بود که منتهای استفاده را از هر موضوع بکند و کرد؛ اما موضوع این بود که کامیل کاملاً با این‌جور حقه‌ها آشنایی داشت. این نکته از نظر آقای پریچارد دور مانده بود، آن هم به دلیل آن‌که در رفتار او نوعی خانمی احساس می‌شد. او اشتباه کرده بود و این اشتباه سخت خشمگینش می‌کرد.