«چشمی که خدا را با آن میبینم همان چشمی است که او مرا با آن میبیند. چشمان من و چشمان خدا یکی است. بصیرت من و او، آگاهی من و او، و عشق من و او یکی است.»
رضا اردهی
بودا رنجش را با زغالی گداخته مقایسه کرده است که ما آن را با این نیت برمیداریم که به سوی کسی پرتاب کنیم، اما صرفاً خودمان را میسوزاند.