بریده‌هایی از کتاب در خلوت غزل: گزیده‌ی هزار سال غزل پارسی

دوری چنان از من، که ديدارت محال آيد از ناکجا تا ناکجاتر، چند فرسنگ است؟

نگفتيم که: بيايم، چو جان تو به لب آيد؟ ز هجر، جان من اينک، به لب رسيد کجايی؟

گفتی به روزگاران، مهری نشسته گفتم: بيرون نمی‌توان کرد، حتی به روزگاران

آن همه عهد، فراموشت شد؟ چشم من روشن، روی تو سپيد

دلی دارم که چندينش بيازاری، نيازارد نه دل سنگ است پنداری که آزردن نمی‌داند

گم شده بودم که بجويی مرا

غريب بودم و گشتم غريب‌تر اما: دلم خوش است که در غربتِ وطن بودم

اين آسمان هم رنگ چشمان سياه توست؟ يا آسمانِ هر کجا، امشب امشب همين رنگ است؟

ما درين ره حجاب خويشتنيم ور نه روی تو در برابر ماست

نزد تو نامه‌ای ننوشتم که سوز دل صد بار نامه در کف من با قلم نسوخت

گفتمش: از تو که دارد خبری گفت: آن کس که ز خود بی خبر است

چگونه شرح دهم عمقِ خستگی‌ها را اشاره‌ای کنم: انگار کوه کن بودم

اينجا برای گُم شدن از خويش کوچک است

از هر طرف نرفته، به بُن‌بست می‌رسيم نفرين به روزگارِ من و روزگارِ تو

نيک بخت آن کسی که داد و بخورد شور بخت آن که او نخورد و نداد باد و ابر است اين جهان افسوس باده پيش آر هر چه باداباد شاد بودست ازين جهان هرگز هيچ کس؟ تا ازو تو باشی شاد

۱ يا مرگ يا وصال، ای کاش عنقريب يا اين دهد خدا، يا آن کند نصيب

من و باز آن دعاها که يکی اثر ندارد

دل پشيمان است ليکن ما پشيمان نيستيم

ز جهان کناره کردم، که تو در کنار آيی

بر ما نيستت آرام برو

بُرده است غمت دست و دل از کار، کجايی؟

نفس رفت و جان نماند و دل بسوخت

گويی برای دل فضای سينه‌ام تنگ است

من عودم و از سوختنم نيست رهايی

روی چو ماه داری، زلف سياه داری بر سرو ماه داری، بر سر کلاه داری خال تو بوسه خواهد، ليکن هم از لب تو هم بوسه جای داری، هم بوسه خواه داری زلف تو بر دل من، بندی نهاد محکم گفتم که بند دارم، گفتا گناه داری يک ره بپرس جانا، زان زلف مشکبويت تا بر گل مورد، چون خوابگاه داری دل جايگاه دارد، اندر ميان آتش تو در ميان آن دل، چون جايگاه داری

من بر سر آنم که گرفتار نباشم الا به بلايی که ز بالای تو باشد

باعث خوشحالی جان غمين من کجاست

خندان نشست و شمع شبستان غير شد رحمی به گريه‌های شب تار من نکرد

من جفا ديدم و وفا کردم تو وفا ديدی و جفا کردی

تنهايی و تاريکی، آغاز کدورت‌هاست