بریده‌هایی از کتاب قلبمان را به روی مردان بگشاییم

همه شما سخت برای حقوق خود مبارزه کرده‌اید و این خوب است. مشکل اینجاست که در این روند، قلب‌هایتان را به سوی مردها بسته‌اید. شما سندرم زن خانه‌دار را درمان کرده‌اید، اما جای آن بیماری دیگری را خلق کرده‌اید به نام سندرم قلب بسته.

زنان تنها مهربان، پرورش‌دهنده و لطیف نیستند، بلکه قوی و هدف‌گرا نیز می‌باشند. این‌ها ویژگی‌هایی است که هرگاه زن نیاز داشته باشد، می‌تواند از وجودش فراخواند و احساس کمال بیشتری کند.

عشق به خویشتن درست نقطه مقابل از خودبیزاری است. آنانی که از خود بیزارند با همگان خودخواهانه، بی‌رحمانه و آسیب‌زننده برخورد می‌کنند. همان‌قدر که عشق به خویشتن وفور به همراه دارد، نفرت از خویش، ترس و محدودیت به همراه دارد.

قدرت حقیقی در کنترل واکنش‌ها و پاسخ‌هایی است که به رویدادهای زندگی می‌دهیم.

در نگاهی به گذشته، خوشبخت‌ترین ما در زمینه رشد و تعالی شخصی کسانی بودند که یا در عشق بدشانسی می‌آوردند یا در سن پایین تمایلی به ازدواج نشان نمی‌دادند.

به خاطر یافتن نیمی از ما که قوی، مستقل، هدف‌گرا و سرسخت است، نیمی از خود را که پرورش‌دهنده، مهربان و لطیف است گم کرده‌ایم.

اکنون دارم یک رابطه سالم خلق را می‌کنم.»

پس از اینکه به‌طور منطقی پیشنهاد خود را به همسرتان اعلام کردید، احتمالاً او شروع به مقاومت می‌کند. شما باید به یاد داشته باشید که کودک درون او نیز از تغییر وضعیت فعلی می‌هراسد: «معلوم است که دیگر به من اهمیتی نمی‌دهد و شاید به دنبال آن است که مرا ترک کند.» و والد درونی او نیز همانند والد درون شما سرزنشگر است: «اگر به او اجازه بدهی هر کاری دلش خواست بکند معلوم است که زن‌ذلیل هستی. مرد باش و از حقوق خودت دفاع کن!» و پیامد بیرونی این مکالمات درونی چیزی شبیه به این خواهد بود: «باورم نمی‌شود که این چیزها را از زبان تو می‌شنوم. خوب می‌دانی که عاشق دست‌پخت تو هستم. چرا می‌خواهی مرا از این لذت ساده محروم کنی.» احساس گناه!

«اگر پیروز نشدی، تظاهر کن که سعی نکردی!»

قرار بود بزرگسالی برایمان استقلال بیاورد، اما ظاهراً وابستگی‌هایمان بیشتر رشد کرد.

مسئله مهم این است که می‌دانم دوست ندارم هر روز آشپزی کنم و باید برایش راهی بیابم.» وقتی تمام این‌ها رخ داد، والد به شما فشار می‌آورد: «تو آدم بدی هستی.» «حالا دیگر شوهرت تو را کنار می‌گذارد.» و این سرزنش‌ها ادامه می‌یابد. کودک فریاد می‌زند: «اگر او مرا ترک کند، چه کنم؟» کلید این است که ترس را حس کنید و کاری را که می‌خواهید انجام دهید و ایمان داشته باشید که هر چه پیش آید، شما زندگی را ادامه خواهید داد. فقط کافی است صدای بالغ درون خود را بشنوید که دائم تکرار می‌کند: «هر اتفاقی که بیفتد، آن را مدیریت می‌کنم!»

حتی وقتی به استقلال مالی دست یافتیم، هنوز بخشی از ما منتظر است که کسی بیاید و به ما بگوید که لازم نیست این همه کار کنیم؛ زیرا او هزینه‌های زندگی ما را پرداخت می‌کند. هنوز بخشی از ما ترسیده و خسته است و آرزو می‌کند ای کاش می‌توانست همه چیز را به شخص دیگری بسپارد و دیگر مسئول هیچ چیزی در زندگی خود نباشد. هنوز بخشی از ما هست که نومیدی، نگرانی و تنهایی را تجربه می‌کند و هنوز بخشی از ما هست که ما را از تبدیل شدن به کسی که می‌توانیم باشیم بازمی‌دارد.

«نگران نباش! همه چیز خوب است. فرقی نمی‌کند، چه مردی باشد، چه نباشد، زنده می‌مانیم. من مراقب تو هستم. راهت را ادامه بده. همیشه کنارت هستم. همه چیز را با هم مدیریت خواهیم کرد. درست است که نیاز داری با مردی در ارتباط باشی، اما خودت را با رابطه‌هایت تعریف نکن. دست از این نگرانی بردار که قرار است چه چیزهایی از مرد زندگی‌ات به دست آوری. تمرکز خود را بر این بگذار که تو می‌توانی چه چیزهایی به این دنیا اضافه کنی.»

کسی که ما را آزار می‌دهد قبل از ما خودش را آزار داده است

من روزی را پیش‌بینی می‌کنم که گشایش قلب‌هایمان رخ خواهد داد و مانند رسیدن سحرگاه، آسمان تاریک زندگی‌مان با نور آتشین و گرم خورشید صبحگاهی روشن خواهد شد و این روز فاصله زیادی با ما ندارد.

برای اولین‌بار بود که با خودم و خدایم آدمی صادق شدم. حالا دیگر آدمی متظاهر و خودشیرین و بی‌احساس نبودم. حس کردم کسی ده‌ها تن‌بار سنگین را از روی دوشم برداشته است. حس سبکی و راحتی کردم. قدرت تمام وجودم را فرا گرفت. در طول ازدواجم، قطعاً زمان‌هایی بود که فریاد می‌کشیدم اما آن فریادها به هیچ قدرتی متصل نبود و بیشتر شبیه به زاری‌های کودکی ناامید و تنها بود که با درماندگی به دنبال کمک است؛ اما این فریاد فرق داشت. فریاد کسی بود که قادر است نسخه خودش را بنویسد، فریاد کسی که می‌تواند روش زندگی‌اش را هم درونی و هم بیرونی تغییر دهد. همان‌طور که حدس زده‌اید، یکی از طرفداران جلسات فریاددرمانی شدم

«به جای در دست گرفتن ذره‌بین، آینه‌ای را در دست بگیر.»

وقتی ما مردان را دشمن خود می‌پنداریم، خودمان را در برابر این حقیقت که آن‌ها نیز انسان هستند و تلاش برای بقا به همان اندازه که برای ما سخت است، برای آن‌ها نیز دشواری دارد، کرخت می‌کنیم. با دشمن پنداشتن آن‌ها، خود را نسبت به دردها، ترس‌ها و خلأهایی که آن‌ها نیز حس می‌کنند، نابینا می‌کنیم.

واکنش شما به رفتار دیگری، تقصیر او نیست و انتخاب شماست.

برای مثال، آینه به ما می‌گوید که اگر با مردی زندگی می‌کنیم که دوست‌داشتنی نیست و به ما آسیب می‌زند، خشم ما از او نیست، بلکه به این دلیل است که کنارش مانده‌ایم و شجاعت ترک او را نداریم، اعتماد نکرده‌ایم که در هر شرایطی، هر چیزی که رخ دهد، ما قادریم راه خودمان را برویم. این نبود اعتماد، ما را پر از بیزاری از خویشتن کرده است. درنهایت، هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه خودمان به ما سخت بگیرد و آزارمان دهد.

اگر این نظریه را برای موقعیت جوین به کار بریم، می‌توانیم ببینیم وقتی او تنهاست، والد درون و بالغ درونش شخصیت‌های مسلط زندگی او هستند. او با تمام مسئولیت‌های مادری و معلمی‌اش شانسی به ظهور کودک درونش نمی‌دهد. به‌محض اینکه خودش را تحت مراقبت یک مرد می‌بیند، ناامنی‌های کودکی به حرکت در می‌آیند و به‌سرعت پوششی روی قدرت و توانمندی‌های زن بالغ گذشته می‌کشند و تمام نگرانی‌ها و تنش‌های حل‌نشده دوران کودکی و بزرگسالی را به سطح می‌آورند.

۱. ابتدا بفهمید که دلیل خشم کودک درونتان چیست. (یادتان باشد که همیشه فرد عصبانی، کودک درونتان است.) ۲. جای کودک را با بالغ عوض کنید تا بتوانید موضوع را از منظری دیگر ببینید. ۳. روش‌هایی که می‌توانید مسئولیت شرایط را برعهده بگیرید، فهرست کنید. ۴. بر جوانب مثبت و نه منفی تأکید کنید. ۵. اجازه دهید قلبتان به‌روی کسی که از او ناراحت هستید گشوده شود و به این دیدگاه برسید که او بهترین کاری را که از دستش برآمده انجام داده است.