کتاب پرده را کنار بزن در پایان عشق پیروز است

همه سکوت خواهند کرد ...!

دنیا درد دارد خیلی!

شاعران شریف‌ترین دروغگویان رویِ زمین‌اند!

دنیا خراب‌تر از آن است که سایه دست از گریبانِ روشنایی بدارد.

آدمی از اول اولادِ اضطراب و ترانه و اشتباه بوده است.

تنهاییِ بزرگ به تنهایی تنهاییِ مرا پُر خواهد کرد. همین است که آدمی هرگز تنها نخواهد ماند.   شاعران شریف‌ترین دروغگویان رویِ زمین‌اند!

هی دردْپذیرِ بزرگ تاوانِ عبور از تاریکی تحمل تاریکی است.

دوستِ عزیزِ من در ولگردیِ بی‌دلیل این شب‌ها هر وقت ... واژه کم آوردی به کسی بیندیش که دوستش می‌داری، بلادرنگ ... دنیا به یاری‌ات می‌آید.

رفتن راه می‌خواهد دلیل نمی‌خواهد.   تعجب نکن همه ما مشغولِ گولْ زدنِ خویش، از جهان می‌رویم.

من مانده‌ام میانِ همین غیرِ ممکن‌ها، هر چه فکر می‌کنم ببینم این خانه چرا پنجره ندارد، نمی‌فهمم ...!

زنهار مزامیر من از تنفسِ ملائک زاده می‌شوند.

شعر به چه کارِ این مردم می‌آید؟ شما این اواخر خودتان را در آیینه دیده‌اید؟!

نگران نباش! خداوند کم و کاستِ کلماتِ بعضی‌ها را پایِ حسابِ تو نخواهد نوشت، تو فقط کتابت را ورق بزن ..!

کلمات بعضی ... دیر به زبان می‌آیند. من یاد گرفته‌ام چنین مواقعی با چشم‌هایم سخن بگویم.   زندگی ... گاهی چیزی غیر از خودِ زندگی‌ست.

مردم هر روز جایی کشته می‌شوند. اگر بَلَد نیستی فاتحه بخوانی لااقل آبِ بینی‌ات را بالا بکش برادر!

همین‌طوری ... تنهایی را تنها طی می‌کنم تا ناگهان بفهمم: عجب ...!   اینجا درخت، دیوار، دنیا ... همه غرقِ فانوس و تلألؤِ دلنشینِ شب شده‌اند.

زنگی بزن دیر می‌شود گاهی زنگی بزن!

بی‌خودی بعضی حرف‌های بی‌هوده را باور نکن دنیا خراب‌تر از آن است که سایه دست از گریبانِ روشنایی بدارد. به کسی نگو دنیا بدجوری بوی گَند گرفته است!

من سال‌هاست هر شب خوابِ نیل می‌بینم امّا صبح ... متأسفانه باز می‌بینم هنوز همین‌جایم: تُنگ، درد، تاریکی، دیوار ...   پس این شب‌های بی‌راه کی تمام خواهند شد؟ پس این روزهای تکراری کی تمام خواهند شد ...؟!

من اصلاً نمی‌ترسم، کافی است دو نفر عمیقا یکدیگر را دوست بدارند حتما باران خواهد آمد.

می‌خواهمت به خلوتِ کبریا می‌خواهمت به خواب به خانه به خویش می‌خواهمت.

چقدر دنیا خوب است. کوچه ما پُر از بازگشتِ بچه‌های دبستان است انگار هر کدام‌شان را پیامبری به این جهان آورده است.

به کسی نگو دنیا بدجوری بوی گَند گرفته است!

هر کجایِ این جهان که باشی همیشه زندانبانی هست که گاهی پنهانی برایت روزنامه بیاورد ... نامه ماهیِ قرمزِ ایامِ عید به ماهیِ سیاهِ کوچولو

اینجا همه چیز آنقدر آهسته و بی‌سؤال زندگی می‌کند که می‌شود هر چیزی را جایِ چیزِ دیگری اشتباه گرفت.

هی دردْپذیرِ بزرگ تاوانِ عبور از تاریکی تحمل تاریکی است.

خدایا دردی اگر هست که هست، من که به تو نزدیک‌تر از این سَرخوردگانِ خاموش نشسته‌ام، پس چرا کاری نمی‌کنی؟ من ترانه‌خوانِ بی‌بدیلِ آزادیِ آدمی‌ام هنوز.

آدمی از اول اولادِ اضطراب و ترانه و اشتباه بوده است. بهتر است زیرِ لب چیزی بخوانم، کوچه خیلی تاریک است.

دنیا خراب‌تر از آن است که سایه دست از گریبانِ روشنایی بدارد.

آدمی از اول اولادِ اضطراب و ترانه و اشتباه بوده است.   بهتر است زیرِ لب چیزی بخوانیم، کوچه خیلی تاریک است.