کتاب تراموایی به‎نام هوس

مردا چیزایی رو که ساده به دست بیارن نمی‌خوان.

آره! جادو می‌خوام! دوس دارم بقیه رو جادو کنم. همه‌چیو یه‌ جور دیگه نشون ‌بدم. راستشو به کسی نگم. چیزی رو بگم که می‌تونسته واقعیت باشه، ولی نیست. اگه این کار یعنی گناه، اشکال نداره! بذا من گناه‌کارترین آدم دنیا باشم.

این دنیا خیلی خیلی به‌هم‌ریخته‌س...

بلانش: چطور؟ چه‌جور آدمیه؟ استلا: خودتم می‌دونی وقتی عاشق کسی باشی نمی‌تونی خوب توصیفش کنی!

هیچ‌وقت لازم نیس باور کنی. زندگی باید ادامه داشته باشه. مهم نیس چی پیش می‌آد، تو باید راهتو ادامه بدی.

می‌دونی شانس چیه؟ شانس باور خوش‌شانسیه.

زندگی کوتاه است و زمانِ از‌دست‌رفته برنمی‌گردد.

گاهی خدا زود دعاها رو مستجاب می‌کنه!

هر آدمی برا خودش چیزایی داره که دلش نمی‌خواد دیگران ازشون سردربیارن... دلیلشم خشونتیه که تو ذات بعضی آدماس...

تو این دنیا هیچ‌کی به‌اندازه‌ی این آدم مهربون و حساس و قابل‌اعتماد نبود. ولی آدمایی مثل تو ازش سوءاستفاده کردن و کاری کردن که عوض شه.

معمولاً آدمایی که مریضن وابستگیِ عمیقی به بقیه پیدا می‌کنن.

گمونم آدما باید بتونن عادتای همدیگه رو تحمل کنن.

دیگر تحمل چیزی که آن‌‌را به‌عنوان "چاپلوسی بی‌مغز" می‌شناختم نداشتم.

گاهی پولِ زیاد آدما رو تنها می‌کنه! زن درس‌خونده‌، زن باهوش و درست‌تربیت‌شده می‌تونه زندگیِ یه مردو خیلی خوب بسازه... بی‌ حد‌و‌حصر! بی‌نهایت باشکوه! من همچین قابلیتی دارم و اینا چیزایی نیستن که از بین برن. زیباییِ ظاهر همیشه از بین می‌ره. زیباییِ ظاهر ثروت موندنی‌یی نیست. ولی ذهن زیبا و روح بزرگ و خوش‌قلبی ــ که من همه‌شونو یه‌جا دارم ــ از بین که نمی‌ره هیچ، تازه بیش‌ترم می‌شه! سال‌به‌سال بیش‌تر می‌شه!

بعضی چیزا قابل‌بخشش نیس. وقتی یکی عمداً بهت ظلم می‌کنه قابل‌بخشش نیس. به نظرم یکی از نابخشودنی‌ترین چیزاس و چیزیه که بابتش خودمو هیچ‌وقت، واقعاً هیچ‌وقت، سرزنش نمی‌کنم.

«تا وقتی زنده‌ای زندگی کن!» زندگی کوتاه است و زمانِ از‌دست‌رفته برنمی‌گردد. همین الان هم که دارم می‌نویسم زمان از دستم درمی‌رود و شما هم که دارید می‌خوانید همین‌طور و تیک‌تاکِ یکنواختِ ساعت همین‌جوری "تیک تیک تیک" می‌گذرد و می‌گذرد؛ مگر این‌که شما تصمیم بگیرد جان و دل‌تان را به حرکت درآورید. تنسی ویلیامز ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷

در‌‌کُل هیچ‌وقت دیر نیست

میچ: خب این خیلی خوبه. اومدی به استنلی و استلا سر بزنی؟ بلانش: استلا این مدت یه‌کم ناخوش بوده، من اومدم کمکش باشم. خیلی ضعیف شده. میچ: شما که احیاناً...؟ بلانش: ازدواج؟ نه نه. من یه پیر‌دختر معلمم! میچ: به‌تون می‌آد معلم مدرسه باشین ولی با پیر‌دختر‌‌‌‌بودن‌تون اصلاٌ موافق نیستم. بلانش: ازتون ممنونم آقا! این حرف‌تون خیلی بهم چسبید!

موفقیت برای من رخ داده. ولی وقتی بتوانی تمام‌و‌کمالِ تهی‌بودنِ زندگیِ بدون کشمکش را درک و دریافت کنی، آن‌وقت خودت را تازه برای رسیدن به رستگاری آماده کرده‌ای.

در‌‌کُل هیچ‌وقت دیر نیست، مگر این‌که خودتان را غرق این موفقیت بکنید و تا خرخره در آن فرو بروید و در نوازش خفقان‌آورش همان چیزی را بجویید که پسربچه‌ی همیشه‌رنجور و بی‌ایده‌ای می‌جوییده، محافظتِ همه‌جانبه و راحتیِ مطلق. به نظرم امنیت نوعی مرگ محسوب می‌شود و فقط می‌تواند خودش را وقتی کنار استخرِ قلبی‌شکلی توی بورلی‌هیلز یا هر جای دیگری دراز کشیده‌اید از دلِ طوفانِ چک‌های رقم‌بالای بی‌امان که به حساب‌تان واریز می‌شود، به‌تان برساند و آن‌وقت شما دیگر از موقعیتی که هنرمندتان کرده جدا شده‌اید.

بوی عطر ارزون همیشه زود پخش می‌شه.

وقتی بتوانی تمام‌و‌کمالِ تهی‌بودنِ زندگیِ بدون کشمکش را درک و دریافت کنی، آن‌وقت خودت را تازه برای رسیدن به رستگاری آماده کرده‌ای

بلانش: چطور؟ چه‌جور آدمیه؟ استلا: خودتم می‌دونی وقتی عاشق کسی باشی نمی‌تونی خوب توصیفش کنی!

«تا وقتی زنده‌ای زندگی کن!» زندگی کوتاه است و زمانِ از‌دست‌رفته برنمی‌گردد.

عشق کشف تازه‌م بود. عشقی که یه‌جا اومده بود سراغم و همه‌جانبه بود و تکمیل. عین این می‌موند که نور تند آفتاب بریزه رو چیزی که یه عمر نصفه‌نیمه تو تاریکی نگه‌ش داشته‌ن. فکرشو بکن... دنیام این‌ شکلی شده بود.

گمونم ترس بود، آره ترس بود که منو از یه نفر می‌کشوند به یکی دیگه! مدام دنبال حمایت و سرپناه بودم... این‌جا و اون‌جا، تو جاهایی که آدم فکرشم نمی‌کنه،

این "نوای محزون پیانو" عصاره‌ی زندگیِ جاری‌ِ در این شهر و منطقه ا‌ست

وقتی بتوانی تمام‌و‌کمالِ تهی‌بودنِ زندگیِ بدون کشمکش را درک و دریافت کنی، آن‌وقت خودت را تازه برای رسیدن به رستگاری آماده کرده‌ای.

غروبایی که توش یه ساعت، یه ساعت نمی‌گذره... همیشه یه‌کم ابدیت می‌مونه تو دستت و خب کیه که بدونه باهاش چی‌کار می‌شه کرد؟!

استنلی: شعار من تو زندگی اینه: راحت باش.