کتاب پیش داوری

نداشتن عقیده بهتر از داشتن عقیده بد است

"بزرگان ما خداوند را به احمقانه‌ترین و وحشی‌ترین شکل برایمان مجسم نموده‌اند، از این رو هیچ خدایی وجود ندارد. "

ما معابدی برای مردانی بنا کرده‌ایم که تنها زاهدانی ساده بودند، کسانی که تا زمانی که بر روی زمین بودند و هنوز به ملکوت نرفته بودند، افرادی گمنام بودند. اغراق مردم باستان به جهت چاپلوسی و تملق بوده، برای ما به جهت زهد و تقوا.

افرادی که از مکیدن خون ما فربه شده اند، فریاد می‌زنند"یقین داشته باشید که ماده خر سخن می‌گفت؛ باور کنید که یک ماهی مردی را بلعید و سه روز بعد او را زنده و سالم در ساحل رها نمود؛ یقین داشته باشید خداوند عالم به یکی از انبیای یهود (هوضع) دستور داد که اسبی را بخرد و همان روز دو کره او را به دنیا آورد. "این‌ها بخشی از سخنان این خدایان حقیقت و اخلاص است که هر روزه بر سر مردم بانگ می‌زنند و ایشان را به باور مسائلی که آشکارا منفور و به لحاظ عقلی غیر قابل باور هستند، وادار می‌نمایند: در غیر این صورت خداوند رحمان شما را در آتش جهنم خواهد سوزاند، آن هم نه برای میلیون‌ها یا میلیاردها سال، بلکه برای ابد و مهم نیست که جسمی برایتان باقی مانده باشد یا نمانده باشد.

به چه دلیل جامعه کفار به نظر غیر ممکن می‌آید؟ زیرا فرض بر این است که افراد بی قید و بند نمی‌توانند در کنار یکدیگر زندگی نمایند؛ زیرا قانون در برابر جرایم پنهان درمانده است؛ زیرا به یک خداوند سخت‌گیر نیاز دارد که فرد بدبختی که از عدالت انسانی گریخته است را در این دنیا و یا دنیای دیگر مجازات نماید.

برای بدل شدن به یک وطن پرست واقعی، ضرورت دارد که کشور شخص به لحاظ تجاری و نظامی قدرتمند باشد.

یقینا تعصب صدها مرتبه زیان بارتر است، زیرا الحاد هیجانات مهلک را القا نمی‌نماید، اما تعصب به این کار دست می‌آلاید؛ الحاد ارتکاب جرم را نمی‌پسندد، اما تعصب عامل ارتکاب جرایم می‌شود.

به ندرت ممکن است به هنگام خواندن تاریخ از اعمال آدمی دچار وحشت نشویم.

این مردم می‌گویند"بزرگان ما خداوند را به احمقانه‌ترین و وحشی‌ترین شکل برایمان مجسم نموده‌اند، از این رو هیچ خدایی وجود ندارد. "اما در واقع ایشان باید بگویند"از آن جا که بزرگان ما خشم و حماقت خود را به خداوند نسبت داده‌اند، پس خداوند مخالف آن چیزی است که ایشان می‌گویند و او عاقل و نیک و برتر از صفات جنون و ضعفی است که ایشان به او منتسب می‌نمایند. "این استنباطی است که مردان هوشیار دارند.

در برخی سرزمین‌ها مقرر شده است که شهروندان حق خروج از کشوری که تصادفا در آن به دنیا آمده‌اند را ندارند. این قانون آشکارا به این معناست که این کشور چنان بد است و چنان بد اداره می‌شود که می‌ترسیم با خروج یک نفر، سایرین نیز این جا را ترک کنند. کار بهتری می‌توان کرد. چنان کنید که تمام شهروندان‌تان آرزوی ماندن در کشورشان را داشته باشند و بیگانگان نیز جذب شما شوند.

کشاورزی می‌گفت"تو ماهی‌های زیادی در این تالاب داری اما تعداد آن‌ها زیاد نخواهد شد؛ اگر حیوانات بسیاری در مزرعه‌ات داشته باشی اما علوفه کافی نداشته باشی، آن‌ها لاغر خواهند شد. "پس از این نصیحت بود که اردک‌ها نیمی از ماهی‌های مرد کشاورز را خوردند و گرگ‌ها نیمی از گوسفندانش را دریدند؛ مابقی فربه شدند. آیا او به خاطر این مدیریت باید به خودش تبریک بگوید؟ این مرد خود شما هستید؛ یکی از علایق‌تان حریصانه بقیه را می‌بلعد و شما تصور می‌کنید برخودتان غلبه نموده‌اید

حرص و طمع که مادر تمام جنایات است

باید خردتان برتر از تمام این پیشداوری‌ها، بالاتر از تمام زنان، همسایه‌هایتان، اتهام بدکیشی و ترساندن شما باشد.

انسان گناهکار آفریده نشده است؛ او گناهکار می‌شود

به این ترتیب اگر انسان‌ها نیازی نداشتند، ضرورتا می‌بایست برابر می‌شدند. این نیاز است که برخی از ما را برده دیگران می‌نماید. شرارت واقعی نابرابری نیست، بلکه عدم استقلال است. این که برخی به جهت مقام بالا و برخی دیگر به جهت تقدس‌شان ارباب می‌شوند از اهمیت چندانی برخوردار نیست، بلکه مسئله در انتخاب خدمت به یکی از این دو دسته است.

بدیهی است که یک کشور نمی‌تواند فاتح باشد مگر آن که کشور دیگری مغلوب باشد و سعادت حاصل نمی‌شود مگر با بدبخت کردن سایرین.

شرایط آدمی این گونه است که آرزوی سربلندی برای وطنش به معنای آرزوی بدبختی برای همسایگان خویش است. شهروند جهانی فردی است که نباید هیچ گاه خواستار آن باشد که کشور بزرگتر یا کوچکتر، غنی‌تر یا فقیرتر شود.

در باب بیست و هفتم کتاب لاویان ذکر گردیده است و تنها به این بسنده نشده که این ارواح زنده می‌بایست در راه خداوند فدیه شوند بلکه عنوان شده که می‌بایست خورده شوند و تنها به این وسیله تطهیر می‌شوند. این امر مشخص است، پس چرا نباید قوم بنی اسرائیل را آدمخوار نامید؟

طبیعت همیشه بازمی گردد حتی اگر شما او را با چنگالی بیرون انداخته باشید. مذهب و اخلاقیات حائلی برای طبیعت قائل شده‌اند؛ اما باز هم نمی‌توانند آن را از بین ببرند.

زاهدی نوشته کلاویس که در جنگ تولبیاک در خطر بزرگی گرفتار آمده بوده، عهد می‌کند اگر از این مهلکه جان سالم به در برد، مسیحی شود. اما آیا این که فردی در چنان وضعیتی به خدای بیگانه‌ای متوسل شود، طبیعی است؟ آیا غیر از این است که دینی که از ابتدای تولد با فرد است، در وی قدرتمندتر عمل می‌کند؟ چرا یک مسیحی به هنگام نبرد با ترک‌ها به جای توسل به باکره مقدس به پیامبر اسلام متوسل شود؟

به این ترتیب اگر انسان‌ها نیازی نداشتند، ضرورتا می‌بایست برابر می‌شدند. این نیاز است که برخی از ما را برده دیگران می‌نماید. شرارت واقعی نابرابری نیست، بلکه عدم استقلال است

شخص بتواند در ذاتی که به لحاظ عددی واحد است، پدر، پسر و روح القدس را تشخیص دهد! هنگامی که به تشریح کلمات خلقت و نشأت می‌رسند، توضیح بهتر از آن چه در بالا عنوان شد را ندارند و تنها به این بسنده می‌کنند که این اصطلاحات دلالت بر روابط غیرقابل درک میان سه اقنوم تثلیث دارد.

نداشتن عقیده بهتر از داشتن عقیده بد است. با احترام به نظر پلوتارک باید گفت که یونانیان

اشتیاق دقیقا شبیه مسکر است، و قادر است چنان تلاطمی در رگ‌ها، و چنان لرزه‌ای بر رشته‌های عصبی بیندازد که مغز کاملا نابود شود؛ اما صرفا عامل پیشرفت اندکی می‌شود زیرا فعالیت بسیار اندکی در ذهن ایجاد می‌نماید

"به یاد داشته باش که تو از شأن انسانی برخوردار هستی."

برای تبدیل شدن به یک وطن پرست خوب می‌بایست دشمن باقی بشریت بود.

نوع بشر به هیچ وجه نمی‌تواند زندگی کند مگر این که بیشمار مردان سودمندی باشند که مالک هیچ چیزی نیستند. زیرا هیچ گاه یک مرد موفق زمین خود را رها نمی‌کند تا مزرعه شما را آباد نماید؛ و اگر یک جفت کفش نیاز دارید، قاضی برایتان کفش نخواهد دوخت. به این ترتیب مساوات طبیعی‌ترین و واهی‌ترین امور است.