کتاب به خود عشق بورزید

خود را بدون هیچ قید و شرطی دوست داشته‌باشید و همان‌گونه که هستید، قبول کنید.

سعی کنید بگردید و آن شخص خوب و عالی‌ای را که در شما پنهان شده‌است، کشف کنید.

مهمترین سؤالی که می‌توان در زندگی از خود پرسید، شاید این باشد که: آیا در حال حاضر به خود عشق می‌ورزم؟

خود را بدون هیچ قید و شرطی دوست داشته‌باشید و همان‌گونه که هستید، قبول کنید.

تا زمانی‌که به شناخت خود، تحسین خود، گرامی داشتن خود و محترم شمردن خود بدون هیچ قیدوشرطی شروع نکنیم، هرگز قادر به تحسین کردن و دوست‌داشتن دیگری نخواهیم‌بود.

تلاش ما برای به‌دست‌آوردن عشق از بیرون از خودمان با شکست مواجه می‌شود، زیرا نمی‌توانیم آن چیزی را که خودمان از خودمان منع می‌کنیم، از طریق دیگران به‌دست بیاوریم.

یک دوست واقعی به عقیده‌ی من کسی است که می‌توانید ساعت‌ها در سکوت بدون کوچک‌ترین ناراحتی با او راه بروید. - و کسی‌ست که که حتی در نیمه شب هم بدون‌تردید می‌توانید جرأت کنید و به او تلفن بزنید.

درواقع سؤال اصلی اینجاست که ما چطور می‌توانیم آنچه را که از خود دریغ می‌کنیم به دیگران بدهیم؟ و حیرت‌انگیزترین چیز این است که بارها و بارها از افرادی می‌شنویم که می‌گویند: «خود را دوست داشتن نهایت خودخواهی است.» در حالی‌که حقیقت این است که من زمانی می‌توانم چیزی را به کسی بدهم که مالک آن باشم: اگر این ثروت و دارایی را از خودم دریغ کنم، پس هرگز نخواهم توانست آن را با دیگری تقسیم کنم.

شما بی‌نهایت باارزش هستید «فقط به این دلیل که وجود دارید.» شما بی‌نهایت باارزش هستید فقط به این دلیل که در دنیا بی‌همتا هستید و هرگز بر روی این کره‌ی خاکی کسی کاملاً شبیه شما وجود نخواهد داشت. شما بی‌نهایت با ارزش هستید فقط به این دلیل که هیچکس در دنیا خصوصیات و صفات شما را دارا نیست. شما ارزشی نامحدود دارید، زیرا چیزی بسیار یگانه، برای ساختن آینده‌ی این دنیا، ـ دنیایی از عدالت و انصاف که به کار همه‌ی ما می‌آیدـ به همراه دارید.

نداشتن یک عشق هوشمندانه و متعادل به خود، بزرگترین و اولین مشکل روان‌شناسی جامعه‌ی انسانی ما را تشکیل می‌دهد.

خود را بدون هیچ قید و شرطی دوست داشته‌باشید و همان‌گونه که هستید، قبول کنید.

حیرت‌انگیزترین چیز این است که بارها و بارها از افرادی می‌شنویم که می‌گویند: «خود را دوست داشتن نهایت خودخواهی است.» در حالی‌که حقیقت این است که من زمانی می‌توانم چیزی را به کسی بدهم که مالک آن باشم: اگر این ثروت و دارایی را از خودم دریغ کنم، پس هرگز نخواهم توانست آن را با دیگری تقسیم کنم.

آیا نمی‌خواهید برای خود این کادوی برین و متعالی را قائل شوید؟ یعنی وفادار بودن به خود، به راه خود، به ارزش‌ها و نقطه نظرهای خود، بدون هیچ ستیزه‌جویی و با یک نیروی آرام و آسوده، با فروتنی و تواضع بدون این‌که خود را متمایز و متفاوت از دیگران بدانید و یا بدون این‌که با نوعی متشخص‌نمایی خود، برخلاف جهت دیگران پیش روید.

یک مسأله‌ی بسیار مهم دیگر در عشق ورزیدن به خود این است که انسان باید در ابتدا نیازهای واقعی خود را خوب بشناسد، به آن‌ها احترام بگذارد و برای شکوفایی و رسیدن به آن‌ها تلاش کند.

گاهی انسان‌ها از ماشین خود و چهار چرخ‌شان بهتر و بیشتر از بدن‌شان مراقبت می‌کنند و از رسیدگی به آن کم نمی‌گذارند، در تعطیلات هفتگی آن را نظافت وتر و خشک می‌کنند... امّا در مورد بدنشان؟! به‌ندرت به آن فکر می‌کنند. این افراد چه کمبود عشق عجیب و غریبی نسبت به خود دارند.

نداشتن یک عشق هوشمندانه و متعادل به خود، بزرگترین و اولین مشکل روان‌شناسی جامعه‌ی انسانی ما را تشکیل می‌دهد.

«ارزیابی شما از خودتان از همان دوران کودکی مشروط به جواب مثبتی بود که دیگران به شما می‌دادند. بدین معنا که یاد گرفته بودید که ارزش شما از بیرون و خارج شکل می‌گیرد و این اشتباه محضی بود که در تمام طول زندگی‌تان در شما ماندگار شده است. اولین قدم برای تصحیح این باور اشتباه که: ”ارزش شما بستگی به احترامی دارد که دیگران به شما می‌گذارند“، ”عشق ورزیدن به خودتان است“.» به این‌ترتیب کم کم خودتان را با بالا بردن ارزش‌تان، همان‌طور که هستید «اینجا و همین حالا»، بدون هیچ قیدوشرطی، پرورش می‌دهید. هیچ‌کسِ دیگری نمی‌تواند آن را برای شما و به جای شما انجام‌دهد. باید این تصویر غلط را از ذهنتان پاک کنید که فکر می‌کنید همان‌طور که هستید، لیاقت عشق را ندارید. شما در واقع می‌توانید با عشق ورزیدن به خودتان بی هیچ قیدوشرطی، این عشق را در خود ظاهر سازید و به‌تدریج که این کار را انجام دهید، می‌توانید در زندگی‌تان، توجه دیگرانی را که می‌توانند شما را بدون هیچ قید و شرطی دوست داشته باشند، جلب نمایید.

هنگامی‌که از دادن عشق به خود خودداری می‌کنیم، در حد زیادی این امکان را مهیا می‌سازیم که در زندگی جذب افرادی بشویم که مثل ما تمایل به خود کوچک شمردن دارند که البته این کار هیچ کمکی به ما نخواهدکرد!

یکی از حکیمان بزرگ، دو هزارسال پیش گفته‌است: «دوست داشته باشیم همنوع خود را، همچنان که خودمان را دوست‌داریم.»

هر چقدر تصویر مثبت‌تر و قوی‌تری از خود داشته باشید، برای‌تان آسان‌تر خواهدبود که به خود وفادار باشید و برعکس هر چقدر تصویر بی‌ثبات‌تر و ناپایدارتری از خود داشته باشید، برای‌تان مشکل‌تر خواهدبود تا راهتان را در زندگی پیدا و دنبال کنید، نیازهای واقعی و خواسته‌های قانونی و موجه خود را بشناسید و طلب کنید.

توانایی «نه» گفتن، یک «نه» ی محکم، بدون هیچ‌گونه خشونت و یا عذاب وجدان (یعنی بدون احساساتی‌شدن) در واقع نشان‌دهنده‌ی «پختگی عاطفی» شخص است. و این در واقع ویژگی و خصوصیت فردی است که به نیازهای شخصی خود گوش فرامی‌دهد و به آن‌ها احترام می‌گذارد. یک «نه» حقیقی و محکم و برآمده از احترام به خود و فضای شخصی خود، در واقع نشان دهنده‌ی یک «آره» ی مخفی است. «گفتن نه، در حقیقت بله گفتن است به چیز دیگری ـ مثل نیاز، ارزش و غیره‌ـ که برای شخص بسیار مهم‌تر است.»

کلمه‌ی شکست را کنار بگذارید ... و آن را با فراگیری جایگزین کنید. زیرا زندگی چیزی جز یادگیری و یا فراگیری نیست.

سعی کنیم با خودمان مهربان باشیم. همان مهربانی‌ای که نسبت به یک بچه انجام می‌دهیم تا به او دوچرخه‌سواری یاد بدهیم و هیچ‌وقت او را به خاطر زمین خوردنش از دوچرخه مورد سرزنش و مؤاخذه قرار نمی‌دهیم بلکه همواره به او می‌خندیم و او را تشویق می‌کنیم تا دوباره تمرین کند. در واقع این بچه در شما هم وجود دارد. آیا نمی‌خواهید با دلسوزی و نرمی‌او را تسلی دهید؟ و بدون بد و بیراه گفتن به او، لحظه‌هایی از ضعف و سستی را حق مسلم او بدانید؟

در هر لحظه‌ی زندگی، ما می‌توانیم عکس‌العمل‌های‌مان را در برابر حوادث انتخاب کنیم و شاید این بزرگترین آزادی ما باشد.

تعریف من از عشق ـ‌امتحان شده در بوته‌ی آزمایشگاهی زندگی پنجاه سالگی‌ام‌ـ بسیار ساده و روان است، و آن عبارت است از: خواستن واقعی خود و یا دیگری، این دیگری فقط محدود به همنوع (انسان) نیست، بلکه می‌تواند به تمام جانداران و غیر جانداران الحاق گردد، صرف‌نظر از خود کره‌ی زمین و آنچه که به زحمت در آن یافت می‌گردد. در پایه و اساس عشق، بیشتر از هر چیز دیگری، احترام وجود دارد. یعنی احترام زیادی که ما برای آن شخص یا چیز دوست داشته‌شده، قائل هستیم. و احترام یعنی توجه و دقت داشتن و ارج گذاشتن عمیق برای کسی یا چیزی و قبول کردن آن به طور کامل و گرامی داشتن و رفتار کردن با آن به طرزی محترم، متواضع و مؤدب.

۷ تا زمانی‌که به شناخت خود، تحسین خود، گرامی داشتن خود و محترم شمردن خود بدون هیچ قیدوشرطی شروع نکنیم، هرگز قادر به تحسین کردن و دوست‌داشتن دیگری نخواهیم‌بود.

شما در واقع می‌توانید با عشق ورزیدن به خودتان بی هیچ قیدوشرطی، این عشق را در خود ظاهر سازید و به‌تدریج که این کار را انجام دهید، می‌توانید در زندگی‌تان، توجه دیگرانی را که

تصور کنید که از خانواده‌ای کاتولیک هستید و می‌خواهید با شخصی مسلمان ازدواج کنید و یا از خانواده‌ای هستید که نسل‌اندر نسل در امور بانکی کار کرده‌اند و حالا شما دل‌تان می‌خواهد خود را وارد سیاست کنید و راه دیگری برگزینید و یا این‌که یک روز کشف می‌کنید که برای ازدواج ساخته‌نشده‌اید و می‌خواهید برخلاف نظر خانواده‌تان تا آخر عمر مجرد بمانید. یا به‌اندازه‌ی کافی نسبت به خانواده‌تان احساس همدردی دارید و درک می‌کنید که خانواده‌تان نمی‌تواند راه شما را بفهمد و یا اینکه اعتقاد و ایمانتان به کاری که می‌کنید آنقدر صادقانه و راستین است که در خودتان این شجاعت را پیدا می‌کنید تا با آرامش و آسودگی کامل در این راه قدم بردارید. یک ضرب المثل چینی می‌گوید: «یک راه زمانی رسم می‌شود، که قدمی در آن گذاشته شود.»

نداشتن یک عشق هوشمندانه و متعادل به خود، بزرگترین و اولین مشکل روان‌شناسی جامعه‌ی انسانی ما را تشکیل می‌دهد.

«این پایه و اساس همه چیز است: به خود وفادار باش، زیرا اگر چنین باشی، این مطلب را در پی خواهدداشت، که هیچ‌گاه نمی‌توانی اصالت و پاکی‌ات را در برابر هیچکس از دست بدهی. مثل شب که به‌دنبال روز می‌آید.»