بریده‌هایی از کتاب پازل های زندگی (کتاب پنجم)

«زمانی می‌توانی بیشتر از آنچه داری داشته باشی که بیشتر از آن چیزی شوی که هستی

درست همانطور که تمام تصمیم‌های گذشته، ما را به شرایط کنونی سوق داده، تصمیم‌هایی که امروز می‌گیریم ما را به نتایج و پاداش‌ها یا احساس تأسف و پشیمانی در آینده سوق خواهد داد.

رشد شخصی همیشه یک اتفاق ساده نیست. بلکه همواره بدترین روزهای افرادی که توجه خود را صرف رشد خود می‌کنند، بهتر از بهترین روزهای کسانی است که به رشد شخصی اهمیتی نمی‌دهند.

اشتباهات و ناکامی‌های گذشته باید ما را به اصلاح عمل کنونی تشویق کند؛ در غیر این صورت، حال و آینده چیزی بیش از تکرار گذشته نخواهد بود.

تصور کنید هنرمندی که می‌خواهد یک شاهکار را نقاشی کند، اما فقط چند رنگ در تخته رنگ‌اش دارد. او ممکن است تمایل داشته باشد که یک شاهکار خلق کند، اما تنوع رنگ‌هایی که در نقاشی یک اثر هنری ماندگار مورد نیاز است را ندارد. این همان چیزی است که برای یک انسان با دانش محدود رخ می‌دهد

چرا باید شکست‌ها و ناکامی‌ها را مورد بررسی قرار دهیم؟ چون از این طریق می‌توانیم یاد بگیریم چه کاری را نباید انجام دهیم.

اهداف و خواسته‌های گذشته‌ی ما، پاداش‌های امروز را به ارمغان آورده است. اگر پاداش‌های امروز کم و ناچیز‌اند، جهد و تلاش گذشته‌ی ما کم بوده‌اند.

شکست عمدتاً نتیجه‌ی غفلت است. ما چیزهای کوچکی که باید انجام‌شان دهیم را بی‌خیال می‌شویم و غفلت از این امور به ظاهر جزئی به غفلت از انجام امور بسیار مهم کشیده می‌شود.

تصمیم‌هایی که می‌گیریم براساس اطلاعاتی که داریم اشتباه نیست؛ اطلاعاتِ نادرست است که باعث می‌شود تصمیم‌های نادرست بگیریم

انجام ندادن کارهایی که می‌دانیم باید انجام شود در ما احساس گناه ایجاد می‌کند. و گناه و لغزش موجب کاهش اعتماد به نفس می‌شود، و وقتی اعتماد به نفس ما کاهش می‌یابد از سطح فعالیت‌های ما هم کاسته می‌شود و هر چه فعالیت‌های ما کم شود نتایج به طور قطع کاهش می‌یابد. و هر چه نتایج لطمه بخورد، نگرش ما شروع به تضعیف شدن می‌کند و هر چه نگرش ما از مثبت به منفی تغییر کند اعتماد به نفس ما باز هم کاهش می‌یابد و این دور همچنان ادامه می‌یابد و نگه داشتن‌اش بسیار دشوار است.

افرادی نیز همواره وجود دارند که به نظر می‌رسد بیش از اندازه دریافت کرده‌اند در حالیکه مستحق کمتر از آنند. تحصیلات قابل توجهی ندارند، نگرش ضعیفی در مورد خودشان و افراد دیگر دارند و اغلب هم انسان‌های دروغگو و غیراخلاقی‌اند. تنها تشابهی که با آدم‌هایی که حق‌شان بیش از آن چیزی است که به دست آورده‌اند، شوق واقعی‌شان برای رسیدن به موفقیت و پیشرفت است. این افراد با وجود فقدان شرافت، دانش و درک و فهم اغلب در صدر قرار دارند.

همه‌ی ما می‌گوییم می‌خواهیم موفق باشیم، اما زودتر یا دیرتر سطح فعالیت ما باید با نیت‌مان هم اندازه شود. صحبت کردن در مورد موفقیت یک چیز است؛ تلاش برای رسیدن به آن چیز دیگر.