کتاب منظری به جهان

همیشه دل‌تنگِ کشورهایی بودم که هرگز ندیده‌ام و آرزو داشتم کسی باشم که هرگز نمی‌توانستم اما همه‌ی این احوالات در مقایسه با انتظارِ مرگ پیشِ‌پاافتاده بودند.

چیزی که می‌ترساندم این بود که وقتی دزد شدم حس می‌کردم در احاطه‌ی دزدها و مزدورها هستم. چشمِ چپم دوباره می‌پرید و وقتی یک ورِ وجدانم نتوانست جلوی سرزنش‌های ورِ دیگر که سرش هوار می‌شد دربیاید ناچار مذبوحانه دنبال مقصر دیگری گشتم. در روزنامه‌ها خوانده بودم که گاهی طلاق به جنایت ختم می‌شود. وقتی پنج‌ساله بودم والدینم طلاق گرفتند. سرنخ خوبی بود و من را به جای بهتری رساند.

قبلاً کارهای قبیحی کرده بودم و کلمه‌ی «قبیح» هیچ اثری در من نمی‌کردند، مست کرده بودم و «مستی» هیچ اثر فوق‌العاده‌ای در من نداشت. فقط «دزدی» و همه‌ی اسم‌ها و فعل‌ها و قیدهای هم‌خانواده‌اش بود که قدرت حکومت بر سیستم عصبی من را داشت انگار ناخودآگاه باور داشتم دزدی در ده‌فرمان بر تمام گناهان دیگر سبقت می‌گرفت و نشانه‌ی مرگ اخلاقی بود.