کتاب سرمایه داری و میل

در اندیشهٔ فروید، سوژه‌ها با دستیابی به ابژهٔ میل خود به لذت نمی‌رسند، بلکه منشأ لذت از دست دادن ابژه و بازیافت آن طی تکراری بی‌پایان است.

روانْ رضایت خود را از ناکامی در برآوردن میل می‌یابد، و سرمایه‌داری به سوژه اجازه می‌دهد به این ناکامی تداوم ببخشد، در حالی که سوژه قلباً باور دارد این مسیر به رضایتمندی ختم خواهد شد.

یکی از انقلابی‌ترین دستاوردهای روانکاوی به طور کلی این است که رضایت و لذت سوژه‌ها نه در آن چیزی است که می‌پندارند و نه در آن جایی که می‌انگارند

. تشخیص این‌که ما حقیقتاً در جستجوی لذت نیستیم بیش از هر عمل انقلابی دیگری ما را از غل‌و‌زنجیر سرمایه‌داری آزاد خواهد کرد.

اتخاذ رویکردی متفاوت نسبت به مانع به سوژه این امکان را می‌دهد که رضایت را در همان جایی بیابد که پیش‌تر در آن فقط نارضایتی می‌دید. سدی که سرمایه‌داری در مسیر رضایتمندی برافراشته است اکنون خود به منشأ رضایت سوژه تبدیل می‌شود. بدین ترتیب رضایت از مانعی که بر سر راه میل قرار دارد جایگزین جستجوی بی‌پایان و غیررضایت‌بخش می‌شود. سوژه، از طریق دگرگون ساختن رابطه‌اش با ابژه، بر نارضایتی به مثابهٔ مؤلفه‌ای مقوم که سرمایه‌داری به آن دامن می‌زند فائق می‌آید.

نگاه خیره شیوه‌ای است که میلِ سوژه چیزی را که سوژه می‌بیند تغییر شکل می‌دهد. به بیان دیگر، نگاه خیره گواه آن است که هیچ میدان بصری طبیعی یا خنثایی وجود ندارد.

تولید آیپد همچنان باعث مرگ‌و‌میر و مشکلات فراوانی در چین می‌شود که شامل خودکشی کارگران، انفجار تأسیسات، و تماس روزانه با مواد شیمیایی سمی است. فاکس‌کان، یکی از تأمین‌کنندگان اپل در چین، به حدی درگیر مشکلات ناشی از خودکشی کارگران بود که مجبور به نصب توری‌های محافظ در اطراف ساختمان‌های شرکت شد و از کارگران خواست تعهدنامه‌ای مبنی بر عدم اقدام به خودکشی در حین کار امضا کنند.

روان‌نژندی یعنی وابستگی به مرجعی بیرونی که به سوژه امکان می‌دهد از پذیرش مسئولیت اَعمال خویش طفره رود.

«شادی چیست؟ لحظه‌ای است پیش از آن‌که به شادی بیشتری نیاز پیدا کنید.

هدف یک کنش در رضایتِ ناشی از خودِ کنش نهفته است، نه در آنچه تحقق می‌بخشد.‌

همواره چیزی در عشق مفقود است، و همین فقدان عامل تداوم رابطهٔ عاشقانه است

هنگامی که همه‌چیز در ظاهر خوب پیش می‌رود و ما در حال تجربه کردن لذت هستیم، دست به خودویرانگری می‌زنیم و بار دیگر خسران را به زندگی خود بازمی‌گردانیم.

لذت خرید نه در تملک کالا، بلکه در رویارویی با انبوهی از وعده‌های کسب رضایت در آینده نهفته است. پیش از آن‌که ابژه‌ای را خریداری کنیم، واجد کیفیتی است متعالی، همسنگ با شمایلی مذهبی در قرون وسطی. اما به محض این‌که آن را می‌خریم، والایی از آن رخت برمی‌بندد، و ما با شیئی پیش‌پاافتاده مواجه می‌شویم که نمی‌تواند انتظارات ما را برآورده کند.

والایی را باید در ابتذال زندگی روزمره جست، نه در رضایت وعده‌داده‌شدهٔ آتی.