کتاب انتظار

امام باقر (ع) به جابر می‌فرماید: اگر همۀ مردم شهرت جمع شوند و بگویند: «إِنَّک رَجُلُ سَوْءٍ؛ تو آدم بدی هستی» و تو از این حرف ناراحت شوی، یا اینکه بگویند: «إِنَّک رَجُلٌ صَالِحٌ؛ تو آدم خوبی هستی» و تو از این سخن خوشحال شوی، تو از دوستان ما نیستی. اینقدر انسان باید استقلال روحی داشته باشد!

والله، امام زمان (عج) هم عاطفه دارد. والله، امام زمان (عج) پدر ماست. والله، امام زمان (عج) ما را دوست دارد. والله، امام زمان (عج) غصه‌خور ماست. والله، امام زمان از ما خبر دارد.

جوانی نزدیک‌ترین سن به کمالات روحی است.

تنها کسانی می‌توانند منتظر باشند که حاضرند هزینه‌های اعتراض را بپردازند.

حضرت آیت‌الله بهجت (ره) می‌فرمایند: «آیا می‌شود رییس و مولای ما حضرت ولی‌عصر (عج) محزون باشد، و ما خوشحال باشیم؟!

«بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود/ داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌شود»

شهید چمران وقتی با استادی درس گرفت که معروف بود به هیچ کس نمرۀ ۲۰ نمی‌داد، نمرۀ ۲۲ از آن استاد گرفت، تا جایی که آن استاد به دانشگاه اصرار کرده بود که باید این نمرۀ ۲۲ ثبت بشود.

خداوند متعال هم راهی برای عاشق شدن قرار داده و تمهیدی برای آسان کردن دست‌یابی به عشق اندیشیده است و آن این است که موجود نازنینی به نام «امام» را برای هر عصری قرار داده، تا بتوان به او عشق ورزید؛ و این یکی از مهم‌ترین خاصیت‌های یک امام است.

«أَینَ قَاصِمُ شَوْکَةِ الْمُعْتَدِینَ؟ أَینَ هَادِمُ أَبْنِیةِ الشِّرْکِ وَ النِّفَاق؟؛ کجاست آنکه شوکت ستمکاران را درهم می‌شکند؟ کجاست آنکه بنا و سازمان‌های شرک و نفاق را ویران می‌کند؟

«إِنَّکَ لا تَهْدی مَنْ أَحْبَبْتَ؛ تو هر کسی را که دلت بخواهد، نمی‌توانی هدایت کنی.»

در دعای عهد هم، که مستحب است هر روز صبح خوانده شود و حضرت امام (ره) معتقد بودند خواندن آن در سرنوشت انسان تأثیر دارد،

امام زمان (عج) در اولین نامه‌شان به مرحوم مفید نوشته‌اند: «ما زندگی تو را شاهدیم، ما عبادت‌های نیمه شب تو را دیدیم، پسندیدیم تو را، می‌خواهیم گاهی با تو درد دل بکنیم، با تو حرف بزنیم.» والله، امام زمان (عج) هم عاطفه دارد. والله، امام زمان (عج) پدر ماست. والله، امام زمان (عج) ما را دوست دارد. والله، امام زمان (عج) غصه‌خور ماست. والله، امام زمان از ما خبر دارد.

یک منتظر، صرف‌نظر از وقوع یا عدم وقوع علائم و نشانه‌های ظهور، اساساً فرج را نزدیک می‌داند.

هر کس باید در فکر خود باشد و راهی برای ارتباط با حضرت حجت (عج) و فَرَج شخصی خود پیدا کند، خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد، یا نزدیک!

اگر محبت ما به آن حضرت تا این حد شدید نیست، معلوم می‌شود که ما در روح خودمان مشکل داریم، و الّا او دوست‌داشتنی‌تر از این حرف‌ها است.

بهترین راه به بردگی کشیدن انسان‌ها تخریب آگاهی‌های آنها و انحراف آدم‌ها از حقایق است؛

«اللهٌمَّ إِنَّا نَشْکُو إِلَیکَ فَقْدَ نَبِینَا وَ غَیبَةَ وَلِینَا؛ بار الها! به درگاه تو شکایت می‌کنیم از فقدان پیامبرمان و غیبت ولی‌مان»

آیا از مدح اهل‌بیت (ع) و ذکر فضایلشان لذت می‌برید؟ اگر جوابتان مثبت است، و اگر مجلس عروسی جای لذت بردن و شاد بودن است، پس چرا عروسی‌هایتان را بدون قرآن و مدح اهل‌بیت (ع) برگزار می‌کنید؟

وقتی کسی دشمنانش را به دشمنی نگیرد، قابل پیش‌بینی است که چقدر ذلیل، بی‌مقدار و منفعل خواهد شد.

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «مراقب ارتباط جوان‌هایتان با غُلات (غلوکنندگان) باشید.» چرا باید مراقب ارتباط جوانان با اهل غلو بود؟ چون جوان به صورت طبیعی گرایش به غلو دارد

«و شما آقایان اگر توقع دارید که در یک شب همه امور بر طبق اسلام و احکام خداوند تعالی متحول شود یک اشتباه است، و در تمام طول تاریخ بشر چنین معجزه‌ای روی نداده است و نخواهد داد. و آن روزی که ان شاء اللَّه تعالی مصلح کل ظهور نماید، گمان نکنید که یک معجزه شود و یکروزه عالم اصلاح شود؛ بلکه با کوششها و فداکاریها ستمکاران سرکوب و منزوی می‌شوند.»

«مَتی تَرانا وَ نَراکَ، وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوآءَ النَّصْرِ تُری؟ اَتَرانا نَحُفُّ بِکَ وَ اَنْتَ تَاُمُّ‌الْمَلَأ، وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلاً؟ کی می‌شود که تو ما را ببینی و ما تو را ببینیم، در حالی که پرچم نصرت و پیروزی را برافراشته باشی و همه آن را ببینند؟ آیا می‌شود روزی را ببینیم که گرداگردت را گرفته باشیم، در حالی که تو امام و رهبر مردم باشی و زمین را پر از عدل و داد کرده باشی؟»

من که از این همه استقبال و نتیجه‌گیری سریع او تعجب کرده بودم گفتم: - بله. - پس ممکن است همین جمعه حضرت بیایند؟ - بله، خب ممکن است. - خب، الان چند شنبه است؟ - دوشنبه. - پس ما الان تا جمعه وقت داریم خودمان را آماده بکنیم. - خُب، بله. - اما ممکن است عزرائیل همین امشب بیاید جان ما را بگیرد، درست است؟ - بله. - آماده‌ای؟ - نه. - پس مواظب باش انتظارْ بازی نفسَت نشود.

دنیا با اینکه نقد است، اگر زیاد یادآوری‌اش نکنید، در دلتان نمی‌نشیند، آن وقت امام زمانی که غایب است، بدون یادآوری در دلمان می‌نشیند؟ نگو: «هر موقع دلم تنگ شد، می‌روم یاد امام زمان (عج) می‌کنم.» نه، برای خودت برنامه بگذار، برنامۀ یادآوری. منتها برنامه‌ات مختصر باشد که منقطع نشود. استمرار در چنین برنامه‌هایی خیلی اهمیت دارد. بعد کم‌کم دل‌تنگ حضرت خواهی شد. ضمن آنکه اگر مدعی هستیم که مشتاق فرج و ظهور حضرت هستیم، باید تجلی این کلام امیرالمؤمنین (ع) را در جان خویش ببینیم که فرمود: «مَنْ أَحَبَّ شَیئاً لَهِجَ بِذِکْرِه؛ هر که چیزی را دوست داشته باشد، به یاد و ذکر آن حریص و مشتاق می‌شود.»

«مستکبران» هیچ زبانی جز زبان زور نمی‌فهمند و جز با گردن‌های شکسته، سر طاعت در مقابل اوامر حق الهی فرودنمی‌آورند.

حادثۀ کربلا در حقیقت، انتقامی بود که از عدالت علی (ع) گرفته شد.

«فضیل می‌گوید از امام صادق (ع) شنیدم که می‌فرمود: هنگامی که قائم ما قیام کند، بیش از آنچه که پیامبر با جهل و نادانی جاهلیت روبرو شد، با جهل و نادانی مردم روبرو خواهد شد. عرض کردم: چگونه چنین است؟ فرمود: وقتی رسول الله (ص) به سوی مردم آمد، آنها سنگ‌ها و صخره‌ها و چوب‌ها و مجسمه‌های چوبی را می‌پرستیدند اما هنگامی که قائم ما قیام کند، مردم کتاب خدا را برای او تأویل می‌کنند و با استدلال به آن در برابر امام می‌ایستند؛

کسی که وجودش را شراب محبت و ایمان گرم نکند، به شراب انگور پناه می‌آورد.

اگر مجلس عروسی جای لذت بردن و شاد بودن است، پس چرا عروسی‌هایتان را بدون قرآن و مدح اهل‌بیت (ع) برگزار می‌کنید؟ اگر در عشق به قرآن و عترت صادق هستید، برنامه‌های مراسم عروسی‌تان را تغییر دهید و اگر کسی مخالفت کرد، با ادب و مهربانی محکم جلوی او بایستید و بگویید: «هر کس از چیزی لذت می‌برد، ما هم از قرآن و مدح اهل‌بیت (ع) لذت می‌بریم و شاد می‌شویم، و می‌خواهیم عروسی خودمان را با اذکار معنوی برگزار کنیم و از این لذائذ و شادی‌ها در شب عروسی بی‌بهره نمانیم.»

کسانی که از ظلم ناراحتند امّا هیچ تصور روشنی از عدالت ندارند، معلوم نیست اساساً چقدر عدالت را می‌پسندند و می‌پذیرند؛ و چقدر حاضرند در جامعه‌ای با حاکمیت عدالت زندگی کنند.