کتاب قصه کاهو

درست کرد. یک توپک برنجی هم روی اجاق ریزموج گرم کرد و خورد: شام یک‌نفرهٔ بسیار ساده. موقع خوردن، اخبار ساعت

پشتِ طنین سادهٔ واژهٔ موتورسیکلت چیزی ناسالم حس می‌شد

خودِ ملکهٔ موریانه‌ها هم موجودی با ظاهری به‌شدت چندش‌آوره؛ می‌توان گفت نهایت زشتیه. اون‌قدر کریهه که نگاه‌کردن بهش هم برای انسان حالت تهوع می‌آره. شخصیتش هم به ظاهرش می‌آد: بی‌نهایت خودخواه، فرومایه و استادِ نیرنگ. از هر جهت موجودی شروره که تو عمق تاریکی کمین می‌کنه.

نباید تحت‌تأثیر احساسات بود. باید مرز بین حقیقت و دروغ رو دقیق دید

کاهو آرزو کرد بتواند با یک خواب عمیق فردا صبح به دنیای قبلی‌اش برگردد. کاش مورچه‌خوار، جگوار، ملکهٔ موریانه‌ها، صاحب مغازه و آقای موتورسیکلتی همه دود شوند؛ دنیایی خالی از تمام این موجودات غیرمعمول. یک دنیای عادی که بتواند در آن آرامش داشته باشد. عالمی عادی و کسالت‌بار با کُلی کسری، اما درنهایت منطقی و عقلانی.