بریده‌هایی از کتاب خیلی عذر می خوام اما... دروغ می گه، دوست نداره!

خانم‌های عزیز، به خودتون ایمان داشته باشید. بعد از اینکه کسی رو ملاقات کردین، یا اون تأثیری رو که لازم بوده گذاشتین یا نذاشتین. به همون اکتفا کنین. هی دُمتون لای در گیر نکنه! به سراغ مورد بعدی برین. زندگیتونو بکنین. اگه کسی از شما خوشش بیاد، از آسمون سنگ هم بباره (سونامی بیاد، سیل یا توفان بشه، تیم بیسبال Red Sox بازنده بشه و...) باز هم شما رو از یاد نمی‌بره. اگه واقعاً چنین وقایعی باعث بشن شما رو فراموش کنه، بهتر! اصلاً بذارین شما رو به یاد نیاره. معلومه اصلاً به درد شما نمی‌خورده. می‌دونین چرا؟ به خاطر اینکه ارج و قرب شما بیشتر از این حرف‌هاست. قدر خودتونو بدونین!

شما مسئول اشتباهات یا کارهای احمقانه کسی نیستند.

بذارین معنی واقعی خیانت کردن رو براتون توضیح بدم: سوءاستفاده از اعتماد دیگران. خیانتکارها کسانی هستن که یه عالمه چاله‌چوله تو روح خودشون دارن که باید حالا حالاها روش کار کنن تا بالاخره التیام پیدا کنن، اما عوض این کار، می‌یان و تو قلب و روح دیگران چاله‌وچوله درست می‌کنن.

واقعاً چه احساس خوبیه که ببینین دیگه مجبور نیستین از کسی که زیاد شما رو دوست نداره گدایی محبت و توجه بکنین. نه؟ واقعاً احساس خوبی نیست؟

اون‌هایی که همدیگه رو دوست دارن معمولاً (اگه نه همیشه) سعی می‌کنن با هم خوب و مهربون باشن. (مثل انسان با آدم رفتار کنن نه مثل آشغال.) وقتی کسی، کسی رو دوست داره، یه تکونی به خودش می‌ده تا زندگی اون رو بهتر کنه نه اینکه زندگیش رو جهنم کنه. شاید رفیقمون فقط فکر می‌کنه شما رو دوست داره. شاید هم داشته باشه؛ اما بلد نیست چه‌جوری. نهایتاً نتیجه‌ش زیاد فرقی نمی‌کنه. مثل اینه که اصلاً شما رو دوست نداشته باشه. شما تفاوتی احساس می‌کنین؟ خانم‌های عزیز و محترم، سعی کنین چشم و گوشتون رو باز کنین. یه‌دفعه بعد از چهارسال چشم باز نکنین و ببینین که شوهرتون یه آشغال عوضیه. معمولاً خیلی‌ها از همون روز اول به آدم نشون می‌دن چقدر عوضی‌اند. جدی می‌گم. خیلی‌ها اصلاً تلاشی نمی‌کنن شما رو گول بزنن، در این‌گونه مواقع این خودمون هستیم که خودمون رو گول می‌زنیم

به خاطر داشته باشین به اعمال آدم‌ها نگاه کنین نه به حرف‌هاشون. اعمال با صدای بلندتری حرف می‌زنن.

به خاطر داشته باشین به اعمال آدم‌ها نگاه کنین نه به حرف‌هاشون. اعمال با صدای بلندتری حرف می‌زنن.

برخی استانداردهای بسیار مهم و حیاتی هرگز با مردی که از من درخواست نکرده باشه (پیشنهاد نداده باشه) بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. هرگز با مردی که زیاد من رو پای تلفن منتظر نگه می‌داره بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. هرگز با مردی که خودش هم هنوز مطمئن نیست و تصمیمش رو نگرفته (که از من خوشش اومده یا نه) بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. هرگز با مردی که نشون نمی‌ده زیاد از من خوشش اومده (احساس نخواستنی بودن به من می‌ده) بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. (چه به لحاظ فیزیکی- جسمانی و چه روحی- عاطفی.) هرگز با مردی که از حرف زدن و صحبت کردن درباره آینده رابطه‌مون طفره می‌ره یا از این کار خوشش نمی‌یاد بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. هرگز- و تحت هیچ شرایطی- وقتم رو روی مردی که قبلاً یه جورایی یه بار به من «نه» گفته تلف نخواهم کرد. هرگز با مردی که زن یا نامزد داره یا هنوز تمام و کمال به رابطه قبلیش پایان نداده بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد. هرگز با مردی که واضحه مهربون، بامحبت و خوش‌قلب نیست بیرون نخواهم رفت/ رابطه برقرار نخواهم کرد.

وقتی این مردها هستند که زحمت شروع آشنایی رو می‌کشن و پیشنهاددهنده و شروع‌کننده هستن، درواقع ما زن‌ها هستیم که انتخاب می‌کنیم. بدین معنی که ما زن‌ها هستیم که تصمیم می‌گیریم بگیم آره یا نه.

آقا هیچ‌وقت خودش (و با میل و انتخاب خودش) تصمیم نگرفته بوده که بیاد و خودش اول همه چیز رو به شما بگه، بلکه شریک جرمش آقا رو لو داده. بنابراین، اگه این اتفاق نیفتاده بود، احتمالاً آقا می‌تونسته (یک ماه که سهله!) تا دو ماه، سه‌ماه، یک سال، دوسال و تا ابد هم به این دروغگویی (و شاید هم خلاف‌کاریش) ادامه بده.

خانم‌های عزیز و محترم، خیانت کردن خیلی بده. ندانستن دلیل آن، که دیگه از همه بدتر! اگه یه چراغ خطر براتون کافی نیست، فکر کنم دوتا دیگه کافی باشه. با کسی ازدواج کنین که حداقل دلیل کارهاش رو بدونه. نه اینکه مثل احمق‌ها دست به کاری بزنه که بعداً خودش هم پشیمون بشه!

می‌دونین چرا وقتی یکی یه‌دفعه می‌ذاره می‌ره خیلی آدم دردش می‌یاد؟ به این خاطر که آدم یکدفعه با این واقعیت تلخ و دردناک روبه‌رو می‌شه که طرفش مدت‌ها قبل ترکش کرده بوده. این واقعیت که شاید اصلاً هیچ‌وقت باهاش نبوده و همه‌ش فیلم‌بازی می‌کرده، این واقعیت که تمام مدت «سرکار» بوده و شستش هم خبردار نبوده، این واقعیت که مورد سوءاستفاده قرار گرفته بوده

نمی‌شه کسی رو به خاطر داشتن احساسات سرزنش کرد؛ حتی وقتی آدم از کسی جدا می‌شه ممکنه هنوز نسبت به اون احساساتی داشته باشه.

خُب، بذارین براتون توضیح بدم: اول اینکه آقا زن داره اما خجالت نمی‌کشه و با این و اون قرار می‌ذاره. (چه مردانگی و تعهدی!) (فردا به شما هم خیانت می‌کنه. کافیه یکی بهتر پیدا کنه.) دوم اینکه با زیر آبی رفتن و دروغ گفتن به زنش مشکلی نداره و مثل آب خوردن این و اونو می‌ذاره سرِکار. (چه صداقتی!) (فردا به شما هم دروغ می‌گه.) سوم اینکه سرنوشت ازدواج و بچه‌هاش براش کوچک‌ترین اهمیتی نداره و به‌راحتی با آبرو و آینده اون‌ها بازی می‌کنه. (چه گوهری! مبارکتون باشه.) چهارم (و از همه مهم‌تر) حتی برای شما هم کوچک‌ترین ارزش و احترامی قائل نیست؛ چون فقط پس‌مانده‌های خودش رو برای شما می‌یاره: وقت و انرژی‌ای که از زن و بچه‌هاش دزدیده و با شرم و سرافکندگی و احساس گناه می‌ندازه جلو شما. (چه دزدِ کلاهبرداری!) حالا، آیا این‌ها همون خصوصیات و ویژگی‌های شخصی‌ای هستند که شما به‌عنوان یه دختر مجرد آرزوشون رو دارین؟ تازه‌شم، از اونجایی که این رابطه، یه رابطه شغلیه و در محل کار شما اتفاق افتاده، فکر می‌کنین وقتی به قول خودتون گندش در اومد و همه خبردار شدن و ازدواج (شاید هم کسب‌وکار) رئیستون (شاید هم هردوش) به خطر افتاد، کی از اونجا اخراج می‌شه و آبروش می‌ره؟ البته شما. (فراموش نکنین ناسلامتی اون رئیسه و شما کارمند...) مطمئن باشین.

واقعاً مرد خوب کم پیدا می‌شه؛ حتی آمار و ارقام هم این موضوع رو تأیید می‌کنه. کتاب‌ها و مقالات زیادی هم در این‌باره نوشته شده. همه زن‌ها هم حاضرن حتی قسم بخورن؛ اما حالا می‌خوام از این هم فراتر برم و بگم راستش تعداد زن‌های خوب از مردهای خوب بیشتره. حتم دارم شما هم اینو تأییدش می‌کنین

یا مردی شما رو دوست داره یا نداره. اگه داره پس رفتارش نباید مثل مردهایی باشه که شما رو دوست ندارن یا کم دارن یا یه ذره دارن یا یه روزهایی دوستتون دارن و یه روزهایی ندارن و ...»

از قدیم گفتن: «مَردِ و قولش.» اگه مردی پای قولش نایسته، رو هیچ‌چیز دیگه‌ش هم نمی‌شه حساب کرد.

«مجرد موندن بهتر از بیوه شدنه!»

درسته، شما خیلی استثنایی هستین اما استثناء نیستین! قوانین طبیعت فوق‌العاده دقیق و سخت‌گیرن.

وقتی آدم کسی رو دوست داره، دوست داره خوشحالش کنه و بهش محبت کنه نه اینکه تحقیرش کنه یا بترسونتش یا دیوونه‌بازی دربیاره

- اگه نمی‌دونین تکلیف رابطه یا دوستی‌تون با یکی چیه، می‌تونین بزنین بغل و خیلی جدی ازش بپرسین. اصلاً هم ترس و لرز نداره! از «ناکجاآباد» سر در آوردن که بهتره! - هر کی از این اداها درآورد بی‌خیالش بشین. این عذر و بهونه‌ها دیگه قدیمی شده: ۱.      هنوز خودم هم نمی‌دونم. ۲.      آمادگی‌ش رو ندارم. (اگه نداری پس اینجا چیکاری می‌کنی؟) ۳.      ببینم چی پیش می‌یاد. (یعنی خیلی خوب هم می‌دونم چی پیش می‌یاد. (می‌خوام بذارم برم) اما بهت نمی‌گم چون اگه بدونی دیگه نمی‌ذاری کارام رو بکنم!) ۴.      و خلاصه هزار و یک عذر و بهونه دیگه. - مطمئن باشین یه آدم حسابی (که نامرد نباشه) پیدا می‌شه که اونم دربه‌دردنبال شماس. منتها دستش به شما نمی‌رسه چون شما الان دارین وقتتون رو با کسی که مال شما نیست تلف می‌کنین. مردی که از اینکه شما رو جلو دوستاش به عنوان نامزد رسمی خودش معرفی می‌کنه نه‌تنها ابایی نداره، بلکه خیلی خوشحال می‌شه دست از وقت تلف کردن بردارین و برین پیداش کنین.

اگه نامزد شما از پول به عنوان عذر و بهانه‌ای برای ازدواج نکردن با شما استفاده می‌کنه، این «رابطه» شماست که وضعش خرابه نه حساب بانکی آقا.

نکنین: مردها هیچ‌وقت برای رسیدن به اون چیزی که خیلی باهاش حال می‌کنن گرفتار نیستن!

وجود نداره. بذارین یک‌بار دیگه این جمله رو تکرار کنم: هیچ عذر و بهونه موجهی برای خیانت کردن وجود نداره!

البته دیدن اشتباهات دیگران و ارائه راه‌حل برای اون‌ها همیشه خیلی ساده‌تر و راحت‌تر از دیدن اشتباهات خودمونه.

آیا واقعاً ایمان دارین (و تضمین می‌کنین) که برای همه به تعداد کافی مرد خوب پیدا می‌شه؟ مردهایی که بتونن اون‌جور که آدم استحقاقش رو داره عشق واقعی به آدم بورزن؟ آره، آره، آره. به خدا آره. وگرنه هیچ‌وقت این کتاب رو نمی‌نوشتم.

روی رشد و تغییر شخصی خودشون کار کردن و دستخوش تغییرات روحی و شخصیتی زیادی شدن.

اگر همیشه این احساس رو دارین که اون چیزی رو از شما دریغ می‌کنه یا «کم می‌ذاره» یا اگه احساس می‌کنین که مدام سعی دارین خودتون رو به آدم دیگه‌ای تبدیل کنین تا برای اون دوست‌داشتنی‌تر و خواستنی‌تر باشین، شاید وقتش رسیده باشه که به این ازدواج شک کنین.

«باکلاس بودن» اینه که عزت نفستون رو بردارین و درحالی‌که سرتون رو با افتخار بالا گرفتین، از رابطه‌ای که در شأن شما نیست بیاین بیرون.

عشق واقعی آدم رو بلند می‌کنه نه اینکه آدم رو با سر بکوبه زمین. زن‌های خوش قلب اما ساده‌لوحی که نمی‌تونن بفهمن که عشق واقعی باید آدم رو سرمست و خوشحال کنه و به او احساس خوشبختی بده نه اینکه آدم رو افسرده و غمگین و ناشاد کنه.