کتاب حصیر

ما هیچ‌وقت نباید به بچه‌ها دروغ بگیم، هیچ‌وقت نباید به‌شون قولی بدیم که نتونیم عملیش کنیم.

آدم نباید از بدبختی بقیه خوشحال بشه.

انگار یه وزنهٔ سنگین گذاشته باشن رو سینه‌م که به‌م فشار می‌آره، لهم می‌کنه و دیگه نمی‌ذاره هوا رد بشه.

وقتی داری تو تاریکی مطلق بدون کوچیک‌ترین کورسویی راه می‌ری، نمی‌تونی بفهمی کجای راهی. هیچی نیست راه رو نشونت بده.

مادربزرگم همیشه می‌گفت که چرخ روزگار می‌چرخه؛ یه روز به کام تو و یه روز به کام دیگری. هر کی یه روزی نوبتش می‌شه. خیلی دلم می‌خواد این‌طوری فکر کنم، اما به نظرم ما به اندازهٔ کافی باخته‌یم. به نظرم حالا دیگه نوبت ماست که پلاک‌خوبه رو مال خودمون بکنیم. چی‌کار می‌تونم بکنم؟ باز هم صبر کنم؟ امیدوار باشم؟ دعا کنم؟ دست‌به‌دامن همهٔ خدایان بشم و بگم اگه وجود دارید کمکم کنین؟ باشه، خب، التماس‌تون می‌کنم. کمکم کنین!

گاهی دراز می‌کشم رو کاناپه. هنوز هم یه خرده امید دارم که یه‌دفعه خوابم بگیره، یهو بی‌هوش بشم. دو سه‌باری پیش اومده. هربار هم دم صبح بیدار شده‌م، اما همین که شب با سختی‌هاش گذشته و رفته باز خودش غنیمته. حیف که خیلی کم پیش می‌آد.

مادربزرگم همیشه می‌گفت آدم نباید از بدبختی بقیه خوشحال بشه.